David Bowie - "Heroes" (1977)

Ik vind Ziggy Stardust meer een meezingplaat en dit meer een luisterplaat. Beide albums zijn wel fantastisch hoor, daar niet van.

Dit album kocht ik ook ooit voor weinig, in een winkeltje met veel tweedehands vinyl. Ik meen dat dit mijn eerste 'oude' Bowie is, of het moet toch Ziggy zijn geweest. In ieder geval waren beide platen een startpunt voor mijn ontdekkingsreis door Bowie's oude werk. Ik heb de Berlijn-trilogie inmiddels compleet. Verder heb ik Hunky Dory, Aladdin Sane en Ziggy Stardust, dus het wordt tijd voor iets nieuws.

4,5* voor deze, alhoewel ik Low de beste plaat uit de Berlijn-trilogie vind (en misschien wel Bowie's beste sowieso).

Hoogtepunten:
1. Secret Life Of Arabia
Een mooi mystiek nummer met een grandioze melodie. Als een oase na de ontberingen in de duistere 'ambientsuite'.
2. Blackout
Erg krachtig nummer na het wat tamme Sons Of The Silent Age. Kan hier niet stil blijven zitten. Best een onwaarschijnlijk nummer ook gezien de verschillende stukjes. De snel uitgesproken tekst en het stuk waarin hij verder gaat met:

"If you don't stay tonight
I will take that plane tonight
I've nothing to lose,
nothing to gain
I'll kiss you in the rain
Kiss you in the rain"

vind ik echt geweldig!

3. Sense Of Doubt
Prachtige duistere ambient. Heel sfeervol. Het nummer dat het meest 'Berlijn anno 1977' bij me oproept.

De ongekende productiviteit van David Bowie zet zich voort met het album “Heroes”. Dit is het enige album van de trilogie dat ook echt daadwerkelijk helemaal geschreven en opgenomen is in West-Berlijn. Na het deprimerende Low kan dit album worden gezien als het moment waarop Bowie zijn leven daadwerkelijk weer uit het slop haalde. Het is nog steeds niet al te vrolijk allemaal, maar je voelt de hoop door de muziek heen sijpelen. Hij had eindelijk zijn verslavingen onder controle en het sobere leven in Berlijn deed hem erg goed. Zijn huwelijk was definitief op de klippen gelopen, maar hij wist nu in ieder geval wel waar hij aan toe was. Op de hoes neemt Bowie een vreemde pose aan. Deze houding is gebaseerd op het schilderij Roquairol van de Duitse kunstenaar Erich Heckel. Mijn inziens is dit de mooiste cover van Bowie ooit. Zijn ogen (met twee verschillende kleuren) komen prachtig uit, terwijl de houding van de handen mij intrigeert. De foto hangt dan ook op posterformaat boven mijn bed, zodat ik iedere morgen als ik wakker word naar Bowie kijk.

“Heroes” heeft dezelfde indeling als Low: een A-kant met popnummers en een B-kant vol met ambient. Opener Beaty and the Beast werd door een muziekcriticus beschreven als Bowie die voor de oren van de luisteraar verandert in de verschrikkelijke Hulk. Daar zit zeker wat in. Het nummer begint rustig, maar het zwelt op naar een machtig geluid. De tekst gaat over de cocaïneverslaving van Bowie tijdens zijn verblijf in Los Angeles. Zijn humeur was heel wisselend, waardoor hij soms the beauty was en soms the beast. Joe The Lion ademt dezelfde sfeer uit. Bowie werd in Berlijn beïnvloed door de Duitse krautrock van Nue! en Kraftwerk en dat is duidelijk te horen in dit nummer. Robert Fripp (bekend van King Crimson) verzorgde het gitaarwerk. Hij vloog een dagje van de Verenigde Staten naar Berlijn om zijn partijen in te spelen.

Het titelnummer is één van Bowies bekendste nummers allertijden. Niet in de laatste plaats omdat een bekende kabelmaatschappij het nummer zo nodig in allerlei vreselijke versies moest gebruiken voor hun reclamecampagne. Gelukkig kunnen al die vreselijke reclames een nummer wat zó goed is niet verpesten. “Heroes” is van grote invloed geweest door het typische gitaargeluid. Als luisteraar heb je het gevoel dat de gitaar een immense (Berlijnse) muur is. Bowie zingt één van zijn meest persoonlijke teksten over een stelletje dat elkaar omhelst voor de Berlijnse muur. Niet alleen de tekst is aangrijpend, maar vooral de manier waarop Bowie het bijna uitschreeuwt grijpt je bij de strot.

Na deze uitputtende luisterervaring wordt er eventjes gas teruggenomen met Sons of the Silent Age. Het nummer kabbelt een beetje voorbij, maar soms komt Bowie toch wat opzetten met zijn stem. Het is het enige nummer wat al geschreven was voordat het werk aan het album echt begon. De rest werd geïmproviseerd tijdens de opnames in de Hansa Studio, op een paar honderd meter van de Berlijnse muur. Blackout is een fel nummer met een oosters klinkende gitaar van Fripp. Bowie zegt zelf dat het een nummer was over stroomstoringen, maar een andere lezing is dat het gaat over de black-out die hij had in Berlijn. Tijdens één van zijn zuipavondjes in Berlijn zakte Bowie in elkaar en moest hij naar het ziekenhuis worden gebracht (“Get me to the docter”). Daar werd geconstateerd dat hij volledig uitgeput was. Gelukkig kwam hij er allemaal bovenop en kon hij zijn magistrale werk in Berlijn voortzetten.

De ambientzijde van de plaat begint met V2-Schneider, een eerbetoon aan Florian Schneider van de Duitse elektronicapioniers Kraftwerk. Bowie werd (samen met Iggy Pop) door hen genoemd in de tekst van het nummer Trans-Europa Express. De V2 uit de titel is een verwijzing naar de V2 raket van de Nazi’s. De enige tekst van het nummer is het herhalen van de titel met een sterk vervormde stem. De sfeer in de track is erg militaristisch. Je ziet de nazi’s als het ware als marcheren. Sense of Doubt doet mij altijd denken aan de soundtrack van een horrorfilm. Het is een zeer minimalistisch nummer dat een eng gevoel opwekt. De vier lage noten op de piano die steeds terugkomen zijn al niet vrolijk, maar de trage, hogere synthesizerklanken zijn helemaal naargeestig. Geen fijn nummer om alleen in het donker te luisteren, maar o, o, wat is het mooi. Het geluid van de huilende wind laat het nummer vervolgens overvloeien in Moss Garden. Het eerste wat opvalt zijn de Japanse klanken, gemaakt met een snaarinstrument dat de koto wordt genoemd. Je waant je in een tuin in het land van de rijzende zon met allerlei mooie planten, vijvers en houten bruggetjes. Er gebeurt verder vrij weinig, wat deze track het dichtst bij de échte ambient brengt. Normaal gesproken ben ik daar niet de grootste fan van, maar hier werkt het erg goed.

Neuköln is vernoemd naar de wijk waar Bowie in die tijd woonde. Het nummer is wat melodieuzer dan de voorgangers, met een belangrijke rol voor de saxofoon. De sfeer neigt wat meer naar het Arabische. Dit komt doordat ik er nogal veel Turkse immigranten in Neuköln woonden in die tijd. Toen ik zelf in Berlijn was ben ik nog even door de wijk gelopen met dit album als soundtrack op mijn mp3-speler. Ik moet zeggen dat ik de sfeer niet helemaal kon vatten, maar er is natuurlijk ook veel verandert in die dertig jaar. Toen ik in het begin zei dat “Heroes” dezelfde vorm had als Low met een popkant en een ambientkant loog ik een beetje. Afsluiter The Secret Life of Arabia is namelijk een prachtig popliedje. Gezien de titel zou je verwachten dat de Arabische sfeer van Neuköln wordt doorgetrokken, maar dat is geenszins het geval. Het funky ritme zorgt voor een swingend geheel dat wordt opgeleukt met perfect passende handklapjes. Aan de ene kant had dit nummer beter gepast op de eerste kant, maar aan de andere kant is dit ook wel een prettige afsluiter. Na de depressiviteit van Neuköln is het misschien ook wel fijner om te eindigen op een wat vrolijkere noot.

“Heroes” is stilistisch een beetje een herhaaloefening van Low. De vraag is of dat erg is. Ik heb er totaal geen problemen mee. De kwaliteit van het gebodene is bijna net zo hoog als bij de voorganger. Bijna, want Low is toch net even wat beter. Allereerst is de nieuwigheid van het concept er de tweede keer wel af. Low was iets compleet nieuws en dat kan van “Heroes” natuurlijk niet gezegd worden. Daarnaast vind ik de nummers hier net wat minder dan op Low. Het titelnummer is fantastisch, maar een nummer als Sons of the Silent Age doet me weinig. De ambientkant is hier zeer goed en consistent, maar een échte uitschieter als Warszaswa staat er niet op. Vandaar dat “Heroes” genoegen moet nemen met een puntje minder.

helemaal mee eens

Heroes blijft nog steeds één van zijn allerbeste nummers wat me nog bij elke draaibeurt kippevel bezorgt.Het trio Neuköln,Sense of Doubt en V-2 Schneider kan me na al die jaren ook nog steeds boeien.Tel daar nog de twee sterke nummers Secret life of Arabia en Beauty and the Beast bij op en je hebt een album dat ook in 2012 blijft intrigeren.

Wauw, ik had niet verwacht dat dit album zo goed zo zijn.
Ik kende een paar nummers en had verwacht dat het allemaal te duister zo zijn ten opzichte van de prachtige voorganger 'low'.
Maar na drie nummers begon ik al te twijfelen of deze misschien wel beter is dan 'low'. Het begint met twee snelle dansbare nummers met overal vreemde geluiden. Daarna komt de mooie titelsong en dan het (voor mij) nog mooiere 'Sons of the Silent age'. Daarna twee nummers die goed zijn maar niet speciaal en dan...
Drie instrumentale nummers die het album een heel andere wending geven. Het wordt ineens heel rustig en je hoort geluiden die aan een soort onderwereld doen denken. Vooral 'Sense of Doubt' vind ik prachtig. Het is eng , maar de rare synthesizer geeft het iets sentimenteels en moois. Dat nummer gaat over in een ander instrumentaal nummer waarin een instrument de hoofdrol speelt dat me aan China doet denken, ook heel mooi. Daarna 'Neuköln' waarin het vooral een saxofoon is, die je een beetje op de zenuwen doet werken en als einde weer een dansbaar nummer met stem.
Alhoewel Bowies aparte, vreemde maar vooral prachtige stem hier meer te horen is vind ik de voorganger net een tandje beter. Toch is dit een geweldige opvolger en geef ik hetzelfde aantal sterren.

In 1977 was ik 4, en had natuurlijk nog geen weet van het bestaan van de geniale Bowie. Het nummer heroes leerde ik pas veel later kennen, en langzaam aan ben ik me gaan verdiepen in zijn vroegere werk. Ik heb deze plaat dus ook niet bewust meegemaakt, en dat zal vast een heel andere ervaring geven, dan als ik dat wel meegemaakt zou hebben.
De plaat heeft een mooie opvallende hoes.
De man die Bowie inspireerde voor dit album (Brian Eno), waar ik niet zoveel mee heb, heeft zeker mooie dingen gedaan, maar meer niet mooie dingen naar mijn smaak. Het verklaart ook waarom ik veel nummers rommelig noem, dat is toch ook de stijl van Eno. Alleen zit hier Bowie's stem aan vast, en dat compenseert echt heel veel! Dat houdt 't interessant voor me.

1.Beauty and the Beast (3:32)
Een typisch Bowie nummer, want het is wat vreemd. De melodie lijn qua zang en muziek lijkt soms niet te kloppen (doet het wel natuurlijk) maar het blijft toch boeien. En dat is het knappe van Bowie songs. Geen makkelijk nummer, maar wel lekker.

2.Joe the Lion (3:05)
Ook deze track begint wat vreemd. Met vreemd doel ik op ongepolijst, rommelig, rauw. De stem van Bowie vind ik erg mooi in het nummer, het begleidende gitaar geluid erg fijn. Maar net als de 1e track is dit geen makkelijk nummer. Je moet er echt voor gaan zitten om het goed te beluisteren.

3."Heroes" (6:07)
Het grote bekende nummer. Het contstant aanwezige gitaar geluid ontvoert me naar een muziekwereld waar ik altijd wel in wil verblijven. Vooral deze versie met extra couplet! Bowie's zang is werkelijk betovernd mooi te noemen op dit nummer. Ik heb ook nog een Duitse versie ("Helden") klinkt eigenlijk net zo mooi, want Bowie zingt dat op dezelfde manier, dus dan maakt de taal eigenlijk niet zoveel meer uit. Blijft een prachtige song!

4.Sons of the Silent Age (3:15)
In potentie een mooi nummer, maar ook dit nummer hangt tegen het randje aan van "raar" zeker als de saxophone wordt ingezet. Raar wil niet zeggen dat het slecht is. Het past bij Bowie. Mooie synth in dit nummer!

5.Blackout (3:50)
Het valt me op het hele album al op, maar ik vind dat de stem van Bowie soms klinkt alsof het ingeblikt is. Dat zal vast bewust gedaan zijn, en op Heroes vind ik dat heel mooi. Maar op dit nummer niet. Pas in het refrein valt dat blikkerige weg. Dit nummer is wederom rommelig. En deze keer vind ik het niet zo goed. Dit is duidelijk niet mijn nummer. Er gebeurt qua muziek teveel door elkaar, en het werkt storent voor mij als luisteraar.

6.V-2 Schneider (3:10)
Grappig dat die typische sax geluiden zo herkenbaar zijn. Uit duizenden trek je Bowie eruit bij dit nummer. Grotendeels instrumentaal nummer, op een klein refreintje na, maar wel interessant.

7.Sense of Doubt (3:57)
Tja, een soort film soundtrack achtig nummer. Het klinkt zeker als een spannende scene, maar ik vind het totaal niet passen op dit album. Haalt de vaart die erin zat er wel enorm uit. Je zou kunnen zeggen, een rustpunt na wat moeilijke muziek, maar het contrast is me wat té extreem. Hetzelfde ervaar ik op Low.

8.Moss Garden (5:03)
De ene track loopt vloeiend over in de andere. Relaxed is het allemaal wel. Leuke Oosterse geluidjes doen je wanen in een ver land. Het is allemaal wel leuk om te horen, maar het doet wat mij betreft echt afbreuk op de plaat die zo lekker en raar begon...

9.Neuköln (4:34)
De sax is boeiend in dit verder weinig interessante nummer.

10.The Secret Life of Arabia (3:46)
Ik wordt toch nog even wakker geschud door een "normaal" nummer waarin de stem van Bowie te horen is. Dit is toch waarom ik een Bowie plaat koop. Het is ook meteen het meest toegankelijke nummer van de plaat. Een fijn ritme, mooie zang. Gelukkig, kant B opent goed, en sluit waardig af!

Ik heb 't al eerder geschreven: de instrumentale tracks doen voor mij afbreuk aan dit album als geheel. De gezongen tracks zijn op Blackout na echt heel erg de moeite waard, maar het ambient achtige 3 luik in het midden van kant B zijn ronduit slaapverwekkend te noemen. Ongepast, en voor mij absoluut een heel dik minpunt op dit album. Daarom dus gemixte gevoelens voor wat betreft dit album.

Ik kom op 5 erg lekkere nummers, 1 wel aardig, en 4 waar ik niks mee kan. Dat verklaart de vrij lage score van 3 sterren. Dat is jammer, want als er meer nummers in de sfeer van kant A op hadden gestaan had dit een absoluut veel betere plaat geweest voor mij.

Het lijkt alsof Bowie bij Beauty and the Beast zijn drugsgebruik probeert te verantwoorden.
Het verwoestende effect dat het heeft, maar tevens het zich toch over moeten geven aan de verslaving.
Muzikaal is het gelijk door het gitaarspel een stuk harder.
Misschien symboliseert de piano wel de schoonheid, en is de gitaar het beest.
Feit is natuurlijk wel dat het een persoonlijke opener is, waarbij Bowie weer langzaam aan meer terug is bij de realiteit.
In ieder geval, hij durft het hier wel duidelijk te benoemen, welk slopend effect het op hem heeft.
Heroes is misschien wel juist een steun in de rug.
Het dagboek van iemand die met het afkickproces is begonnen.
In de eerste twee nummers de waanzin van de cold turkey terug.
Het titelnummer klinkt dan als een overwinning.
Een hele dag clean.
We Could Be Heroes, Just For One Day.
De kleine overwinning.
Welke de volgende dag natuurlijk beloond moet worden, en hoe doet een junkie dat?
Precies, door weer terug te vallen in het oude patroon.
De trieste ondertoon bevestigd dit min of meer.
Het liefdesspel dat beschreven wordt, lijkt mij een metafoor voor het persoonlijke gevecht.
Bowies zang begint vrij rustig, maar de dramatiek gedurende de song weergeeft voor mij het weg glijden.
Ik denk dat velen dit zien als een optimistisch nummer, voor mij heeft het juist het tegenover gestelde effect.
De hulpvraag die niet beantwoord wordt.
Vervolgens gaat het allemaal over in een soort van verdovende roes in Sons of the Silent Age.
The Beast neemt het over om The Sleeping Beauty te laten ontwaken.
Welkom in de trip.
V-2 Schneider verwoord de innerlijke angst, emoties en gevoelens worden versterkt.
Op een bijna therapeutische werking worden nare herinneringen en boze dromen uit de kindertijd naar boven gehaald.
Het zou goed mogelijk kunnen zijn geweest dat Bowie in zijn jonge kinderjaren de verhalen van de Tweede Wereldoorlog heeft gehoord, en daar zijn eigen invulling aan heeft gegeven.
Dit omdat hij het juist net niet heeft mee gemaakt, maar wel opgroeit met de trauma’s van de mensen om hem heen.
Vervolgens zakken we steeds verder weg in een andere dimensie in Moss Garden en Neuköln.
De wereld van een weg glijdende verslaafde.
Het prettige gevoel wordt verwoord door de ambient klinkende geluidslandschappen.
De saxofoon als het willen ontwaken.
Op het laatst een soort van laatste adem die met veel moeite er uit geperst wordt.
Daardoor is het eigenlijk vreemd dat er vervolgens nog een nummer komt; namelijk The Secret Life of Arabia.
Deze past absoluut niet op deze plek, maar had veel beter ergens in het begin van het album gepast, maar als ik heel eerlijk ben, dan zou deze beter op Station to Station passen.
Ligt meer in de lijn van Golden Years.

Dit is een onvervalst Grand Cru Bowie-album, het piece de la resistance van zijn Bowie periode.

Bowie grossierde in heftige, swingende en af en toe buitensporig vreemde openingstracks.
Heroes moet het doen met Beauty and the Beast, een rockende opener met een hoekig pianointro, waarna de boel snel op stoom komt.

kant A (van de oorspronkelijke LP) bevat enkel vocal tracks, die stuk voor stuk bovenmaats zijn.
Met als absolute hoogtepunt de titel track Heroes, iedereen die een keer in Berlijn geweest is zal dit nummer met de stad associeren. Het verveelt mij nooit.

Kant 2 bevat vier instrumentale tracks die voor mij ook onmiskenbaar verbonden zijn met Berlijn ( ik ken de stad erg goed van vele bezoeken en heb mijn hart er aan verpand. De stad heeft een heel bijzondere sfeer die zich niet makkelijk laat omschrijven, mede door de verschillende deel-sferen in de diverse gebieden, Kreuzberg, Wilhelmsdor Schoneberg o.a.)
De instrumentale stukken refereren aan diverse gebieden en zijn behalve plaats ook wel tijdsgebonden, mede doordat de sfeer in de stad na de val van de muur enorm is veranderd.

Dat maakt van Heroes des te meer een prachtig tijdsdocument, uniek in zijn soort. Bowie geeft hiermee een fantastische staalkaart af van zijn kunnen.

Tot slot de laatste track, het lijkt het koekoeksjong op dit album, een swingend nummer met een absoluut oosterse vibe. Geweldig gezongen en door het super arrangement de kers op de taart! Een minpuntje: het had minuten langer mogen duren.

Mensen ga luisteren naar dit prachtige album!

Bowie’s Low was het eerste album dat ik kocht. In 1977, op mc, voor de op mijn verjaardag gekregen Philips mono-radiocassettespeler.
Datzelfde jaar volgde zijn nieuwe plaat. Eind november belandde single Heroes op nummer 1 in mijn persoonlijke top 15, die ik elke vrijdagavond na het beluisteren van de Nationale Hitparade in een oude werkagenda van mijn vader noteerde.
In ’81 kwam het lied terug toen de film Christiane F. furore maakte en door mijn docent Duits werd behandeld, alhoewel we te jong waren om 'm te zien. Pas vorig jaar zag ik het drama, mooi en schrijnend tegelijk. Helden, gezongen door Bowie zelf, werd een klassieker bij onze oosterburen.

Het album hoorde ik pas in de jaren ’90, toen je nog tweedehands kwaliteitsplaten op de oranjemarkt voor 1 gulden en in gespecialiseerde platenzaken voor 6 piek kon kopen. Thuis was ik verbaasd: hij viel tegen! Behalve de titelsong hoorde ik niets dat het niveau van Low haalde.

We zijn alweer zo’n 25 jaar verder en opnieuw waag ik een poging. De elpee ben ik “kwijt”, dus nu op streaming draaien en draaien. Kauwen en herkauwen. Er vallen mij een paar zaken op.
1. Het album klinkt conservatiever dan de voorganger. Domineren daar nooit eerder gehoorde synthesizer- en snaredrumgeluiden, op “Heroes” staan vijf songs die conventionele rock bevatten: Beauty and the Beast, Joe the Lion, Blackout, The Secret Life of Arabia en Sons of the Silent Age.
2. Vier van die tracks bevatten een dansbare disco- / four-to-the-floorbeat, waar een stevige rocksaus overheen ligt. Dansrock.
3. Dat geldt niet voor het langzamere Sons…, dat doet denken aan hetgeen hij ten tijde van bijvoorbeeld Ziggy Stardust deed. Het conventioneelste nummer van deze plaat.
4. Robert Fripp speelt (bijna) net zulke tegendraadse lijnen als Carlos Alomar op Low deed, de laatste beperkt zich hier tot slaggitaar.
5. Waar Bowie op Low qua stemdynamiek veel varieerde, zingt hij hier vaak voluit. Uitzonderingen: de titelsong, Sons… en in mindere mate The Secret Life…
6. Kennelijk had Bowie ten tijde van “Heroes” geen last meer van het writer’s block qua songteksten, die op Low tot beknopte lyrieken leidde. Het leidt mede tot de terugkeer van de conventionelere rock.
7. Bovendien zijn de vier instrumentale songs op “Heroes” conservatiever dan die op Low, waarbij het drieluik Sense of Doubt - Moss Garden - Neuköln desondanks klinkt als de soundtrack bij een toekomstige sci-fi- of misdaadserie - zijn tijd vooruit.

Hierboven heb ik geprobeerd feitelijk te blijven, nu volgt het hart. Bowie verdient respect voor het feit dat hij zich alweer vernieuwde. Ondanks herhaaldelijk afspelen beklijven de tracks echter nauwelijks, uitgezonderd de titelsong, Sense of Doubt en Moss Garden. De overige nummers vind ik op z’n best 'wel aardig', een term die bijna beledigend is voor Bowie.
Blijft boven alle twijfel verheven dat Heroes een magistraal, tijdloos en blijvend-indrukwekkend lied is. Bovendien fantastisch vastgelegd, dank Sater voor de link hierboven (januari 2016) gedeeld: zó fascinerend wat Visconti in die docu vertelt en laat horen! Desondanks blijf ik het jongetje dat de singleversie prefereert boven de langere op elpee.

Nog één ding wat mij opvalt: hoe groot de invloed van de instrumentale tracks van Low en “Heroes” is geworden. Die hoor ik regelmatig in (jaren '80 en '90) film- of modern-klassieke muziek terug, of bij ambient zoals die van Moby. Daarom moet ook hier de naam van Brian Eno worden genoemd: bijna 45 jaar later blijkt zijn samenwerking met Bowie nog altijd inspiratierijk. Ook op “Heroes”.

De eerste Bowie-plaat waarvan ik bij release dacht: o, een vervolg op de vorige. Op zich geen ramp aangezien dat zó'n aparte plaat was dat Bowie wat mij betreft best wat dieper in die stijl mocht duiken, maar waar Low een bliksemschicht bij heldere hemel was klinkt Heroes eerder ontspannen, het werk van een man die zich senang voelt en die nu precies de muziek kan maken die hij voor ogen heeft (en die door zijn meesterlijke begeleiders geperfectioneerd kan worden). Verder niets op tegen, maar helaas haalt zeker de helft van de composities niet het vereiste niveau: Sons of the silent age, Blackout en V2 Schneider ontberen een memorabele melodie, Bowie's saxwerk op Neuköln doet me niet veel, en Moss garden is edelkitsch van de ergste soort, zodat van de instrumentals eigenlijk alleen Sense of doubt van het niveau van de B-kant van Low is.
        De bijna vrolijke opener en het ruige Joe the Lion behoren wat mij betreft tot de echte hoogtepunten, en omdat dit album met z'n beste track afsluit ben ik wel geneigd het matige niveau van veel van het voorafgaande te vergeven, maar dat lukt me niet echt. De geweldige muzikanten en Tony Visconti zorgen samen voor een heerlijk volle sound die ook al die jaren later nog op briljante wijze rock en disco versmelt, maar ik mis de spanning en de urgentie van Bowie's eerdere platen, alsof het mysterie en de inspiratie plaats hebben gemaakt voor de behendigheid en het ambacht.
        Eén nummer heb ik nog niet genoemd. Iedereen is er lyrisch over, maar naar mijn smaak is dat maar een saai nummer met een stroperig ritme, een vervelende melodie en een veel te lange speelduur, zodat de indrukwekkende bijdrage van Fripp eigenlijk een vlag op een modderschuit is. Maar daarin sta ik duidelijk alleen, getuige het feit dat bij de Favorieten het titelnummer met 256 stemmen bijna vier keer zoveel vinkjes heeft als runner-up Sense of doubt met 68 stemmen. Het is niet anders.

Met David Bowie heb ik altijd een haat liefde verhouding gehad. Het ene album vond/vind ik geweldig, een album later vind ik het weer niets, enzovoort.

Wat dat betreft ligt het Met dit album wat anders., maar ook weer niet. Een half album prachtig, een half album een klein beetje minder interessant. Waarbij ik voor op stel dat de titelsong Heroes tot het neusje van de zalm gerekend moet worden. Een nummer dat nooit verveelt.

David Bowie's album 'Heroes' uit 1977 vormt desondanks een fascinerend hoofdstuk in de muziekgeschiedenis. Dit album is niet alleen een getuigenis van Bowie's muzikale genialiteit, maar ook van zijn experimenteerlust en artistieke visie. Hier volgt een nummer-voor-nummer beschouwing die de essentie en de impact van elk nummer belicht.

Het titelnummer "Heroes" staat centraal; een hymne van zelfoverwinning en romantische idealisme. De opzwepende melodieën gecombineerd met Bowies krachtige vocalen creëren een sfeer van onoverwinnelijkheid. Het is alsof hij de luisteraar meeneemt op een epische reis door hartstocht en doorzettingsvermogen.

"Beauty and the Beast" opent het album met een mengeling van funky ritmes en een onderliggende dreiging die perfect het dualistische thema van het nummer weerspiegelt. De teksten verkennen de complexiteit van menselijke emoties, terwijl de instrumentatie een bijna theatrale spanning opbouwt.

"Joe the Lion", een nummer dat zowel qua tekst als muziek een ode brengt aan de alledaagse held, kenmerkt zich door zijn ruwe energie en avant-garde geluid. Het is een krachtige uiting van Bowie's vermogen om rock met kunst te versmelten, wat resulteert in een onvergetelijk en aangrijpend nummer.

"Sons of the Silent Age" presenteert een meer contemplatieve toon. Dit nummer, dat baadt in een sfeer van melancholie en introspectie, biedt een kijkje in de psyche van de vergeten generaties, geschilderd tegen een achtergrond van weemoedige melodieën en rijke harmonieën.

"Blackout" brengt de luisteraar naar een intens, bijna chaotisch hoogtepunt van het album. De muziek is heftig en onstuimig, wat perfect past bij de thema's van desoriëntatie en verwarring die in de teksten worden verkend.

"The Secret Life of Arabia", het laatste nummer, verrast met zijn exotische klanken en levendige ritmes. Bowie's fascinatie voor andere culturen komt hier duidelijk naar voren, wat een boeiende afsluiter van het album vormt.

Op 'Heroes' gebruikt Bowie een breed scala aan muzikale stijlen, van elektronische experimenten tot traditionele rockelementen. Elk nummer draagt bij aan een veelzijdige luisterervaring die de luisteraar uitdaagt en vermaakt. Bowie's unieke benadering van muziekproductie en zijn onfeilbare gevoel voor melodrama maken van 'Heroes' een tijdloze klassieker.

De artistieke expressie van David Bowie in 'Heroes' blijft een inspiratiebron voor velen en dit album staat als een monument binnen zijn oeuvre. Elk nummer is een verhaal op zich, rijk aan betekenis en muzikaal vernuft. 'Heroes' is een getuigenis van Bowie's blijvende invloed op de muziekcultuur, en blijft een essentieel album voor zowel liefhebbers van zijn muziek als voor degenen die een diepere waardering voor muzikale kunst willen ontwikkelen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl