Bruce Springsteen - The River (1980)

Naast de rauwe prachtnummers vol emotie die je ook op voorganger Darkness On The Edge Of Town terug vond, staan op dit album ook flink wat vrolijker rock 'n roll en Amerikaanse poprock nummers. Tussen de echt geweldige nummers door is het zo wat lichter allemaal en heeft the River dan ook overall een andere sfeer dan zijn wat donkerder voorganger.

Nadeel is dat het niveau van deze lichtere nummers vaak wat lager ligt. Hoewel het natuurlijk heel aardige muziek is, luister bijvoorbeeld eens naar het wel erg prettige Ramrod & het sterke Hungry Heart. Echt bijzonder vind ik toch die tracks die meer aansluiten bij Darkness. Prachtsongs als Independence Day, het nog altijd zeer ontroerende The River, het sterke Point Blank, het met een fraai orgeltje gelardeerde Stolen Car & het lange Drive All Night.

Gemiddeld ligt mijn waardering wat lager dan voor Darkness, maar dat heeft ook te maken met die bewuste keuze om van The River een wat minder zwaar album te maken dan zijn voorganger. En dat is natuurlijk meer dan te respecteren.

Bruce en ik, we worden maar geen vrienden, en gaan dat denk ik ook niet worden.

Het is weer kersttijd, wat kado's betekend. Nou heb ik een familielid dat wel van Springsteen houd, en daar kocht ik hem ook voor, maar ik dacht: laten we het nog eens een kans geven.

Bruce is zo'n "vriend" die je maar eens in de zoveel tijd ziet, je kent hem wel maar meer dan dat is het niet. Zo nu en dan heeft hij wat leuks te melden, en ga ik met een glimlach op mijn gezicht weer verder.

Bruce kan heel nederig en open zijn, zo waardeer ik hem ook het meeste. Maar soms, als je hem te veel zijn gang laat gaan gedraagt hij zich als een macho, en de verhalen die hij mij verteld komen dan over als Indianen verhalen.
Dan lult hij uren vol, en lijkt er geen eind aan te komen. Dan knik ik instemmend en luister ik mee, soms weet hij me te boeien. De hoop op dat soort momenten houdt mij dan ook vast.

Maar wat hij uit eindelijk heeft verteld weet ik niet, het trok langs in een waas.
En laat mij achter met een wat ongemakkelijk gevoel, als hij mij vraagt wat mijn mening over het geen dat hij gezegd heeft was. Ik weet het niet direct, maar glimlach een beetje ongemakkelijk.
Nee, echte vrienden... dat zullen we niet worden.

Na mijn favoriete Bruce Springsteen album, "Darkness on the Edge of Town", komt Springsteen met de dubbelaar "The River". Waar "Darkness on the Edge of Town", ondanks de sprankjes hoop, over het algemeen wat donkerder en somberder klinkt, is "The River" over het geheel genomen behoorlijk luchtig. Dit dubbelalbum bevat veel rock & roll. Na een paar luisterbeurten vind ik dat nergens echt storend. Toegegeven de teksten van de luchtigere liedjes zijn niet echt van een heel hoogstaand niveau, maar de energie en het plezier spatten er vanaf, zodat ik nummers als "Sherry Darling", "Two Hearts", "Hungry Heart" en "Ramrod" uitermate prettig vind. Toch bevat "The River" een aantal typische, meer ingetogen, somberdere liedjes. Dit zijn eigenlijk voor mij dan ook direct de hoogtepunten van dit album. Liedjes als "The River", "Point Blank" en "Drive All Night" bevatten die heerlijke melancholie van Springsteen en het kenmerkende verhalende karakter. Dit doet verder niets af aan de andere liedjes, want ik vind de balans op "The River" eigenlijk gewoon goed. Dit is een dubbellaar die nergens aanvoelt als een te lange zit. De rock & roll liedjes klinken heerlijk in het gehoor, en de rustige liedjes raken je in je ziel. "The River" is dus gewoon weer een steengoed album van The Boss.

Mijn ouders hebben dit album.
Bruce Springsteen was hun ontdekking, en ze waren er terecht trots op.
Op dit muzikaal gebied hebben ze raakvlakken met mijn schoonouders.
Ook Springsteen liefhebbers, en zelfs anderhalf jaar geleden hem live gezien in Nijmegen.
Ik luisterde dit album in de vakantie voordat ik naar de middelbare school ging.
Want dit was muziek voor puberjongens in ontwikkeling.
Het ademde sportprestaties uit; schoolfeestjes en de eerste echte zoen.
Als ik dit album begreep, dan zou ik de stap naar de volwassenheid kunnen maken.
The River zou de overbruggingsfase in mijn leven zijn.
In de praktijk liep het anders.
Een dag voordat ik naar de MAVO ging, brak een van mijn voortanden af door een stom ongeluk in een speeltuin.
Om de nadruk op dit rampgebied te leggen, besloot mijn tandarts ook nog eens dat ik toe was aan een beugel.
Mijn nieuwe spijkerjack kon mij niet redden.
Ik behoorde niet bij de groep stoere jongens die het helemaal zouden maken bij de meisjes.
Die eerste echte kus kwam ook net pas na de MAVO.
Nee, die Amerikaanse Droom ging niet op in dit kikkerland.
In ieder geval niet voor mij.
Bruce Springsteen zou steeds meer naar de achtergrond verdwijnen.
Totdat ik een paar jaar geleden deze plaat zelf kocht.
Met een brede grijns op mijn gezicht, denk ik terug aan die tijd.
Mijn recht gezette tanden, met in het midden een kroon.
Duidelijk zichtbaar.

Nu dus!

De box is uit, yay!

Zoals bekend krijgen we hier de originele River-plaat uit 1979, die op het laatste moment niet werd uitgebracht. Met enkele tracks die niet op de uiteindelijke versie stonden en enkele afwijkende versies van de bekende nummers heeft deze versie van die plaat een heel ander gezicht. Het totaalbeeld is wat somberder/melancholieker dan de uiteindelijke dubbelelpee, hoofdzakelijk door het ontbreken van partynummers als Sherry Darling of Cadillac Ranch.

Bij de heruitgave van Darkness... verheugde me ik op het nooit uitgebacht materiaal (verzameld op The Promise), maar de kwaliteit daarvan viel me uiteindelijk vies tegen. Het beste materiaal uit die periode bleek al op Tracks te staan, wat overbleef waren té opgepoetste versies (inclusief nieuwe partijen en dameskoortjes… hele truttige dameskoortjes!) van de mindere nummers. Een paar parels en veel jammer.

Hoe zou dat hier zijn? Bekend restmateriaal als Roulette of Restless Nights is zo beresterk, gaat de rest daar aan tippen?

Een veel gehoorde kritiek op The River (waar ik het overigens niet mee eens ben) is dat er, zoals het een dubbelalbum betaamd, te veel materiaal op staat. Ik zou zeggen dat het me verbaasd dat er nog zo weinig op staat, gezien de goudmijn aan materiaal uit deze periode, deels dus te vinden op Tracks en deels nog nooit officieel uitgebracht.

Hieronder mijn indruk van de nieuwe tracks (die nog niet op Tracks stonden) of andere versies van bekende tracks:

Cindy: Goed nummer, ligt lekker in het gehoor, maar het blijft allemaal een beetje vlak. Goede keuze om weg te laten van de definitieve versie.
Stolen Car (track 24): afwijkende versie. Het is de versie die op Tracks staat, wat me toch goed leek om even te vermelden. Deze versie is iets minder desolaat dan de definitieve versie, en wordt ingekleurd door een mooie accordeon (maar subtiel!). Ik heb geen voorkeur voor een versie, ze zijn allebei prachtig.
You Can Look But You Better Not Touch (track 27): Rockabilly-versie. Klinkt heel demo-achtig, niet af, en de uiteindelijke versie is gewoon veel beter.
I Wanna Marry You (track 29): komt bijna overeen met de uiteindelijke versie, maar is wat anders gemixt en bevat een twangy gitaar. Grootste gemis: de drumklap als intro op de definitieve versie. Vroeger had ik een bloedhekel aan dit nummer wegens te cheesy maar anno 2015 vind ik het geweldig.
Meet Me In the City: klassieke E-street sound inclusief belletjes en sax-solo. Ik wordt hier zó blij van. Zeer sterk nummer in de lijn van Out In the Street. Lijkt wel opnieuw te zijn ingezongen, Bruce klinkt af en toe wat buiten adem.
The Man Who Got Away: tikkie minder. Voor het eerst in mijn carriere als Springsteenfan krijg ik krijg ik hier jeuk van de auto-terminologie (burning rubber, spilling gas). Klinkt te veel als automatische piloot dit.
Little White Lies: deze kende ik al van bootlegs. Geweldig nummer, bijna new wave/powerpop. Dit had zo van een Elvis Costello in zijn This Years Model-fase kunnen. Het klinkt opgefokt, boos en Max Weinberg jaagt het in een onverbiddelijk tempo aan.
The Time That Never Was: bummer na zijn voorganger. Beetje sloom en zeurderig nummer met vervelend koortje.
Night Fire: goed nummer, maar het klinkt wat a-typisch. Niet in lijn met de rest van het materiaal. Scherpe snerpende gitaarsolo die overgaat in sax-solo volgens beproefd recept.
Whitetown: het meest opvallende aan dit nummer is de falset-stem van Bruce in sommige stukjes. Verder glijdt het wat anoniem voorbij.
Chain Lightning: dit is leuk! Rockabilly-achtig nummer met gierend orgeltje en echoënde gitaar. Had zonder schaamte de plek van een Crush On You of I'm a Rocker kunnen innemen.
Party Lights: heeft heel in de verte wel iets van Two Hearts. Leuk nummerke.
Paradise By the “C”: Studio-versie van het nummer dat we kennen van Live 75-85. Kek instrumentaaltje dat ik qua feel meer bij Darkness vind passen.
Stray Bullet: mooie ballade hoor… met klarinet. Waarvan ik me kan voorstellen dat die in 2015 is toegevoegd, maar goed. Sfeervol dit, en een welkome afwisseling tussen al het uptempo-geweld.
Mr. Outside: dit is ook leuk!! Bruce solo met gitaar, lofi, uptempo, kampvuur. Bijzonder.

De rest van de outtakes zijn dus al eerder uitgebracht, hoofdzakelijk op Tracks, waar het mijn favoriete gedeelte van die box is. Allemaal beresterke nummers, meest uptempo/powerpop. Van al die nummertjes had een aparte, bijna punky, plaat samengesteld kunnen worden.

Moeilijk in te schatten wat er allemaal is opgepoetst maar godzijdank lijkt er aan deze tracks minder te zijn gesleuteld dan aan die op The Promise… Al met al voor mij veel meer de moeite waard dan de Darkness/Promise heruitgave.

Kritiek: op Tracks staan nog een nummer uit deze studiosessies dat hier dan weer ontbreekt: Bring On the Night. Onbegrijpelijk...

Positieve kritiek: The River had met terugwerkende kracht nóg sterker kunnen zijn met nummers als Roulette, Little White Lies of Meet Me In the City in de achterzak.

Nu op naar een Nebraska/Born In the USA box en een beetje snel please

Met de eindejaarsuitkering op zak, toch de verleiding niet kunnen weerstaan en de box aangeschaft. Ook wel op basis van de gewoonlijke kwaliteit van leftovers van Bruce, de kwaliteit van concerten van Bruce en zijn straatbandje en natuurlijk op basis van de waardering van het oorspronkelijke album.
Inmiddels hebben de cd's hun luisterbeurten gehad (de dvd's volgen nog) en wat mij betreft verwoordt rkdev het erg treffend. Wat hebben de outtakes toch een ongelofelijk niveau voor overblijfselen en deel ook met itchy dat het gebrek aan oppoetsen van de nummers de kwaliteit en authenticiteit alleen maar ten goede komt.

De vormgeving zit overigens ook goed in elkaar. Een prachtig fotoboek is toegevoegd en persoonlijk houd ik ook heel erg van extra's zoals zo'n toegevoegd 'Composition Book' waar handgeschreven teksten van the Boss staan opgenomen.

Al met al dus blij dat ik de verleiding weer eens niet heb kunnen weerstaan.

Geweldig album dit, intimiderend zoveel creativiteit samengebald op vier plaatkanten. En hij wordt alleen maar beter met de jaren. Destijds moest ik nog wat wennen aan de rockers, de ballads vond ik meteen al prachtig. Nu is het gewoon het totaal, het hele (concept) album, Bruce en zijn geweldige E-Streetband. Zijn beste!

Bruce leerde ik, zoals zovelen van mijn generatie, in 1985 kennen dankzij de hits Dancing in the dark, I'm on fire en Born in the USA. Nummers die me in ieder geval destijds niet zo boeiden.

Door deze hits realiseerden mijn ouders zich dat ze ergens nog een elpee van deze Bruce Springsteen hadden. Deze elpee was dus The river en die hadden ze ooit kado gekregen van een vriend. Jarenlang hebben ze die plaat niet gedraaid maar met de Bossmania in 1985 een mooie gelegenheid voor ze om The river weer eens te beluisteren.
Daarmee werd het ook de eerste volledige plaat van Bruce die ik hoorde.

Wat me destijds gelijk opviel was de luchtigheid, de vrolijkheid van de eerste paar nummers. Wie The river opzet ziet gelijk de zon door de wolken breken, het wordt spontaan zomer. Pas heel veel jaren later zou ik ontdekken dat vooral The ties that bind en Jackson Cage een diepere, serieuze tekstuele laag. Dat maakt mijn waardering voor deze nummers alleen nog maar groter.
Vooral rondom The River box van iets meer dan een jaar geleden is er heel veel gezegd en geschreven: Bruce wilde zowel de donkere als de luchtige kant van zijn concerten overbrengen en gaf de relatie en het wel en wee van de "gewone" man en vrouw een nog nadrukkelijker stem dan in eerder werk.

Wat mij betreft is hij in alles geslaagd. De eerste vier nummers sprankelen en geven inderdaad het gevoel alsof de band in de woonkamer staat te spelen. Independence day sluit kant A van de elpee af en is wellicht het mooiste vader-zoon lied ooit geschreven.
Kant B opent met Hungry heart, zijn eerste top 10 hit in de Verenigde Staten. Bijna weggegeven aan The Ramones en in een versnelde versie op plaat gezet. Niet mijn persoonlijke favoriet alhoewel ik de dubbele bodem in de tekst kan waarderen. Out in The Street is mijn ultieme feelgood nummer. Vooral in de live-uitvoering(en) weet het me altijd op te vrolijken.
Crush on you heb ik heel weinig mee en, zoals voor zovelen is het ook mij een raadsel waarom dit op plaat is gekomen en niet 1 van de vele, uitstekende outtakes. You can look is vooral in de diverse live-uitvoeringen leuk maar toch ook wel inwisselbaar voor 1 van de outtakes. I wanna marry you is ofwel een draak of romantisch sentiment in een jaren 50 sausje. Ik behoor tot de tweede categorie. Heerlijk nummer en perfect op zijn plek voor het titelnummer.
Er zijn van die nummers in pophistorie die opgaan voor de status van megaklassieker. Bepaalde elementen zorgen dat dit nummer boven het oeuvre van de artiest uitstijgt en een soort universeel karakter krijgt. Denk aan Hotel California, Piano Man, Nothing else matters. In dat rijtje past The river ook wonderwel en ik heb me vaak afgevraagd waarom. In weze is het een vrij standaard ballad volgens geijkt couplet-refrein-brug patroon. De zeggingskracht en herkenbaarheid van het nummer is echter fenomenaal. Het intro is met Supertramp's School het bekendste mondharmonica-intro ooit en tekstueel gaat het het tot op het bot. Ontroerend om veel later te lezen dat het geschreven is voor en over zijn zus die letterlijk moest huilen toen ze dit nummer voor het eerste hoorde.

Op plaat 1 is er vooral ruimte voor de zon met af en toe een wolkje die ervoor schuift. Aan het eind van die plaat raakt het echter al bewolkter en de zon laat zich daarna nog maar sporadisch zien. In ieder geval zien we die niet op de opener van plaat 2, Point blank. Spookachtig, somber, huiveringwekkend. Och, wat ben ik dol op Point blank. Waarschijnlijk komt dit nummer in mijn Springsteen 10 en ook één van de weinige nummers die ik op plaat beter vind dan live. Daar wordt de subtiliteit van dit nummer niet geëvenaard wat niet weg neemt dat ik heel blij ben dit nummer in 2009 gehoord te hebben. Cadillac ranch en I'm a rocker zijn dan wel weer party nummers en toch wordt de vrolijkheid van kant A niet gehaald. De productie klinkt hier wat somberder, wat donkerder. Daarbij heeft I'm A rocker ook nog een behoorlijk infantiele tekst. Fade away is een melancholisch meesterwerkje met een hoogtepunt voor de orgel. Stolen Car heeft twee bekende uitvoeringen; deze en een uitvoering die later op Tracks verscheen en die tekstueel iets afwijkt. Beiden zijn me even lief hoewel ik in Stolen Car nooit de beauty heb gehoord die andere Springsteenliefhebbers er wel in horen.
Dit in tegenstelling tot The price you pay. Schitterend nummer waarbij de weidse productie heel erg opvalt, het hele nummer doet me denken aan The promised land. Tussendoor staat ook nog Ramrod, een wat typisch rock 'n roll nummer zonder echt refrein. Live is dit wel een party nummer bij uitstek en zowel live als op plaat mag ik het graag horen.
Alles aan Drive all night is mooi, de zang, de muzikale omlijsting, 1 van Clarence' mooiste saxsolo's, Alles is mooi, behalve de tekst van het refrein. Metafoor of niet, een nacht rijden voor een paar schoenen kan ik met mijn verstand niet bij.
Met het sobere Wreck on the higway wordt The river afgesloten. Een mooie afsluiter waarin opnieuw de waarde van de relatie tussen man en vrouw centraal staat.

The river is misschien niet de beste plaat van Bruce maar wel zijn meest uitgebalanceerde. Alles klopt aan deze plaat: er is ruimte voor plezier en licht en er zijn genoeg sombere,stemmige nummers die zorgen voor reflectie op de wereld om ons heen en op de relatie die we met onze dierbaren hebben. Muzikaal bezien voelt het als een reis langs rock 'n roll geschiedenis, in dat opzicht kan ik de vele recensenten die dat hebben opgemerkt alleen maar beamen. Wat ook fijn is, is dat de nummers op hun plaats staan. Ik heb The river wel eens op random gedraaid maar dat werkt niet, het is dan toch alsof de reis niet volledig is. Complimenten over ook voor de productie. Ik ken geen Springsteen album die zo tijdloos, open en mooi is geproduceerd als The River. Ook in dat opzicht maakt dit een fijner album om naar te luisteren dan naar bijvoorbeeld "Born In The USA" of "Born to run" , al is het songmateriaal op die laatste wel wat sterker.
Met The River en vooral de bijbehorende tournee zette Springsteen weer een stap vooruit richting stardom, de laatste stap naar de muzikale Champions League zou vier jaar later volgen.

PS.
Onvoorstelbaar dat deze 20 nummers slechts een topje van de ijsberg zijn. Op de boxen Tracks en The ties that bind staan nog wel meer Rivernummers. Sommige nummers hadden zomaar op het album mogen komen i.p.v. Crush on you, I'm a rocker of Hungry heart (al hoort die laatste er inmiddels wel bij)

Mijn derde album van The Boss. Born in the USA heb ik recent opgewaardeerd naar de hoogste score en ook Born to Run en Darkness on the Edge of Town kunnen op mijn goedkeuring rekenen. Eén van die twee of allebei zie ik misschien in de toekomst ook nog wel stijgen. Van alle albums was ik stiekem het meest benieuwd naar The River, omdat dit album in de film Reign over Me enkele malen genoemd wordt.

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat ik deze lastig te beoordelen vind... Kort door de bocht is het album mij echt te lang. Het lukt me bijna niet om het in één ruk uit te zitten, dus ik heb het ook een aantal keren opgesplitst (10 tracks per luisterbeurt). Wat dan opvalt is dat ik de eerste helft wel sterker vind dan de tweede. Ik vind Bruce geweldig hoor, maar zodra ik voor de 'full experience' ga, merk ik wel dat ik tegen het einde een beetje ben uitgekeken op zijn hese stem. Ook die kan, waarschijnlijk net als vele andere mooie stemmen, toch op een gegeven moment wat gaan tegenstaan of eentonig gaan klinken. Met name tijdens het lange Drive All Night - waar overigens best wat mooie dingen op gebeuren - valt me dit op.

Een tegenvaller dus? Zover wil ik ook weer niet gaan, want de titeltrack is misschien wel één van mijn favoriete nummers van Bruce. Dat nummer is ook echt typisch hem: mooie, verhalende songteksten die ervoor zorgen dat het voelt alsof je erbij bent. Ook nummers als het prachtige Independence Day, Out in the Street, Hungry Heart en The Ties That Bind slaan moeiteloos aan en zijn een genot om te beluisteren. Er staan echter ook een hoop nummers op waarvan ik niet goed weet wat ik ermee moet. Niet slecht, maar gewoon niet zo interessant of zo, waardoor het een beetje in de middenmoot belandt. You Can Look vind ik daar het beste voorbeeld van, maar ook bijvoorbeeld I'm a Rocker en The Price You Pay reken ik daartoe.

Geen tegenvaller, maar wel het album dat me tot nu toe het minst weet te bekoren. Er staat genoeg leuke muziek op, dus het is zeker geen verspilde moeite om dit album eens te draaien, maar het beklijft bij mij wat minder door de lengte en doordat het niveau van de nummers voor mijn gevoel wat verder uit elkaar ligt dan op de andere albums die ik van hem gehoord heb.

Ik denk dat Nebraska de volgende wordt!

3,5*

In 1980 hobbelde Bruce wat achter de trend aan. Het was volgens mij met name in (de tweede helft) van de jaren '70 erg hip om een dubbelaar uit te brengen.

Bruce is trouw aan zijn formule: prettige rocknummers met teksten over alledaagse dingen. Alleen duurt dit album te lang. Wat mij betreft had van dit materiaal één goede LP samengesteld kunnen worden. Er staat gewoon te veel filler op dan goed is voor een mens. Jammer.

En die hoes helpt ook niet echt mee

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Met een vader die een groot Bruce Springsteen fan is heb ik dit album vroeger ettelijke keren gehoord en dan bovenal in de auto op weg naar een vakantie in Spanje/Frankrijk/Italië (doorstrepen wat niet van toepassing is). In mijn "eigen muziekleven" heb ik nooit veel naar Springsteen geluisterd. Alleen af en toe een los nummer waaronder de titeltrack die we hier vinden.

Dit album is lang, dat moge duidelijk zijn. Het album start ook prima met een fijne country-rock-pop blend. Bruce en band gaan er vol energie tegen aan en zetten dat nummer na nummer wel door. Fantastische saxofonist trouwens. Toch een instrument dat vaak mijn aandacht wel weet te pakken. Tot I Wanna Marry You gaat het op de genoemde weg door en daardoor gaat het allemaal wel wat op elkaar lijken. Vanaf I Wanna Marry You schroeft Springsteen het tempo juist wat terug en de nummers die bij dit teruggeschroefde tempo passen bevallen mij over het algemeen een stuk beter. Natuurlijk het prachtige The River en het ingetogen Point Black. Ik vind het zelfs jammer dat hij af en toe tussendoor nog besluit het tempo weer omhoog te gooien. Het voelt aan als een soort onderbreking van iets moois. Fade Away, Stolen Car en Drive All Night zijn stuk voor stuk mooie nummers. Eigenlijk dus een meer dan prima album van Bruce Springsteen, maar wellicht wat te lang en de meer uptempo/energieke nummers lijken wat te veel op elkaar. De rustige nummers beluisteren is genieten.