Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!! (2008)

Het is nog even geduld hebben tot het concert op 28 april in die voor mij vermaledijde HMH te Amsterdam. Geduld om dit album te kunnen beluisteren is niet meer nodig. Dig, Lazarus, Dig!!! is aan de luistertest onderworpen.

Zoals ik al eerder zei hier hield ik mijn hart een beetje vast voor deze release: voorganger Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus beschouw ik als een meesterwerk en zie dat zo snel maar te evenaren.
Single Dig, Lazarus, Dig!!! viel me in eerste instantie dan ook tegen. Maar zoals ik later ook weer wist te melden bleek dit nummer toch wel op me in te groeien. Inmiddels bler ik dit nummer heel graag en heel hard mee en is het een leuke binnenkomer.
Today's Lesson heeft wel wat Grinderman-invloeden in de vorm van de wat ruigere randjes maar op de een of andere manier zou dit toch ook weer niet op dat album hebben kunnen staan. Het is toch weer een typisch Nick Cave & the Bad Seeds nummer geworden met wat invloeden van ehhhh Grinderman dus (hoe raar dat ook klinkt). Spugende gitaarlicks en tegelijkertijd een catchy melodie: swingend en rockend tegelijkertijd. Na 3 minuten lijkt het nummer ten einde, maar dan volgen over die lekkere bas nog wat lekkere vegen uit de pan.
Op Moonland horen we fijne percussie met daaroverheen een orgeltje. Dominee Cave leidt deze ceremonie bijna 4 minuten lang en ook hier krijgen we een Grinderman-sausje in de vorm van de gitaren. Enigszins monotoon maar nergens saai. Wel jammer dat er niet een echt einde aan weten te breien is waardoor we het nummer maar wegdraaien. Minpuntje.
De donder zwelt aan tijdens het intro van Night Of The Lotus Eaters waarmee we op avontuur in de nacht kunnen gaan. Heer Cave en zijn slechte zaadjes zullen onze gids zijn tijdens deze onheilspellende, haast beangstigende trip. Hier is lef voor nodig.
Albert Goes West nodigt uit tot het maken van flauwe grapjes omtrent Neerlands grootste zanger. Ik zal ze achterwege laten. Muzikaal ligt deze bak herrie daar ook iets te ver van af dus op dat gebied valt ook al geen link te maken.
Dit vind ik dus wel een echte Grinderman-track: ruig, vies en voos en daardoor niet te versmaden. Ik grijp maar snel naar de koptelefoon nu, want het wordt in huize aERo niet door iedereen gewaardeerd merk ik wel. Opvallend vind ik toch weer de percussie die onder de laag gitaargruis toch wel degelijk te horen is. Ik ben geen fan van la-la-la's of in dit geval sha-la-la's maar als de Bad Seeds het doen is het ze snel vergeven en sha-la-la en oehoehoehoe ik vrolijk mee.
Het gepreek dat we op de single al konden horen (noem het zing-praten of praat-zingen) keert terug op We Call Upon The Author. Gooi er een lekkere rauwe saus overheen en ik lig weer aan Cave's voeten. U zei herrie? Misschien; ik noem dit heerlijk. Wat mij betreft een spannend nummertje met spannende wendingen.
Hold On to Yourself heeft een beetje een southern-rock tintje en heeft schitterende gitaarlijnen die dit nummer omhoog weten te tillen. Ik hoor er een beetje de Henry's Dream-periode in terug en dat is natuurlijk hallelujah voor mij. Voorlopig wel een favorietje.
Rocken doen we op Lie Down Here (And Be My Girl). Iets minder opvallend in mijn oren maar dat neemt niet weg dat het wel een lekker nummer is.
Zoals velen wel bekend slaat donkere muziek altijd goed aan bij mij. In stukjes bij artiesten als Tindersticks of Devastations wil ik wel eens de naam Nick Cave aanhalen. Jesus of the Moon is typisch zo'n nummer waar ik dan op doel. Heerlijk zwelgend. Donker en licht tegelijk, duister en helder en daardoor ook weer romantiek in zijn puurste vorm.
Midnight Man is een heerlijk dwingend nummer met orgelpartijen om spontaan verliefd op te worden. Mensen, daar lik je je vingers toch echt bij af. Alsof de trein maar doordendert tijdens dit nummer. Heel sterk moet ik zeggen.
Ook geweldig vind ik More News From Nowhere die dit album eindigt. Pakkende koortjes, mooie instrumentatie en daardoor een gelukkige aERodynamIC achterlatend.
De kop is er af: de kennismaking met de nieuwe Cave is een feit. Cave, die al jaren een held is van mij. Cave die weer een geweldig kunstje flikt. Cave, die wederom niet teleurstelt. Misschien ben ik bevooroordeeld, misschien is dit al te veel voorpret voor 28 april, maar eerlijk gezegd denk ik dat dit gewoon een ijzersterk album is, Cave of niet. Grinderman, geen Grinderman; allemaal niet belangrijk. Dit is gewoon genieten van Dig, Lazarus, Dig!!! En daarmee is het in februari al aardig dringen in mijn top 10......

Weer een prima plaat om dronken bij te worden en dingen mee te bleren danwel te shaken met je hoofd! Ondanks de vele fuzzgitaren (en die zijn niet nieuw meer mensen, sinds Sonic Youth en anderen) zit er aan elk liedje een kop en een staart. Toch mis ik nog wat van de persoonlijke benadering die Cave wat heftiger had op Tender Prey of Henry's Dream. Maar dat zijn ook absolute meesterwerken! Ik moet hier nog wat vaker naar luisteren. Dikke voldoende wordt het wel, maar de combi van Velvet Underground en alles wat Cave sindsdien heeft opgepikt zit er wel duidelijk in. Er heeft geen vernieuwing plaatsgehad, wel een consolidatie naar een sterk en buitenissig artiest. Mij alweer duidelijk waar bandjes als dEUS hun invloed vandaan hebben

Van de heroïne en groupies naar God en ware liefde, Nick Cave's levensloop is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Dat is ook 's mans muzikale carrière. Begonnen als manische wildeman, maar begon zich eind jaren 80 te manifesteren als loverman met een voorliefde voor de piano. Daarom werd zijproject Grinderman, een soort 21e-eeuwse grotestads-no pussy blues, als een grote verrassing gezien. De manie van The Birthday Party in diens ziekste dagen ontbrak toch wel, maar soit, het smaakte zeker naar meer.

De Bad Seeds werden toch maar weer opgetrommeld en vervolgens nam men een album op. De piano werd in de hoek gezet, allerlei akoestische snaarspul en percussie werd opgetrommeld en vervolgens werd de boel op manische wijze opgestookt met elektrieken gitaren, bassen en orgeltjes. Onze brombeer en zijn Slechte Zaadjes slaan zowaar enkele nieuwe wegen in.

Er staan zeker nog wel een aantal gedragen ballades op. Jesus of the Moon is daar het meest geslaagde voorbeeld van. Toch is dit vooral een rockplaat. Albert Goes West en het titelnummer zijn zowaar ontzettend catchy, wat zeg ik? Het zijn pure hits! Het experiment wordt vervolgens opgezocht in Night of the Lotus Eaters (denk Einstürzende Neubauten, maar niet zo hard en industrieel) en het op percussie leunende Moonland. Wat waar is is waar, ik miste wel wat.

Wat ik zelf dan miste, was pure waanzin, "Ik word achtervolgd door de Duivel, dus geef me snel een spuit heroïne zodat ik verder kan rijden over een eindeloze snelweg in de woestijn"-blues, laat ik het zo maar noemen. De Duivel komt nog wel even opdagen, het heilige vuur (excuses voor het ongelukkige taalgebruik) laait weer op in het absoluut meesterlijke We Call Upon the Author. In dit sublieme prijsnummer wordt God op het matje geroepen om verantwoording af te leggen (niet dat Hij dat doet overigens). Je ziet Nick helemaal voor je; een fles drank in zijn ene hand, het Nieuwe Testament in de andere, schreeuwend naar de hemel. Een kwade tirade over onder andere massale armoede, besmettelijke ziektes en slechte schrijvers.

Over de gehele linie genomen is dit een bovenmodaal album van een groot (voormalig punk)poëet. De teksten zijn namelijk bijna altijd raak en spitsvondig geformuleerd. Het blijft toch jammer dat de rest van het album toch niet kan tippen aan die ongelofelijke vijf minuten waarin God zelf ter verantwoording wordt geroepen. Alsof er een hemelse wraak wordt genomen en de rest van het album er toch bij in het niet valt. Hadden we de volle 50 minuten, desnoods een krap halfuurtje, dit heilige vuur mogen meemaken, hadden we warempel kunnen spreken van een klassieker.

Mijn eerste cave plaat, op veelvuldig aanraden van mijn oom en omdat men lievelingsband ook een grote fan is van zijn werk.

In het begin was ik wel enorm enthousiast over de hele plaat, maar na een tijdje schoten alleen het derde en de twee laatste nummers over die ik echt de moeite waard blijf vinden. De andere nummers pakken me niet zoals die 3 doen, maar zijn wel het luisteren waard, ondanks dat ik sommige al eens durf skippen.
Ondertussen heb ik zijn hele discografie al, en ga ik daaruit zoeken welke zijn beste is om te kopen, al weet ik zeker dat het deze niet zal zijn, tenzij ik hem ergens voor een goede 6-7 euro vind.

Geen verrassend maar wel hoogstaand album dat vooral in tekstueel opzicht indruk maakt.Wel mis ik Blixa Bargeld's venijnige gitaarspel een beetje iets waar ik op het vorig album minder last van had.Albert goes west,More news from nowhere en het titelnummer vind ik het sterkst maar eigenlijk is dit vrij een constant album dat ik toch nog regelmatig draai.

Wat luisterbeurten verder kan ik alleen maar concluderen: wat een geweldige plaat. Hier wordt heerlijk hard gerockt en Cave heeft zoals Dylan in (een van) zijn topjaren enorme stukken tekst nodig om zijn verhaal te vertellen. Qua muziek zijn er steeds vondsten die er bij mij goed ingaan, terwijl de gitaar in tegenstelling tot de drie laatste platen, echt zijn werk mag doen. Ja, gouden greep deze aanschaf.