The Doors - Morrison Hotel (1970)

Ga deze discussie niet aan. Stones, Dylan, Cream: respect, maar toch echt niet de insteek die The Doors kiest. Andere 2 bands ken ik niet echt (zal ze ongetwijfeld een keer in mijn speler hebben gehad maar waarschijnlijk niet mijn ding terwijl blues wel mijn warme belangstelling geniet). Wat mij betreft heeft de toekomst (vanaf begin '70) wel (terecht) aangegeven dat The Doors 'something else' was.

Beste cd van the doors, en voor mij 1 van de beste cd's ooit. Dat die nummer 1 in me top 10 is, is niet relevant want die 10 cd's zou ik niet tussen kunnen kiezen welke de beste is.

Nee, matigjes en bepaald niet meeslepend.

Neem dat terug.

klasse cd van de Doors , laatst de anniversary edition gekocht , trouwens van alle Doors cd`s .
dit is `n klassieker . 4,5 ster .

Vreemd genoeg de enige Doors cd die ik nog steeds niet in m'n bezit heb. Misschien moet ik daar eens werk van maken ?

Ik zou het denken, ja!

ok.

Beetje inspiratieloos album....

Nu is een inspiratieloos Doorsalbum nog altijd van bovengemiddelde kwaliteit...dus 4*

Precies , er is geen slecht Doors album.

Een inspiratieloos Doorsalbum is iets als

een sumoworstelaar met anorexia : het bestaat niet!

Vind dit ook zeker het minste Doors album. Doet me vrij weinig, krappe 3 sterren. The Doors en L.A. Woman zijn veruit favoriet (allebei 5*).

een beetje inspiratieloos....BEETJE!!!

Nog een stuk beter dan LA Woman of Soft Parade!

Met name het eerste nummer is altijd weer erg lekker inkomen en Waiting For The Sun is van een buitencategorie! Het enige misbaksel is Maggie M'Gill, geheel onduidelijk wat dat hier te zoeken heeft.

Jaja, smaken verschillen. Hoewel ik het over eens ben dan Waiting For the Sun het beste nummer is van deze plaat en ook wel een van de topnummers van The Doors vind ik Maggie M'Gill dan juist weer een lekker nummer. Ik hou wel van die humor. Ik vind Land Ho! het minste nummer van deze plaat. En Blue Sunday is ook niet zo mijn ding.

Ik wil er niks meer over horen, aanbid dit album gewoon.

Dat doe ik, en dat is wat iedereen eigenlijk zou moeten doen.

Beste nrs van deze plaat: 'Roadhouse Blues' en 'You Make Me Real'...zijn van het niveau 'The Doors' en 'LA Woman', voor mij toch wel 2 die boven de rest uitsteken al komt deze op een goede derde plaats...

Bij het Playstation 2 spel GTA San Andreas is er zo'n kroeg die vies is enzo(wij hebben een playstation 2 en een computer boven), als ik bij die kroeg naar binnen ga dan zet ik altijd deze plaat aan en vooral Roadhouse Blues. Als ik dan in de kroeg zit ga ik(bij dat spel) altijd even biljarten.

Poets je hem ook elke dag? Geef je hem genoeg aandacht? Speel je hem vaak genoeg af? Heb je al reserve kopieen liggen? Staat ti overdag en bij het slapen op een altaar?

Zeker, haha.

Nee, dan is het goed.

Erg mooi album, net iets minder dan hun eerste en de rest ken ik niet, verder ga ik er geen woorden aan vuil maken. 4*

Zeker geen onaardig album, maar wat meer Blues dan rock. En dat vind ik toch opzich wel jammer. Die heerlijke energie in de andere albums is minder aanwezig. Desondanks blijft het wel een lekker album voor onder het zonnetje met een biertje in de hand.

3,5*

Flinke muzikale revanche na het toch iets mindere The Soft Parade;
Méér blues in de rockmuziek en ze klinken ook wat scherper, de band speelt hier ook veel strakker.
Hele puike plaat en na hun debuut is dit mijn favoriete Doors album.

Over furieus openen gesproken. Morrison Hotel pakt mij de eerste 4 tracks heel hard bij de lurven. 'Roadhouse Blues' is de track voor in de auto én de kroeg. 'Waiting for the Sun' is een tijdje mijn favoriete Doors-song geweest. Dat opgekropte 'Waiting, Waiting' die zijn eruptie vindt in Jim's persoonlijke openbaring. 'This is the strangest life I've ever known' en de daaropvolgende schreeuw. En dan hebben we het nog niet eens over de anti-oorlogs-song 'Peace Frog'. 'Blood in the streets in the town of New Haven'. Hoeveel kloten heb je dan als je zo subtiel edoch scherp de vinger op de zere plek kunt leggen?

Daarna zakt het voor mij allemaal wat in. Niet dat het slecht is, verre van dat maar het mist het venijn wat de eerste 4 tracks waarschijnlijk zo raak maakt.

Het blijft jammer om al die bonuszooi bij die classic albums te zien.
De 1999-remasters waren toch al briljant?

Op dit album gaan the Doors meer op de blues-toer op en kiezen ze voor een soberder productie dan hun voorgaande "The Soft Parade", wat beter uitpakt. The Doors klinken hier meer relaxed maar de scherpte en gedrevenheid is niet verdwenen. De songs, allemaal terug geschreven door Jim Morrison vind ik allemaal sterk. Vooral de eerste twee nummers en "Indian Summer" vind ik prachtig.

Na alle Doors-albums met Jim Morrison nog een keer beluisterd te hebben, vind ik ze allemaal prachtig, vooral het debuut. Enkel "The Soft Parade" valt lichtjes uit de toon vanwege enkele wat mindere songs hierop.

Volledig mee eens. Weg met die onzin.

Overigens een heerlijke plaat.

Een geweldige plaat! Afgelopen week mijn collectie compleet gemaakt met dit album, en ben er meteen verliefd op. Land Ho!, geweldig nummer, met een fantastische intro!