David Bowie - "Heroes" (1977)

De eerste Bowie-plaat waarvan ik bij release dacht: o, een vervolg op de vorige. Op zich geen ramp aangezien dat zó'n aparte plaat was dat Bowie wat mij betreft best wat dieper in die stijl mocht duiken, maar waar Low een bliksemschicht bij heldere hemel was klinkt Heroes eerder ontspannen, het werk van een man die zich senang voelt en die nu precies de muziek kan maken die hij voor ogen heeft (en die door zijn meesterlijke begeleiders geperfectioneerd kan worden). Verder niets op tegen, maar helaas haalt zeker de helft van de composities niet het vereiste niveau: Sons of the silent age, Blackout en V2 Schneider ontberen een memorabele melodie, Bowie's saxwerk op Neuköln doet me niet veel, en Moss garden is edelkitsch van de ergste soort, zodat van de instrumentals eigenlijk alleen Sense of doubt van het niveau van de B-kant van Low is.
        De bijna vrolijke opener en het ruige Joe the Lion behoren wat mij betreft tot de echte hoogtepunten, en omdat dit album met z'n beste track afsluit ben ik wel geneigd het matige niveau van veel van het voorafgaande te vergeven, maar dat lukt me niet echt. De geweldige muzikanten en Tony Visconti zorgen samen voor een heerlijk volle sound die ook al die jaren later nog op briljante wijze rock en disco versmelt, maar ik mis de spanning en de urgentie van Bowie's eerdere platen, alsof het mysterie en de inspiratie plaats hebben gemaakt voor de behendigheid en het ambacht.
        Eén nummer heb ik nog niet genoemd. Iedereen is er lyrisch over, maar naar mijn smaak is dat maar een saai nummer met een stroperig ritme, een vervelende melodie en een veel te lange speelduur, zodat de indrukwekkende bijdrage van Fripp eigenlijk een vlag op een modderschuit is. Maar daarin sta ik duidelijk alleen, getuige het feit dat bij de Favorieten het titelnummer met 256 stemmen bijna vier keer zoveel vinkjes heeft als runner-up Sense of doubt met 68 stemmen. Het is niet anders.

Twee jaar nadat ik mijn bijdrage over "Heroes" schreef, een kleine ps.
Inmiddels staat hij weer op vinyl in de kast, nog altijd prefereer ik echter van het titelnummer de singleversie boven de te lange elpeetrack.

Waar ik in januari '22 schreef "dat hij zich alweer vernieuwde", ben ik het inmiddels met BoyOnHeavenHill eens, dat het in dat opzicht stagneerde ten koste van spanning en urgentie, zoals hij raak typeert. Al vind ik Heroes als single nog altijd fantastisch...

Een medestander. Eindelijk!

Grappig, BoyOnHeavenHill dat meningen die soms zowat parallel lopen (bij sommige albums van The Byrds), hier fiks kunnen divergeren. Vooropgesteld dat ik je observatie over Lowe en Heroes gezien de verschillende plaatkanten, in muzikaal opzicht, wel kan delen. In beide gevallen kan je imo wel spreken van een mixed bag en beide albums zijn voor mij ook niet echt in aanmerking gekomen voor de titel 'beste Bowie-album' - al zijn beide wel top-albums

Grappig ook die uitdrukking vervolg op de vorige. In dat opzicht had het album beter Lower kunnen heten. Waar Low zeker in Warszawa nog een uitermate sereen rustmoment bevat, ontbreekt dat hier volledig. Even een aside: in juni '78 bij het live optreden in Ahoy was de opener en dat zette de sfeer wel neer.

Heroes is in mijn ogen wel een overduidelijke sfeerzetting: het titelnummer, echt een ware 'tale in hard times' - liefde als winnende kracht en verder weinig plaatkanten werken zo beklemmend als de tweede kant van Heroes - apocalyptisch. Gelukkig laat Bowie het wel eindigen on a positive note: The Secret Life of Arabia - een ietwat vreemde eend in de bijt. Overigens zou hij later op Lodger nog eens oriëntaals 'vreemdgaan' met Yassassin.
Lang gedacht dat die laatste song eigenlijk niet op het album paste, totdat ik begreep - naar aanleiding van een Hitchcock-film waarbij deze het filmeinde aanpaste - dat het geen goed idee is om de luisteraar te laten zitten met het beklemmende gevoel dat ie opdoet tijden het beluisteren van de b-kant.

Je doet Bowie tekort als je dat als beste nummer neerzet. Waarom dan wel? Nou ga - zelfs nu nog - eens rondlopen in Berlijn, ervaar de geschiedenis, probeer je een voorstelling te maken van wat de stad is geweest, het 'ausradieren' van complete bevolkingsgroepen, de ellende van de (Koude) oorlog, de gevolgen van de muur en besef dan dat die beklemming zijn weerklank vind in Bowie's album.

Mjuman, ik kan het met alles wat je zegt eens zijn, maar niet met de conclusie. Ik weet natuurlijk dat Bowie geïnspireerd was door Berlijn bij het maken van dit album, en als jij in Berlijn bent geweest èn je proeft jouw beeld van die stad en van haar geschiedenis in deze plaat kan ik daar niets tegen inbrengen, maar ik krijg die sfeer gewoon zelf niet mee uit dit album, en als ik dan ook nog de helft van de composities zo matig vind kan ik niet tot een positief oordeel komen, noch wat het niveau betreft noch qua sfeerschets. (Het ene beïnvloedt het andere natuurlijk – als de muziek matig is komt de sfeerschets ook niet aan.)

Ik vind Warszawa maar een donker nummer hoor. Als ik iets van Bowie als een sereen rustmoment zou moeten noemen, dan is het juist Moss Garden van deze plaat wel.

Ik zou natuurlijk kunnen counteren - maar jij was er ook niet bij in juni '78 in de Ahoy, maar je punt is juist: het is een kwestie van perceptie (en context). I.m.o. klinkt Moss Garden mede door die koto alsof de opruimingsdienst in de platgebombardeerde wijk aan de gang is gegaan om te kijken of er nog overlevenden onder het puin vandaan komen

Met David Bowie heb ik altijd een haat liefde verhouding gehad. Het ene album vond/vind ik geweldig, een album later vind ik het weer niets, enzovoort.

Wat dat betreft ligt het Met dit album wat anders., maar ook weer niet. Een half album prachtig, een half album een klein beetje minder interessant. Waarbij ik voor op stel dat de titelsong Heroes tot het neusje van de zalm gerekend moet worden. Een nummer dat nooit verveelt.

David Bowie's album 'Heroes' uit 1977 vormt desondanks een fascinerend hoofdstuk in de muziekgeschiedenis. Dit album is niet alleen een getuigenis van Bowie's muzikale genialiteit, maar ook van zijn experimenteerlust en artistieke visie. Hier volgt een nummer-voor-nummer beschouwing die de essentie en de impact van elk nummer belicht.

Het titelnummer "Heroes" staat centraal; een hymne van zelfoverwinning en romantische idealisme. De opzwepende melodieën gecombineerd met Bowies krachtige vocalen creëren een sfeer van onoverwinnelijkheid. Het is alsof hij de luisteraar meeneemt op een epische reis door hartstocht en doorzettingsvermogen.

"Beauty and the Beast" opent het album met een mengeling van funky ritmes en een onderliggende dreiging die perfect het dualistische thema van het nummer weerspiegelt. De teksten verkennen de complexiteit van menselijke emoties, terwijl de instrumentatie een bijna theatrale spanning opbouwt.

"Joe the Lion", een nummer dat zowel qua tekst als muziek een ode brengt aan de alledaagse held, kenmerkt zich door zijn ruwe energie en avant-garde geluid. Het is een krachtige uiting van Bowie's vermogen om rock met kunst te versmelten, wat resulteert in een onvergetelijk en aangrijpend nummer.

"Sons of the Silent Age" presenteert een meer contemplatieve toon. Dit nummer, dat baadt in een sfeer van melancholie en introspectie, biedt een kijkje in de psyche van de vergeten generaties, geschilderd tegen een achtergrond van weemoedige melodieën en rijke harmonieën.

"Blackout" brengt de luisteraar naar een intens, bijna chaotisch hoogtepunt van het album. De muziek is heftig en onstuimig, wat perfect past bij de thema's van desoriëntatie en verwarring die in de teksten worden verkend.

"The Secret Life of Arabia", het laatste nummer, verrast met zijn exotische klanken en levendige ritmes. Bowie's fascinatie voor andere culturen komt hier duidelijk naar voren, wat een boeiende afsluiter van het album vormt.

Op 'Heroes' gebruikt Bowie een breed scala aan muzikale stijlen, van elektronische experimenten tot traditionele rockelementen. Elk nummer draagt bij aan een veelzijdige luisterervaring die de luisteraar uitdaagt en vermaakt. Bowie's unieke benadering van muziekproductie en zijn onfeilbare gevoel voor melodrama maken van 'Heroes' een tijdloze klassieker.

De artistieke expressie van David Bowie in 'Heroes' blijft een inspiratiebron voor velen en dit album staat als een monument binnen zijn oeuvre. Elk nummer is een verhaal op zich, rijk aan betekenis en muzikaal vernuft. 'Heroes' is een getuigenis van Bowie's blijvende invloed op de muziekcultuur, en blijft een essentieel album voor zowel liefhebbers van zijn muziek als voor degenen die een diepere waardering voor muzikale kunst willen ontwikkelen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Sense of Doubt, Moss Garden, Abdulmajid, en Neukoln, geen muziek die de top 2000 laat staan de radio zal halen, maar volgens mij een schitterende aanvulling op het artistieke werk van Bowie.

Ik dacht altijd dat dit album vóór Low kwam, maar het is blijkbaar andersom
Zeer fijn album, waarbij de eerste 3 songs en de afsluiter mijn favorieten zijn.

M'n zusje had de single met beauty and the beast op de b kant. Ik was als klein ventje helemaal gek van dat nr.
En nu dus nog.
Samen met heroes en V2schneider mn favo nrs

Dit is geen gewone muziek maar van een andere planeet niveau .
Wat kon hij voor elke stemming een ander abum afleveren.
En dat is bijna alleen voor de Bowie, Stones, Lennon/McCartney weggelegd.

Ik ben over het algemeen niet zo kapot van de muziek van Bowie. Ik heb groot respect voor de man, maar zijn muziek spreekt me gewoon niet zo aan, kwestie van andere smaak. Het nummer "Heroes" is natuurlijk een klassieker, met scherpe tekst, maar de andere nummers op de A- kant zeggen me niets. Deze plaat is daarentegen, net als zijn eerdere werk "Low" wat mij betreft toch de moeite waard, en dat heeft te maken met drie zeer sterke nummers op de B-kant: Sense of Doubt, Moss Garden en Neukoln. Experimenteel. Somber. Vernieuwend. Onaards. Het zijn stukken muziek die geinspireerd zijn op het toendertijd verdeelde Berlijn. Ik heb zelf de Muur meegemaakt en keek in 1986 vanuit het westen naar de oostkant, met zijn wachttorens, sinister niemandsland met haar "Todesstreifen" en zoeklichten. Ik moest denken aan Bowie en had het nummer Sense of Doubt in mijn hoofd. Zeer passend, deze nummers wisten mijn gevoel muzikaal tot in mijn ziel te raken en nog steeds ben ik diep onder de indruk van deze drie instrumentale meesterwerken op een verder (voor mij) weinig aansprekend album.

Twee albums in één jaar, en dan ook nog 2 albums voor Iggy Pop schrijven, dat is zelfs voor de hyperactieve Bowie bizar veel. Na het in mijn ogen perfecte Low (januari 1977) kwam in oktober al Heroes uit – en je hoort het. Waar Low een spannende eenheid was voelt Heroes - ondanks dezelfde aanpak en opbouw - soms als een losse collectie ideeën die niet allemaal even scherp zijn uitgekristalliseerd. Niet al het songmateriaal haalt het niveau van zijn voorganger, en de verdenking dringt zich op: had Bowie misschien toch nét wat te veel van zijn allerbeste melodieën en hooks weggegeven aan Iggy Pop?

De plaat begint al meteen stuurloos. Beauty and the Beast is een rommelige, onsamenhangende opener dat nergens echt landt. Joe the Lion pretenteert ook van alles te zijn maar het resultaat is nog erger: chaotisch, schreeuwerig en hoogst irritant – waarbij je denkt “waarom heeft Eno dit niet gewoon gewist?” Gelukkig herstelt de plaat zich vervolgens spectaculair met de titeltrack “Heroes”, een absolute klassieker die ik helaas wel iets te vaak voorbij heb horen komen. Daarna volgt Sons of the Silent Age, heerlijk onheilspellend en precies het soort Bowie-mysterieuze pop waar ik van houd. Blackout is ook een geslaagd nummer: hier werkt de paniekerige energie wél, in tegenstelling tot het geforceerde gedoe van Joe the Lion.

Het lijkt dus toch de goeie kant op te gaan maar op kant B zakt het helaas weer even in met V-2 Schneider: saai geneuzel dat nergens heen gaat. Weer een skipmomentje dus. En dan gebeurt het: Sense of Doubt, Moss Garden en Neuköln vormen een prachtig drieluik dat moeiteloos op het niveau van Low’s instrumentale kant aansluit. Donker, atmosferisch, filmisch – puur Berlijn. Dit is waar de plaat echt ademt en waar Bowie en Eno op hun best zijn. The Secret Life of Arabia grijpt deels weer terug naar de stijl op kant A en sluit het geheel mooi af: warm, zwoel, met een vleugje oosterse mystiek.

De bonustrack Abdulmajid (op de heruitgaven) past perfect in diezelfde Low-sfeer: koud, pulserend, intrigerend. Jammer dat hij niet op de originele LP stond.

Kortom: Heroes is bij vlagen een meesterwerk. De hoogtepunten zijn hemels, de dieptepunten (vooral aan het begin) zijn irritant stuurloos. En ja, de gedachte blijft hangen: hoeveel absolute top-songs heeft Bowie eigenlijk in 1977 aan Iggy gegeven? Sister Midnight speelde Bowie destijds ook wel eens live en had niet misstaan op Heroes. Dat geldt ook voor een track als Nightclubbing. Hoe gaaf ik de versies met Iggy ook vind, ik had ze nog liever als de Bowie versie willen horen. Als je je beseft wat had kunnen zijn, snap je waarom Heroes soms voelt als het zilveren – maar niet gouden – vervolg op Low. Prachtig, maar nét niet het allerbeste wat Bowie op dat moment in huis had.

Heroes 3,5* (en Low 5*)

Er is een gegronde reden waarom ik mijn gedachten eerst over een tiental andere Bowie-albums heb gespuid op dit forum. En die reden heeft weinig van doen met de chronologie van uitgave of van mijn aankoopmomenten. De waarheid is: ik weet goddomme niet wat ik met Heroes aanmoet. Slecht is dit album zeker niet, dus in de kast laten verstoffen is geen optie. Misschien brengt een 'track-by-track'-bespreking enig soelaas, ook al besef ik dat na 49 jaar niemand daarop zit te wachten. Dat ik in de verte de melkkoemelkers al hoor loeien met een aanstaande jubileumeditie stimmt mich auch nicht fröhlich.

De opener 'Beauty and the Beast' pakt me stevig bij de lurven. Precies zoals je van een stevig, gejaagd wave-rocknummer mag verwachten. Dit is best anders dan bijv. op Low, waar de toegankelijke A-kant uit bewust verkapte songs bestaat maar nog niet zo’n duister sfeertje heeft. Aan deze geslaagde binnenkomer kan ik mijn twijfeltoestand niet wijten. Bowie beweerde ooit dat je op elk van zijn albums wel ergens een voorproefje kreeg van de daaropvolgende plaat. 'Beauty and the Beast' illustreert dit zwart op wit.

'Joe the Lion' verhaalt niet over een Afrikaans koningszoon die door een jaloerse oom wordt bedreigd. Dat had samen met de vorige song getuigd van een sterk visionair staaltje omtrent nog te verschijnen Disney-films. Dit lied gaat immers over een Amerikanse stuntman die zich op het dak van een Volkswagen had laten kruisigen. Met die Kever zitten we toch al een beetje in het land van Fritz und Hansz. Of beter: Jacob & Wilhelm, want de sound voelt nog grimmiger aan dan de opener. Dat zal wel deels de verdienste zijn van ene Robert Fripp. Ik herken hier evenwel niks van de psychedelische jazz-folk waar King Crimson een patent op had. Maar goed, dat was acht jaar voor deze Heroes. Hoe vaak heeft Bowie zijn stijl in die tijdspanne wel niet gewijzigd?

En dan schalt dat monumentale lied waar ik een – langdradig en onsamenhangend – boek over zou kunnen schrijven. 'Heroes' prijkt globaal steevast in de top drie van allerlei Bowiesong-lijstjes. De massa verkiest deze Berlijnse hymne vaak nog boven de dromerige realitycheck in de bioscoop of de bezongen verlatingsangst van een eenzame astronaut. Als albumliefhebber kijk ik zeker niet neerbuigend op lui die met dit drietal komen aanzetten. Maar zoals de gelijknamige plaat wat wringt, wringt ook dit schizofreen liefdesliedje bij de muur.

Ik heb 'Heroes' pas voor het eerst echt bewust gehoord voor de buis bij de Freddie Mercury Tribute in 1992. Kort daarna kocht ik de verzamel-cd ChangesBowie, waarop de ingekorte singleversie staat. De tweedehands-LP Heroes kocht ik pas rond de eeuwwisseling. Omwille van deze aankoop-volgorde is de single-versie voor mij altijd dé vertrouwde versie gebleven. Je zou van Bowie-puriteinen verwachten dat ze de geknipte hitversie beschouwen als een vorm van artistieke verminking ten behoeve van het gemakzuchtige plebs. Maar tot mijn opluchting zijn er nog diepgravende Bowie-fans die de singleversie prefereren. Mijn artistieke argumentatie vergt wel twee extra alinea’s.

Voor thematisering scoort het lied 10 op 10. Je voelt de angst in de verdeelde stad in volle Koude Oorlog maar ook de (kortstondige) euforie. Die gelaagde sfeer is bovenal toe te schrijven aan de unieke en trefzekere muziek. Naast de muzikanten moesten ook de studio-techneuten hiertoe een veelheid aan creativiteit en vakmanschap aan de dag leggen. Bowies stem- en volumewissels zijn een soundmachine op zich. Hij etaleert hier zijn 'kunstje' als nooit tevoren. Dat betekent een perfectionering van wat hij eerder al op o.a. Diamond Dogs (de medley, 'Big Brother') en Station to Station liet horen. Dat de albumversie van ’Heroes’ wat langer duurt, is dus qua geluid zeker geen argument ten ongunste.

Maar Bowie was destijds in Berlijn misschien toch niet zo down to earth. Ik denk niet dat ook maar één iemand uit zijn professionele omgeving zich waagde aan enige tekstuele bijsturing. In de Hansa-studio was niet Eno maar Eenoog de koning. Die blinde vlek en wellicht ook wat tijdsdruk hebben mogelijk geleid tot enkele momentjes van creatief zuurstoftekort. Hoe anders verklaar je de banale klefheid van een viertal zinnen die de sonische en tekstuele grootsheid in één ruk uit de stratosfeer neerhaalt? Bowie van luiheid beschuldigen is ongegrond. Hij produceerde toen albums aan de lopende band. Dat hij in die haastige roes een vorm van automutilatie beging op één van zijn meest meesterlijke songs, blijft voor mij een onvergeeflijke misdaad. Dat hij mij maar neerbliksemt van hierboven. Oordeel anders gewoon zelf over de Bowie-onwaardige lyrics waarvan de single-versie godzijdank bespaard bleef:

“And you, you can be mean
And I, I'll drink all the time
‘Cause we’re lovers, and that is a fact
Yes, we’re lovers, and that is that”

Bovenstaande tekst - tot boven het gewraakte citaat integraal de mijne - vergt einige inspanning van de lezer maar ook van de auteur. Hoewel het nog twee liedjes duurt alvorens de plaat moet worden omgedraaid, las ik hier en nu een pauze in. Wordt wellicht vervolgd.

Waar Bowie in de titeltrack even spaarzaam als doeltreffend is met zijn stemwisselingen, doet hij dat net andersom op 'Sons of the Silent Age'. Na een melancholische saxintro zet hij aan in cockney, alsof hij naar zijn eigen 60's-periode verwijst. Vervolgens zingt hij zo schel als destijds op het album – niet de titelsong – The Man Who Sold the World. Het meerstemmige refrein appelleert aan de harmonieën van de Beatles en de Beach Boys, maar benadert dat niveau bijlange niet. Dit hele stemproces wordt nog eens fijntjes overgedaan. Dat zou kunnen werken in een theatrale song, maar de thematiek is hier net even anders. Bowie bezingt de generatie die zijn kindertijd beleefde – of net niet – kort voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook in het VK en de VS hadden hun ouders wel andere prioriteiten dan de opvoeding. Tegen die psychologische verwaarlozing kweekte een hele generatie een schild van gedwongen gelatenheid. Bowie was zelf een babyboomer, maar voelde wel enig mededogen met zijn voorgangers. Samengevat: 'Sons of the Silent Age' is inhoudelijk ontroerend knap, maar zit helaas verpakt in een foute stijl.

'Blackout' is het derde rocknummer op de A-kant en lijkt bij aanvang sterk op de opener. Bowie klinkt echter wat nerveuzer wanneer hij bijna a capella om bescherming schreeuwt. Ook dit lied fungeert als een prelude op de Talking Heads-achtige songs die op Lodger te horen zijn. De thematiek van 'Blackout' is wat lichter dan in de twee voorgaande songs. Dat ervaar ik op een bepaalde manier als een welgekomen rustpunt. Maar ik ga geen tweede pauze inlassen, nu de plaat moet worden omgedraaid.

'V-2 Schneider' is allesbehalve minimalistisch. Na het (kraut-)rockige begin hoor je een instrumentaal eerbetoon aan Kraftwerk, dat vervolgens overgaat in een lekkere saxofoonsound. De gescandeerde titel werpt Florian Schneider een extra bloemetje toe. De kracht van deze song is dat de stijlovergangen opvallend soepel verlopen, een onderschatte tour de force.

'Sense of Doubt' is daarentegen wel minimalistisch. Ik hoor er echo's uit de soundtrack van A Clockwork Orange in, al zie ik dat eerder als inspiratie dan diefstal. Op een niet-verhalend conceptalbum doet de volgorde van de tracks er minder toe, maar voor mij klinkt 'Sense of Doubt' als een ouverture. De song had daarom beter de opener van deze B-kant kunnen zijn. Het is niet toevallig dat Bowie een legendarische optreden op de Noord-Duitse tv opende met dit instrumentaaltje. Op mijn versie van de live-dubbelaar Stage staat het nummer bijna achteraan op kant C, al vermoed ik dat die volgorde afwijkt van de setlist tijdens de concerten zelf.

'Moss Garden' vat zonder tussenpauze aan. "Laten we er eens een traditioneel Japans snaarinstrument bijhalen" moet Bowie gedacht hebben. Zijn fascinatie voor dat land bleek al eerder uit outfits ten tijden van de Ziggy-gekte. Al is er nu sprake van een rustmoment dat naar mijn smaak - en die van velen met mij - wel veel te lang duurt. Wie dit album op cd afspeelt, kan zeker in verleiding komen om op de skip-knop te drukken.

Maar dan mis je de volgende naadloze overgang naar 'Neuköln'. Want het trio aaneengesloten songs vormt eigenlijk één suite. De dissonante sax maakt 'Neuköln' stukken boeiender dan de voorganger, al snap ik de kritiek dat dit neigt naar een kopietje van de B-kant van Low. Maar het is niet omdat Bowie & Eno met dezelfde instrumenten een gelijkaardige sfeer scheppen, dat dit blijk geeft van een gebrek aan creativiteit of experimenteerdrift. Ook al is het verrrassingseffect ondertussen wel een beetje weg.

'The Secret Life of Arabia' doet me bij momenten aan '1984' en 'Stay' denken. Toegegeven, het swingt net wat minder maar dat is ook logisch gelet op de minder glimmende ondertoon van Heroes. Bowie maakt zich op deze afsluiter klaar voor een wereldreis, wat nog maar eens een hint is naar Lodger. Het grootse minpunt van 'Arabia': dit lied mag stukken langer duren. U hoeft niet te raden welke song hiervoor afspeellengte had moeten inleveren.

Slotsom: Heroes is bij momenten een sterk album. Natuurlijk staat dit album in de schaduw van de titeltrack en mijn haat-liefde-verhouding met die song is de hoofdoorzaak van m'n scepsis. Dat kost een half strafpunt. De foute stijlkeuze en het Japanse onding - ik heb het niet over mevrouw Lennon - doen er nog een vol punt af. De iconische hoes-foto is een verademing tegenover de twee stills uit één en dezelfde film op de twee voorgaande albums. Maar omdat ik bij Aladdin Sane geen bonus gaf voor het fantastische artwork, doe ik dat nu ook niet. 3,5 sterren is behoorlijk streng. Of het gerechtvaardigd is, laat ik aan anderen over.