menu

Deep Purple - Machine Head (1972)

mijn stem
4,16 (575)
575 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Purple

  1. Highway Star (6:08)
  2. Maybe I'm a Leo (4:52)
  3. Pictures of Home (5:08)
  4. Never Before (4:00)
  5. Smoke on the Water (5:42)
  6. Lazy (7:24)
  7. Space Truckin' (4:35)
  8. Highway Star [1997 Remix] * (6:40)
  9. Maybe I'm a Leo [1997 Remix] * (5:26)
  10. Pictures of Home [1997 Remix] * (5:21)
  11. Never Before [1997 Remix] * (3:59)
  12. Smoke on the Water [1997 Remix] * (6:18)
  13. Lazy [1997 Remix] * (7:33)
  14. Space Truckin' [1997 Remix] * (4:42)
  15. When a Blind Man Cries [1997 Remix] * (3:32)
  16. When a Blind Man Cries * (3:32)
  17. Maybe I'm a Leo [Quadrophonic Mix] * (5:00)
  18. Lazy [Quadrophonic Mix] * (6:57)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur: 37:49 (1:36:49)
zoeken in:
avatar van deric raven
4,0
De opleving van de hardere rock muziek begin jaren 70 uiteraard niet mee gemaakt.
Soortgelijke ervaring wel gehad met de grunge, begin jaren 90.
Wel had mijn vader verschillende klassiekers in zijn platenkast staan.
Dus geheel onbekend ben ik er niet mee.
Free, Led Zeppelin, Black Sabbath en Queen.
Natuurlijk ook Machine Head van Deep Purple.
Al liet ik deze altijd links liggen.
Het ontbreken van Child In Time nodigde niet uit.
Waarom hier dan mijn kostbare tijd aan voldoen.
Pas via een televisie uitzending over dit album me er toch eens aan gewaagd.

Wat valt er over te zeggen.
Smoke On The Water is bekend vanwege dat geweldige gitaarrifje.
De inhoud van de tekst spreekt me niet zo aan.
Gewoon een verwoording van het opnameproces.
Hoe zaken tegen kunnen zitten.
Om uiteindelijk tot een mooi resultaat te komen.
Wel origineel te noemen.
Maar teveel een dagboekverslag.
Met toeval tussen de geschreven nummers beland.

Highway Star is het hoogtepunt.
Ondanks de eerste tonen doen denken aan L.A. Woman van The Doors.
Ode aan Jim Morrison?
Deze te vroeg overleden popster schitterde namelijk net aan de melkweg.
Zo leg ik het mijn dochtertje van drie jaar namelijk uit.
Als je dood gaat wordt je een sterretje.
De primal scream van Ian Gillan.
Die niet de demonen van zich af schreeuw.
Maar juist oproept.
Als liefhebber van Iron Maiden hoor ik hun structuur hier in terug.
Bruce Dickinson heeft een soortgelijke manier van zingen.
Jon Lord als een hedendaagse Mozart.
Ritchie Blackmore als het andere wonderkind.

Toch ben ik niet geheel enthousiast.
Te vaak het gevoel dat het ontaard in oeverloze jamsessies.
Alsof het talent zo nodig allemaal hun steentje moeten bij dragen.
Bij Child In Time werkt dat perfect.
Maar dat gevoel heb ik hier helaas niet altijd.

avatar van Ronald5150
4,5
Wow! Wat een fantastische rockplaat is "Machine Head" toch. Na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet. Er staat werkelijk geen zwak nummer op deze plaat. De opener "Highway Star" is een regelrechte klassieker. Over klassiekers gesproken: wellicht is "Smoke on the Water" de grootste rockklassieker ooit. Die riff is zo herkenbaar en nooit meer geëvenaard. Voor iedereen die gitaar leert spelen is dit de eerste echte rock riff die je moet kunnen spelen. Briljant in al zijn eenvoud. Persoonlijk vind ik "Lazy" het absolute hoogtepunt van "Machine Head". Het is een soort hardrock blues, en dan met name de interactie tussen toetsenist Jon Lord en gitarist Ritchie Blackmore is fenomenaal. Overigens kunnen deze heren elkaar op de gehele plaat erg goed vinden. Afsluiter "Space Truckin'" is een gepast einde van een legendarische plaat. "Machine Head" is mijn favoriete studioalbum van Deep Purple en een van de grootste rockplaten allertijden, ook nu nog!

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Ik las ergens dat Led Zeppelin II, Paranoid en dít album worden beschouwd als de heilige drie-eenheid die aan de basis van de hardrock stond, en Machine head is op MusicMeter ook de hoogst gewaardeerde Purple-studioplaat. Van de albums die ik van ze ken (tot en met Stormbringer) heb ik dit zelf ook altijd de beste gevonden, maar tegenwoordig vind ik eigenlijk In rock toch iets beter, wellicht omdat, zoals Jon Lord het zegt, "Machine head is a very dry, dark sort of album, it doesn't sparkle like you remember it doing. It's very serious and down-the-line." Misschien prefereer ik toch het overdonderende exces van In rock boven de strakke efficiëntie van Machine head.
        Neemt niet weg dat dit een uitstekend album is; hoewel veel nummers hiervan misschien in de schaduw van hun Japanse versies zijn komen te staan vind ik de studioversies ook nog altijd lekker puntig en fris, en When a blind man cries is een superbe aanvulling. Geweldige plaat.
  

avatar van HugovdBos
4,5
Deep Purple wordt gezien als één van de pioniers in de hardrock en heavy metal muziek. Met vele hits zoals Child in Time, Smoke on the Water en Woman from Tokyo verworven ze wereldwijde bekendheid. In 1972 verscheen het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide album Machine Head dat binnen korte tijd in Zwitserland werd opgenomen. Het album toont de kracht van een band in zijn sterkste bezetting aan, die gebeurtenissen om hen heen meenamen in de nummers op het album.

Al bij het aanvangen van de eerste klanken van Highway Star hoor je de kracht van de samenwerking tussen de verschillende bandleden. Het orgel bespeeld door John Lord en het gitaarspel van Ritchie Blackmore schieten er gelijk goed in. Ian Gillen verzorgt de zang waarbij in het refrein de noten omhoog schieten. Na twee minuten volgt een geweldige solo op het orgel ondersteund door het drumwerk van Ian Paice. Ritchie is in vorm en volgt het ritme van het orgel waarbij hij er later ook nog een solo tegenaan plakt. Bassist Roger Glover is ook van grote waarde en gooit er een mooie baslijn uit.

“Nobody gonna take my girl
I’m gonna keep her to the end
Nobody gonna have my girl
She stays close on every bend
Oooh she’s a killing machine
She’s got everything
Like a moving mouth body control
And everything”


Maybe I’m a Leo is wat rustiger qua opzet en wordt vooral gevormd rond de zang van Gillen en het gitaarspel van Blackmore. Ook in dit nummer krijgen de verschillende bandleden vrij spel om ieder hun talenten aan te tonen, toch wel één van de sterke punten van een band als Deep Purple. Pictures of Home opent met drumgeroffel en slaat dezelfde weg in als het voorgaande nummer. Weer houden de individuele vaardigheden het niveau hoog en blijkt de band goed op elkaar afgestemd. Afwisselingen tussen gitaarsolo’s, orgelklanken en een basriff hebben een sterke uitwerking. Never Before mag dan zelden live worden gespeeld het nummer bevat een mooie melodie waarbij de teksten goed samenlopen. Minder hard maar daardoor niet minder sterk. En dan hoeven we maar enkele klanken te horen om te horen met welk nummer we van doen hebben. Eén van beroemdste gitaarriffs aller tijden vormt de basis van de klassieker Smoke on the Water. Gebaseerd op het welbekende verhaald van het afbranden van het Montreux Casino tijdens een optreden van Frank Zappa en The Mothers of Invention. Na een aantal herhalingen van de sterke riff die Blackmore speelt voegen achtereenvolgens de drums en bas zich toe in het nummer. Ian Gillen vertelt het gehele verhaal perfect door het nummer heen waarbij de orgel de donkere kant versterkt in het refrein. Keer na keer toont de band de sterke kwaliteiten aan van de leden.

“We all came out to Montreux
On a lake Geneva shoreline
To make records with a mobile
We didn’t have much time
Frank Zappa and the Mothers
Were at the best place around
Till some stupid with a flare gun
He burned the place to the ground
Smoke on the water, and fire in the sky
Smoke on the water”


Organist John Lord speelt de hoofdrol in Lazy, het nummer opent met een langdurige jamsessie op het orgel. De tonen schieten alle kanten op en een rustig drumritme komt er bij opzetten. Daarna versterkt ook Blackmore zijn rol met ritmeversnellingen en getokkel op zijn gitaar. Pas halverwege laat Ian Gillen van zich horen, het nummer leent zich perfect voor een luie dag. De muzikale sessies worden lang doorgevoerd maar vervelen geen moment. Space Truckin geeft vooral de kracht van drummer Ian Paice weer en de toonhoogtes die Gillen weet te behalen. Een zware gitaarriff vormt het refrein en zet het gevoel van ruimtereizen aan.

Het album Machine Head wordt gekenmerkt door de sterke individuele kwaliteiten van de leden van Deep Purple. Het samenspel is daarbij van een hoog niveau en de muzikale sessies tonen de kracht van de band aan. Gitaarriffs die je nog lang bijblijven en duistere klanken die vanuit het orgel opdoemen. De korte periode waarbinnen het album is opgenomen doet niks af aan de kwaliteit ervan, een klassieker die ook in deze tijd nog prima overeind blijft.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

avatar van metalfist
Eerlijk gezegd, van alle Deep Purple albums ken ik enkel maar Made in Japan echt ten goede. Best wel grote fan van dat album eigenlijk en het verraste me dat ik verder niets van de heren in huis heb. Het is natuurlijk een groep met (heel) veel verschillende gezichten en vandaar dus maar eens begonnen bij wat misschien wel hun bekendste (?) plaat is: Machine Head! Een album dat voor mij vooral gekend is vanwege Smoke on the Water en dat is nu toevallig wel een nummer dat ik simpelweg te vaak heb gehoord in mijn reeds 32-jarig bestaan op deze aardbodem. Het helpt ook niet dat mijn broer dagenlang dat nummer op gitaar heeft zitten te oefenen en niet verder geraakte dan die kenmerkende intro. Verder een aantal nummers die ik reeds ken vanuit Made in Japan en die in de studioversie ook gewoon erg lekker klinken. Dan denk ik aan zo'n Space Truckin' en al zeker aan het fenomenale Highway Star. Je kan je geen betere opener voorstellen, maar wat misschien nog het meest opvallende is: het beste nummer van Machine Head staat origineel zelfs niet op de plaat? Welke idioot heeft ooit besloten dat het ingetogen en tegelijkertijd door merg en been gaande When a Blind Man Cries een simpele B-kant moest zijn die zelfs geen plaats kreeg op het album? Neen, dan had Never Before (de A-kant van de single) gerust gewisseld mogen worden voor When a Blind Man Cries. Ik ben dus licht enthousiast, maar punt is wel dat nummers als Maybe I'm a Leo, Pictures of Home en Never Before toch wat minder goed binnenkomen in vergelijking met de rest van het album. Zo'n Maybe I'm a Leo (met zijn stuwende solo in het midden) klinkt goed, maar het blijft allemaal net wat minder hangen als ik eerlijk ben. Als volgende album ga ik In Rock maar eens proberen, qua legendarische albumhoezen heeft die alvast een streepje voor.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:50 uur

geplaatst: vandaag om 02:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.