Bruce Springsteen - The River (1980)

Heb 'm gisteravond eens opgezet na je reactie gelezen te hebben. En inderdaad, de versie op Tracks is minstens even mooi!

Daar ben ik het dus totaal niet mee eens. Een soort gezellige Sinterklaasversie, die de pointe van het origineel volledig mist. Deze overbodige 'auto-cover' verbaast me dan ook behoorlijk.

En daar ben ik het dus totaal niet mee eens!
Hoewel totaal verschillend vind ik beide versies erg mooi. Beide versies 'vertellen' het nummer ook op een geloofwaardige manier. Daar is niks Sinterklaasachtigs aan.

Een paar dagen geleden opnieuw Drive All Night ontdekt en daarnet nog eens het hele album aan één stuk beluisterd. Niet Springsteens beste, maar man... wat een album. Elke track is raak en in mijn ogen net niet té lang. Veel mensen klagen over de zogenaamde "opvullertjes" op het lange album, well, they're damn good in that case.

Knap is hier ook dat we enorm poppy, optimistische nummers krijgen van de autofreak/romantische Bruce (I'm A Rocker, Ties That Bind, Two Hearts) en tegelijk enkele enorm beklijvende en rauw emotionele nummers krijgen (Drive All Night! Fade Away! Stolen Car! The River!). De structuur klopt helemaal. Topalbum, ben er weer even onder de indruk van.

(Eervolle vermelding gaat uit naar de tekst van Wreck On The Highway en de Clarence Clemons op Drive All Night)

Ja inderdaad, de balans op dit meesterwerk is perfect! Jij noemt de sax in Drive all night, daar wil ik de solo in Independence day graag naast zetten! Wát een gevoel!!

Misschien is dit uiteindelijk nog de beste van Springsteen. Zeker weten doe ik het niet, maar ik heb zulke goeie herinneringen aan de tijd dat dit album uitkwam. Deze muziek, en de soms ijzersterke teksten, pasten perfect bij mijn levensgevoel, en dat van mijn vrienden.
Het gevoel dat je altijd verder kunt, ook al zit het tegen. Het lijkt soms hopeloos, je krijgt niks voor niks en je moet knokken voor wat je wil bereiken.

Ik heb dat wat minder met de andere albums van Bruce. De latere waren ook wel wat commerciëler heb ik de indruk. En die daarvoor hadden nog niet het perfecte evenwicht dat hij op de River bereikt.
Al komen Born to Run en Darkness on the Edge wel in de buurt.

Als het geen dubbelaar geweest was was het wellicht zijn beste. Hij had een aantal nummers weg moeten laten. Zoals Crush on you (vreselijk), Jackson cage, I'm a rocker, 2 Hearts. 1 of 2 mindere nummers geeft niet, maar er staan hier eenvoudigweg net iets te veel middelmatige nummers op voor de volle mep. Dat is dan wel erg jammer voor klassiekers als Stolen Car, Independance Day, The River en het wonderschone Drive All Night. De produktie is weer wat moderner dan de vorige 2 die (vooral Born to run) nogal bombastisch waren, dat is weer een voordeel voor The River. Maar op de vorige 2 staan weer nauwelijks mindere nummers en op Nebraska die erna komt ook niet. Daarom is het voor mij een keus uit de andere 3 en valt The River af. Ik heb Born to run in mijn top 10 staan en laat dat maar zo. Darkness en Nebraska doen er niet of nauwelijks voor onder. Die zijn uitstekend, deze is zeer goed. Zeg maar 3 tienen en een 9. Daarna is het voor mij ook enigszins gebeurd met de Boss. Born in the USA en Tunnel of Love zijn goed, maar halen het niet bij zijn voorgangers. Alleen Tom Joad vind ik ouderwets goed. Ik las dat een aantal vrij lyrisch was over Magic. Heb hem inmiddels beluisterd, maar ben niet superenthousiast.

Ieder zo zijn smaak, Hendrik. Ik vind dit helemaal geen slecht album, maar juist om wat jij zegt - het had geen dubbelalbum moeten worden - vind ik dit niet geweldig. Terwijl er een aantal schitterende klassiekers op zitten. Het album is mij te lang.

En Magic, die vind ik geweldig, evenals Darkness, The RIsing en Born to Run. Maar Magic is mijn favoriet. Ik weet dat Bertus het hier absoluut mee oneens is!

Inderdaad. Al ben ik Magic wel iets meer gaan waarderen. Toch mis ik er iets op. Iets dat The River wel heeft. Springsteen is het mooist als hij een beetje somber is. Zoals op het titelnummer The River en op Stolen Car. Ik vind Drive All Night trouwens ook schitterend. Niet eens met de mensen die vinden dat er teveel nummers op The River staan.
Wel helemaal eens met dat Born to Run te bombastisch klinkt. Het verdwijnen van die bombast is de grote vooruitgang die hij met The River maakte. Het is soberder en daardoor veel aangrijpender.

Dat die bombast -grotendeels- niet aanwezig is, zal enigszins mee te maken hebben met het feit dat The River met band en al live opgenomen is in de studio. Niet teveel opsmuk of morrelen met de knopjes, maar puur het geluid. Daarnaast vind ik The River niet echt sober, op nummers als Point Blank, Stolen Car en Drive all Night o.a. na. Maar juist meer opgewektheid de boventoon voeren, met nummers als The Ties That Bind, Sherry Darling, Out in the Street, Crush on You etc. vind ik dat die sfeer meer de overhand heeft.
Dat maakt voor mij The River ook tot een redelijk evenwichtig album. Voor beide stemmingen is er wel wat aanwezig.

Crush on you kan ik enigszins inkomen maar die andere, en dan met name Two hearts slecht noemen??? Tsjonge, jij durft! Two hearts is één van z'n absolute klassiekers wat mij betreft!

Slecht zie je me niet schrijven, wel middelmatig. De nummers die ik noem zijn op zich redelijk, maar niet bijzonder. Sherry Darling is heerlijk opzwepend en vrolijk en dat is genoeg voor Disc 1, op Disc 2 geldt dit voor Cadillac Ranch. Op een enkele LP had je dan op kant A en B een vrolijk nummer gehad. Als opener had hij Hungry Heart moeten doen. Daaromheen Independence Day, The River, Point Blank, Stolen Car, Drive All Night en Wreck on the Highway en zie daar: beste album aller tijden. Maar helaas, de Boss had zo allemachtig veel songs op de plank liggen, wat ook blijkt uit the Promise, dat hij vond dat er een dubbelaar nodig was. Begrijpelijk, maar niet juist in mijn ogen.

Sorry maar de lp die jij voorschrijft is mij veel te somber en duister. Daarop mis ik wat vrolijker, opgewekter werk. Two hearts, I'm a rocker, Crush on you, You can look en The ties dus
Nee, ik blijf erbij dat Bruce, in de vorm zoals The river ooit is uitgebracht, de enige juiste keuze heeft gemaakt. Alles perfect in balans!

Daar sluit ik me bij aan. Een somber album ging The River wel goed afgegaan zijn, maar het gaat hier om het album zoals Bruce het zich had voorgesteld. Hij was wel genoodzaakt wat feel good nummers in de plaat te steken, niet alleen omdat hij dat zelf wou, maar omdat het publiek dat verwachtte. Echter was hij ook zo sterk om er daadwerkelijk erg sombere ballades in te steken; het had anderzijds een écht popalbum kunnen worden, enkel was hij zo slim dat niet te doen. De sombere Bruce zou nog uitgebreid aan bod komen, zie Nebraska, Tom Joad en Tunnel Of Love.

Dat kan, maar in die zin vind ik het wel apart dat je dan Darkness on the Edge of Town ook met 5 sterren waardeert terwijl dat pas somber en duister is. Dat zou jou dan veel minder moeten aanspreken. Ik noem tenminste nog 3 vrolijke nummers op die op Darkness nauwlijks te vinden zijn.

Dat ik beide albums 5* geef zegt meer over de individuele klasse dat een album voor mij heeft. Darkness luistert voor mij maar ten dele weg als een somber album. Nummers als Badlands, Prove it all night en The promised land vind ik totaal niet somber overkomen. Ook al bedoelt Bruce de teksten van die nummers als somber.

Iemand al opgevallen dat De Dijk voor Onderuit leentjebuur heeft gespeeld bij Bruce. Leg Point Blank maar eens naast Onderuit.

Voor het overige heb ik een beetje een dubbel gevoel bij deze dubbelaar. Waar voorganger Darkness een coherent geheel is loopt Bruce op The River volledig leeg. Er staan fantastische nummers op (vooral het titelnummer), maar er staan ook vullers op. En daarom draai ik de voorganger liever.

Mag er ook weer zijn, dit album 'The River'. Mooie sfeertekening en de wat meer recht-toe-recht-aan rockers contrasteren wel prettig met de meer uitgediepte songs en ballads. Voor deze plaat spreekt ook dat hier toch wel een paar hele mooie Bruce Springsteen songs op staan: 'Two Hearts', 'Independance Day', het titelnummer en vooral 'Point Blank' zijn toch wel parels in zijn oeuvre. In mijn persoonlijke Boss-hierarchie het 3e album na 'Darkness' en 'Born To Run'.

Daarom ben ik ook meer een liefhebber van Born in the USA, Darkness, The Rising en Born to Run, deze vormen meer een geheel en het niveau van de songs is hoger. Blijft toch erg moeilijk om een dubbel cd te maken (of dubbel LP in de tijd van The River) die de volledige 2 discs blijft boeien. The River komt dus waarschijnlijk op een 5e plek bij mij, al zijn Nebraska, Ghost of Tom Joad en Devils&Dust ook schitterend....

Dit album groeit nog steeds bij me. Met name de tweede cd vind ik machtig mooi. Mysterieuze songs als Point Blank en het fenomenale Stolen Car. Drive all night duurt ondanks de ruim 8 minuten geen seconde te lang. Lekkere rockers als Ramrod en Caddilac Ranch. De vullers (voor zover daar al sprake van is) staan op de eerste cd.

4* voor cd 1, 5* voor cd 2= 4,5*

Ik blijf er bij dat dit gewoon te veel nummers zijn. Te veel nietzeggende rockers die mij in het geheel niet kunnen boeien.
Als bij zoveel dubbel-albums het geval is, had hier één 1 album van gemaakt en je had een klassieker in huis gehad!

Eens, Germ. The River vind ik een prima plaat, maar er staan wel wat nummers op die niet noodzakelijk op de plaat hadden hoeven te worden geplaatst.

Dat vind ik nu net de charme van dit album. Ik zie deze plaat als een groot verhalend werk over de dagdagelijkse leventjes van één, of een aantal, Amerikaanse mensen(missichien zelfs vrienden, wonend in dezelfde stad) en wat ze zoal beleven. Werk, liefde, schoonmoeders, heimwee naar het verleden enzovoort enzovoort. Dat praat natuurlijk niet goed dat sommige nummers nogal middelmatig tot zelfs zwak zijn(You Can Look, Crush On You,...), maar het past in ieder geval wel binnen het kader. Dit album liever zien als een gewone plaat met 10 à 11 nummers zou volgens mij afbreuk doen aan het thema van de plaat.

Maar misschien kijk ik teveel sitcoms en zie ik dingen die er eigenlijk niet zijn

Nou ja, iedereen mag zijn eigen uitleg of verbeelding bij een album hebben, Arthur. Als dit thema enkel jouw verbeelding is en Bruce het niet zo bedoeld heeft (ik heb geen idee of dat zo is), dan is daar nog steeds niets mis mee. Het werkt blijkbaar voor jou. Toch?

Mindere nummers? Ik zou niet weten welke.

Ik zou me geen raad weten om het opeens met een paar nummers minder te moeten doen.

Ik sluit me bij de laatste twee aan. Wat nou The river als 1 album?? Dacht het niet! Elk nummer heeft absoluut bestaansrecht in deze context. Crush on you slecht? Kan zijn maar tussen de zware jongens (ik noem een Point blank, Stolen car of een Wreck on the highway) is het een heerlijk luchtige rocker. Nogmaals; deze nummers horen gewoon bij elkaar. Haal je er één of meer weg, dan gaat de hele magie van het album verloren!

Helemaal eens met bovenstaande schrijver.

The river weer zo'n vreemde eend in de bijt voor mij. Wederom lees ik hier bijna louter goede berichtjes. En toch zie ik mezelf als een springsteen liefhebber!? Eentje met een kronkel zou zomaar kunnen.
De eerste 4 nummers doen mij dus helemaal niets. Independence day daar begint voor mij de river pas. Goed nummer. Daarna volgen er weer 5 waar ik geen barst aan vind. Soms zelfs erg blij. Over the river hoef ik weinig te zeggen prachtig. Disk 2 opent prachtig met point blank heerlijk. Caddilac ranch brrr de dire straits maken ook wel eens zo'n soort nummers onzin vind ik dat. I'm a rocker naaa. Fade away matig. Stolen car lekker nummer. ramrodo met dat afschuwelijk orgeltje gewoon crap. The price you pay ook al niet echt. En dan hebben we drive all night prima sfeer maar wat een tekst? Drive all night again just to buy you some shoes? Nou ja nu ben ik gelukkig ook een aantal malen verliefd geweest en heb ongetwijfeld ook domme dingen gezegt waarvan ik niets meende. Dus laaat ik nu maar niet gaan mieren neu.... Redelijk nummer ietswat lang. En wreck on the highway het gaat ik krijg er geen speciaal gevoel bij?
2.5 pingel

The River beslaat idd. 2 helften...de ingetogen kant en de niets aan de hand laat de zon maar schijnen nummers. Beide aspecten maken een deel uit van Springsteens oeuvre. Ikzelf vind dit ook het leuke aan The River. De ingetogen kant zou je een voorbode kunnen noemen wat later Nebraska zou worden. Het begon daar al een beetje te borrelen. De vrolijke kant kan ik waarderen voor wat het is; opgewekt en met plezier gespeelt.