The Doors - Morrison Hotel (1970)

Samen met L.A. Woman mijn favoriete Doorsalbum. Ship Of Fools is momenteel mijn favoriet nummer, maar met nummers als You Make Me Real; The Spy, Peace Frog, Land Ho! en Queen Of The Highway kan dit wel dagelijks wijzigen.

Dit vind ik nu toch wel een stuk minder dan het debuut van de heren. De eerste twee nummers, Ship of Fools en het laatste zijn qua niveau gelijkaardig, maar nummers als 'Blue Sunday' en 'Land Ho' vind ik echt maar niemendalletjes.. The Spy is ook wel een heerlijk nummer, lekker jazzy bij momenten. 3.5 dan maar.

Gewoon een lekker album en een ware verademing na Soft Parade. Indian Summer, het nummer wat mij het meest aansprak toen ik 'm net gekocht had damaals, blijkt achteraf overigens wel een outtake van een veel eerder album te zijn .............

Beklijft wat minder als de andere albums, maar met Roadhouse Blues en natuurlijk Waiting for the Sun en vooruit Ship of fools toch een aantal lekkere nummers erop.

Vind dit het beste album van the Doors. Vooral Roadhouse Blues, Waiting for the sun en the spy doen het bij mij erg goed.

Het vuur keerde terug bij Jim Morisson en dit album vormde de opmaat naar 'LA Woman', die weer een klassieke status kent. Het openingsnummer, de vuige blues van 'Roadhouse Blues' zet gelijk de toon. De overgang van 'Peace Frog' naar 'Blue Sunday' is prachtig. Jim Morisson zingt dat nummer prachtig weg als zijn stem over de muziek heen glijdt.

Onzin, deze kent evenveel klassieke status als LA Woman... misschien hier op MuMe, maar dat zegt niet zoveel.

In my humble opinion, of course

Het is 1 september. de meteorologische herfst is begonnen en dus is het weer tijd voor The Doors. Vanmiddag ben ik na een hiatus van een maand of drie verder gegaan waar ik gebleven was op mijn reis langs het oeuvre van deze band. Morisson Hotel moest de verbetering zijn na het teleurstellende Soft Parade (wat mij eigenlijk alleszins meeviel!). Het begin van deze vijfde Doors LP is meteen al goed. Roadhouse Blues, Waiting For The Sun, You Make Me Real, Peace Frog en Blue Sunday zorgen voor een kwartier lang instant genieten. Alle vijf zijn het lekkere energieke bluesachtige nummers met originele melodieen en ideeen er in verwerkt, de gitaar in het refrein van Waiting for the Sun bijvoorbeeld is echt briljant.

De tweede helft van de plaat deed me op het eerste gezicht wat minder. Ik maak me niet druk, de vorige platen moesten ook groeien. Zoals altijd bij The Doors is de afsluiter weer een voltreffer. Jim gooit alle remmen los en schreeuwt zoals alleen hij dat kan. Ik ga hem zeker nog heel wat keren proberen en dan kom ik terug met mijn oordeel.

Deze zin prikkelde mij wel om ook mijn zwerftocht door het oeuvre van The Doors weer te vervolgen. Dat het eergisteren ook echt herfstachtig weer was hielp daar wel bij; op de een of andere manier associeer ik The Doors wel een beetje met de na-zomer.

Heb dit album nu een paar keer beluisterd en ik heb ook het gevoel dat dit de minste Doors-plaat is. De magie en passie van de beste platen lijkt een beetje te ontbreken, muzikaal is het wat te stoffig en dat orgeltje klinkt hier af en toe iets te fout. Bij de andere platen had ik daar geen last van.

Maar goed, ik ben door schade en schande wel wijs geworden (alle Doors-albums bleken hier uiteindelijk 'groeiers'), dus ik zal de laatste zijn om deze plaat op voorhand af te schrijven. Maar vooralsnog vind ik hem wel een stuk minder aanspreken dan hun andere platen. 3,5*

Dit vind eigenlijk niet zo'goed album. Was het niet samengesteld uit rest materiaal? Maar.........er staan wel Roadhouse blues en Waiting for the Sun op, en dat zijn zowat mijn favoriete Doors nummers

Ik vind vooral ook het trio Peace Frog-Blue Sunday en Ship of Fools erg goed. Ook Indian Summer groeit.

Nee, integendeel op twee songs na (Waiting for the Sun en Indian Summer) is alles geschreven door Jim Morrison en mindere mate Robbie Krieger die zich wilde revancheren voor het debacle van The Soft Parade, met name leefde dit heel erg bij Jim. Een album met (subliem) restmateriaal is beter toe te schrijven aan Waiting for the Sun.

Restmateriaal aan Waiting For The Sun toe te schrijven ??
Goh, dan is bij The Doors restmateriaal ook gewoon 4 sterren dus !

Mss is WFTS nog wel beter dan deze.

Waiting For The Sun is qua sfeer denk ik mijn favoriete Doors plaat. Deze Morrison Hotel is te cheery om echt onder mijn huid te kruipen. De eerste drie albums konden dat wel heel goed.

Dat gevoel heb ik ook, deze plaat is gewoon te opgewekt om echt verder onder je huid te kruipen. Muzikaal gezien vind ik deze plaat ook minder dan vorige of latere platen van de band. Deze in mijn ogen een van de minder platen die ik nog van the Doors heb gehoord. Ik moet wel nog Waiting for the Sun en People are Strange aan een luisterbeurt onderwerpen.

Ik vermoed dat je Strange Days gaat beluisteren ...........??

Ja die voegen weinig toe. Hierdoor zet ik het album niet graag op shuffle, want dan blijf ik skippen. 4 versies van Roadhouse Blues met in totaal een speelduur van net onder de 30 min. is teveel van het goede.

Juist ja ik verwar de titel van de plaat met de titel van de song...

Restmateriaal in de zin dat het een bij elkaar geraapt zooitje songs is. Hello I Love You dateert bijvoorbeeld al 1965 als ik het goed heb. Waiting for the Sun zou oorspronkelijk de plaat worden die gedomineerd zou worden door het epos Celebration of the Lizard. Een serie gedichten van Jim Morrison die voorzien zouden worden van muziek. Echter heeft enkel Not to Touch the Earth het album gehaald. In die zin is Waiting for the Sun restmateriaal. Bloedmooi restmateriaal overigens.

Ik wilde net zeggen. The Unknown Soldier, Yes The River Knows, Love Street en Wintertime Love behoren tot mijn absolute favoriete Doorsnummers! Op dit album komen voorlopig Waiting For The Sun, Ship of Fools en Indian Summer ook wel in aanmerking voor hoge noteringen ^^

Gistermiddag heb ik bij de lokale cd shop diverse Doors albums even beluisterd, maar deze wijkt volgens mij nog het meest af van het debuut, en ik heb het gevoel dat deze met zijn lekkere blues sound mij weleens het best kon gaan bevallen. Ik heb hem niet gekocht, eerst maar eens gaan pindakazen voordat ik hem org ga kopen. Roadhouse Blues en Peace Frog vind ik iig al super.

Deze plaat heeft idd een zeer bluesy naklank en verschilt heel wat van hun debuut album maar ook met LA Women twee platen die ik wel beter wardeer...

Heel raar dat nog niemand de alternatieve titel van dit album had ingevoerd. Heb dat dernet even aangevuld.

Ik vind toch wel een beetje dat veel van deze "Bonus" tracks overbodig zijn.. Ik vind dit een leuk, goed Doors album!

Is er dan niemand die "Blue Sunday" juist een prachtig nummer vindt, zoals ik? Vind het op dit moment bijna de mooiste Doors-ballad. Alleen "The Crystal Ship" vind ik van de ballads nog beter.

Zeker mooi.

Tuurlijk is Blue Sunday een magistraal, prachtig gezongen nummer. Net als nummers als The Crystal Ship, Yes The River Knows, Indian Summer en Youre Lost Little Girl. Heerlijk is de stem van Jim op dat soort nummers.

Maar ik hou ook van de rocky-bluesy sound van The Doors.
Het is gewoon een heerlijke band, snap veel van die klachten bij albums als The Soft Parade of deze niet echt. Ja, minder dan het eerste album... Me dunkt, weinig bands die zo'n debuut hebben afgeleverd.

off topic: Trouwens, in 90% van de gevallen zijn de platen van bands/acts uit het begin van hun carriere stukken sterker dan het latere werk.

Ik weet niet hoe het komt, ik vind dit een fantastisch album, bijna 5 sterren waard, alleen kan ik een aantal nummers nooit echt onthouden... maar niet fantastisch genoeg wil ik het niet noemen, maar The Doors hebben zoveel andere muziek.. 4,5* en deze komt de komende paar uur dan maar mn CD speler niet uit.

Heb me altijd blind gestaard op de albums The Doors en LA Women en nooit echt aandacht besteed aan de rest.. Dom, dom, maar gelukkig ben ik vandaag tot de conclusie gekomen dat dit ook een geniaal album is! Beter laat dan nooit.. 4,5*