The Doors - Morrison Hotel (1970)

Dit was heel lang mijn favoriete Doorsalbum, maar toch zijn LA Woman en hun debut iets beter. Het bevat een verscheidenheid aan song, die eigenlijk allang op papier stonden.

Waiting for the sun (die vreemd genoeg destijds niet op het gelijknamige album is gezet), Blue Sunday, Peace frog en Indian summer waren bijvoorbeeld al bekend tijdens eerdere optredens.

Dit alles doet absoluut geen afbreuk aan het album, want het zijn stuk voor stuk toppers, met natuurlijk Roadhouse blues. Vooral live is deze onovertroffen.

Veel extra tracks op de versie die ook in de Perceptionbox zit, waarin Roadhouse blues wel erg dominant aanwezig is. De Jazzy versie van QotH vind ik persoonlijk iets lekkerder als het origineel.

Volle pond!

In mijn ogen samen met het debuutalbum hun beste plaat.
Zit geen zwakke broeder tussen, Jim in topvorm!!
Favorieten: de opener, Waiting For The Sun, Ship Of Fools, Peace Frog en het afsluitende nummer.

Schitterend album. Dit is nu eindelijk nog eens echt zo eentje waar ik elk nummer goed vind. En dan bedoel ik met goed dat ik ze ook echt niet beu geraak.
Als ik dat nog had mogen meemaken!

4 Sterren, na The Doors en Strange Days het beste Doors album, er staan een paar minder goede nummers op, maar over het algemeen is het een sterk geheel, met voor mij als favorieten, de eerste 2 nummers uiteraard, en het geweldige Peace Frog.

Wow wat een machtig mooi album is dit. Deze kon ik weleens heel vaak gaan afspelen denk ik. Vooral de eerste 4 nummers zijn echt knallers van jewelste vind ik, en You Make Me Real is echt lekker stevig, nog steviger dan Break On Throught van het debuut album volgens mij.

Dit kon weleens mij favoriete Doors cd gaan worden. Vooral het blues gehalte vind ik geweldig. Deze bevalt mij na 1 luisterbeurt al meer dan L.A Woman.

Het introdeuntje van Peace Frog (de eerste 5 seconden) kun je aan horen waar Nirvana het begin deuntje van hun wereldhit Smells Like Teen Spirit vandaan gehaald heeft.

Neeh hoor, dat hebben ze van Boston's "More than a Feeling", zo als Kurt zelf beschreef. Luister maar:
YouTube - Boston - More Than a Feeling
Dan vraag ik je vooral vanaf 0:40 goed te luisteren!

Zo toch ook goed kunnen dat Boston het op hun beurt weer van The Doors hebben?

Ik vind dat een beetje vergezocht, want Peace Frog lijkt eigenlijk in de verste verte niet op Smells Like Teen Spirit, alleen de soort aanslag.
Zelfde geld voor Boston, alleen boston zit dichterbij qua tijd.

Ik heb het even vluchtig beluisterd, dus een echt goed oordeel heb ik niet. Verder weet ik dat Smells Like Teen Spirit van More Than A Feeling komt. Dit heeft Cobain zelf gezegd, geloof ik.

Dat klopt, dat zei ik een paar berichtjes hier boven ook =p

En Roadhouse Blues werd later geleend door Damn Yankees (Double Coyote). Om dat te horen moet vluchtige beluistering beslist volstaan.

Ik denk het niet, meer dat het off topic was...

beetje onderschat album van The Doors, hun eerste en laatste album wordt meestal genoemd als favoriet.
Wat een briljant nummer is Indian Summer !

16 juli Robby Krieger & Ray Manzarek live in Tilburg !!

5 sterren!!! Absolutely!

Krachtige bluesrock met prachtige lyrics, afgewisseld met lovesongs en slowblues - Morrison vertolkte met veel plezier op het podium bluesnummers, zowel eigen originele alsook covers.

Hoe dronken hij soms ook was, wanneer de band een bluesnummer inzette kon je overduidelijk horen dat Morrison weer helemaal bij de les was!

Ik sluit me volledig aan bij het gemiddelde van de 417 stemmers voor mij: 4 sterren.

Wat mij betreft een flink stukkie minder dan The Doors en L.A. Woman, maar zoals je mag verwachten van deze band is het verre van slecht. Album kent voornamelijk een schitterend einde in de laatste 4 tracks. 3 van deze 4 heb ik dan ook geselecteerd als favoriet. Indian Summer is met name grandioos.

Het hoge bluesy gehalte maakt dit toch wel tot mn favo Doors album. Road House Blues, Waiting For The Sun en Peace Frog zijn de kersen op deze prima taart.

lekkere cd

Het typische The Doors geluid met de poëet Jim Morrison aan de microfoon. De bleus dat wordt geproduceerd vind ik terug heerlijk, zeker het nummer Roadhouse Blues. En alweer zingt Jim met zijn indrukwekkende stem. Heerlijk.

Peace Frog klinkt muzikaal als een nummer van The Charlatans.
Madchester achtig.
Zou zo tussen Fools Gold van the Stone Roses en The Only One I Know van The Charlatans passen.

ik vind "indian summer" juist het minste nummer van dit album. maar de andere nummers zijn vaak zo goed, toch een 5.0

In de afgelopen 2 weken is mijn Doors-collectie mooi uitgebreid. In het begin had ik enkel het debuut en daar heb ik het jaren mee gedaan omdat mijn muzikale interesses elders lagen. De laatste weken duik ik weer in mijn jaren 60-70 cd's en The Doors werden steeds meer gedraaid. L.A. Woman zag ik ondertussen ook al liggen voor amper 7euro en werd direct meegenomen en nu ben ik dus nog Strange Days en deze Morrison Hotel rijker L.A. Woman staat nu het hoogste, ik vind hem zelfs beter dan het debuut maar Strange days en deze zijn ook schitterend. Roadhouse Blues, The Spy, Ship of fools...fantastische nummers. en dan als afsluiter nog het heerlijk Maggie M'gill . Ik vermoed dat de favorieten nog vlug zullen wisselen want op alle 4 hun platen die ik heb houden ze echt een constant hoog niveau aan...

Na de eerste helft wordt het voor mij toch wat minder, desondanks een sterk album

Mee eens. Ik vind het overigens wel bij de beste 3 albums van ze horen en wel...als 3e.

Man man.. Wat een stem wat een stem!!! Als iemand van mij zou mogen terugkomen om een concertje te doen is het Jim wel!

Samen met LA Woman op het moment mijn favo album..

Waiting for the sun is denk ik wel mijn ultieme favoriete Doors nummer. Wat een mysterie zit er in dat nummer zeg!

Dit is sowieso een prachtig album.

Peace frog en Queen of the highway zijn ook zo enorm mooi.

Heb me wel altijd afgevraagd waarom Waiting for the sun niet is geplaatst op het album met die titel?

Ik ook ; anybody ?

"Morrison Hotel" zou het bluesalbum van The Doors zijn. Dat hoor ik toch maar op een paar nummers terug hoor, zoals "Roadhouse Blues" en "The Spy". Op de meeste andere nummers is de blues met name aanwezig in de stem van Jim Morrison. Met name de eerste helft van het album vind ik sterk. "Waiting for the Sun" heeft een soort opgekropte woede in zich en "You Make Me Real" heeft een agressieve bite. De tweede helft vind ik toch een stuk minder. Maar wat is minder als je het over The Doors hebt? "The Spy" vind ik wel een heel mooi nummer en "Queen of the Highway" heeft iets intrigerends. Al met al vind ik "Morrison Hotel" niet het beste album van The Doors. Het debuut vind ik toch een stuk sterker. Maar dat neemt niet weg dat "Morrison Hotel" wel een prima plaat is, waarbij met name de hypnotiserende stem van Jim Morrison en het bij tijd en wijle agressieve gitaarspel van Robbie Krieger het album omhoog stuwt.

Robbie Krieger is helaas een ondergewaardeerde gitarist. Op een Queen tribute speelde ie met gemak de Brian May partijen. Maar ik denk dat elk lid essentieel was in The Doors. Dat bleek wel toen Jim weg viel.