Deep Purple - Machine Head (1972)

Het is wel een beetje een kleuterklasje ja. Ook Gillan is wel eens het mikpunt geweest van de woede van de anderen. Hij is voor Slaves And Masters uit de band gemieterd ten faveure van Joe Lynn Turner. Daar hoeft ie niet boos meer over te zijn, maar je weet het nooit bij die gasten.

Ian Paice reflecteerde nuchter dat het beter was geweest als ze na de opnamen een half jaar met vakantie waren gegaan.

Ach... er lopen enkele mensen rond op deze aarde die ik al zo'n beetje m'n hele leven ken en waarvan ik zowel de voor- als achternaam niet door mijn strot kan persen . Daarom noem ik geen namen .
Alle gekheid op een stokje. Ik heb zojuist het programma "Classic Albums" van zaterdag 19 februari jl. gekeken. Alle vijf Deep Purple leden spreken liefdevol over de manier waarop "Machine Head (1972)" tot stand is gekomen. Opvallend in de documentaire is dat ook Ritchie Blackmore goed gemutst is en dat hij met respect spreekt over de andere vier DP leden Gillan, Glover, Paice en Lord.

En vanavond om 23:25 de herhaling.

Prachtige docu. Jammer dat ze het nauwelijks (niet?) over Lazy hebben gehad. Maar dat komt zeker alleen op de volledige docu. Ook opmerkelijk dat ze het nergens over Made In Japan hadden, terwijl Smoke On The Water overduidelijk niet de albumversie was, maar die van Made In Japan.

En ook "Maybe I'm a Leo" werd niet besproken in de bewuste documentaire . Jammer, want samen met "Lazy" mijn absoluut favoriete nummer van "Machine Head (1972)".

Was inderdaad hele mooie documentaire... ik ga deze plaat eens goed beluisteren, want de samples van die docu klonken erg goed. Vooral Pictures of Home.

Jammer alleen dat het, als je het zelf luistert, nooit zou mooi klinkt.

Nu kan je met de equalizer goed corrigeren, maar nooit genoeg.

ik heb de docu op DVD, maar ook daar wordt niet gerept op Lazy.
Waarom dat is , weet ik ook niet.

De bonus track When a blind man cries is een juweeltje

Hoorde/las een tijd geleden, dat Blackmore het nummer haatte, Misschien wel de reden waarom het toen niet op de lp stond.

En inderdaad Blackmore praat redelijk positief over de andere 4 op de DVD
Dat is weleens anders geweest.
Ik was jaren lid van Musicmaker, het maandblad voor de musikant, en daar stond toen een intervieuw met hem in, omdat hij een nieuwe cd had enz.
Toen werd de vraag gesteld, wat vind u ervan dat alles geremasterd uitkomt. met bonustrack
En toen ontplofte Blackmore bijna.
Hij had totaal geen goed woord over over bonus tracks die anders gemixed waren door de heer Glover.
Hij gebruikte stukken muziek die toen niet goed genoeg werden bevonden door de heren
Sommige stukken waren zelf vals gespeeld zei hij.
Even uitleg hierover, vaak wordt een nummer een paar keer opgenomen, waarbij de beste opname op vinyl/cd verschijnt.
En nu gebrukkte Glover die stukken die afgekeurd waren.
Maar goed, het blijft een meesterwerk dit album

Ik ben het ergens wel met Blackmore eens. Er is ooit bewust gekozen voor bepaalde versies. De afgekeurde, alternatieve versies zouden eigenlijk gewoon in de kast moeten blijven. Het haalt de magie weg.

Precies. En een verborgen juweeltje als When a blind man . . . . plaatsen we dan gewoon op een verzamelaar.
Bonustracks. Wie heeft het ooit verzonnen?

De japanners.

Ja die bonus tracks heb ik ook vaak mijn twijfels over.
En moet eerlijk bekennen dat ik die 2e cd pas 1x heb gedraaid.

Die bonus tracks zijn alleen maar om de commerce gedaan.
In de hoop dat zowel de nieuweling het koopt,
Maar ook de doorgewinterde fan, die eigenlijk het album al heeft/had.
Dat zie je vaak oude dingen in een nieuw jasje, aangevuld met 1 of 2 nooit uitgebrachte shit, uitzonderingen daargelaten.

De opleving van de hardere rock muziek begin jaren 70 uiteraard niet mee gemaakt.
Soortgelijke ervaring wel gehad met de grunge, begin jaren 90.
Wel had mijn vader verschillende klassiekers in zijn platenkast staan.
Dus geheel onbekend ben ik er niet mee.
Free, Led Zeppelin, Black Sabbath en Queen.
Natuurlijk ook Machine Head van Deep Purple.
Al liet ik deze altijd links liggen.
Het ontbreken van Child In Time nodigde niet uit.
Waarom hier dan mijn kostbare tijd aan voldoen.
Pas via een televisie uitzending over dit album me er toch eens aan gewaagd.

Wat valt er over te zeggen.
Smoke On The Water is bekend vanwege dat geweldige gitaarrifje.
De inhoud van de tekst spreekt me niet zo aan.
Gewoon een verwoording van het opnameproces.
Hoe zaken tegen kunnen zitten.
Om uiteindelijk tot een mooi resultaat te komen.
Wel origineel te noemen.
Maar teveel een dagboekverslag.
Met toeval tussen de geschreven nummers beland.

Highway Star is het hoogtepunt.
Ondanks de eerste tonen doen denken aan L.A. Woman van The Doors.
Ode aan Jim Morrison?
Deze te vroeg overleden popster schitterde namelijk net aan de melkweg.
Zo leg ik het mijn dochtertje van drie jaar namelijk uit.
Als je dood gaat wordt je een sterretje.
De primal scream van Ian Gillan.
Die niet de demonen van zich af schreeuw.
Maar juist oproept.
Als liefhebber van Iron Maiden hoor ik hun structuur hier in terug.
Bruce Dickinson heeft een soortgelijke manier van zingen.
Jon Lord als een hedendaagse Mozart.
Ritchie Blackmore als het andere wonderkind.

Toch ben ik niet geheel enthousiast.
Te vaak het gevoel dat het ontaard in oeverloze jamsessies.
Alsof het talent zo nodig allemaal hun steentje moeten bij dragen.
Bij Child In Time werkt dat perfect.
Maar dat gevoel heb ik hier helaas niet altijd.

Vergelijk je alle Led Zeppelin nummers met Stairway to Heaven? Of alle Queen nummers met Bohemian Rhapsody?

Ik vind echt dat je zeer goede reviews schrijft, maar dit komt meer over als lullen om het meer te doen lijken dan het in werkelijkheid is. Verder dan Smoke On The Water is te fragmentarisch en Highway Star is het hoogtepunt en het is geen Child In Time kom je eigenlijk niet.

Zei voor mij eigenlijk al genoeg.

Dat jam-achtige. Die momenten waarin Lord en Blackmore het met elkaar aan de stok krijgen, dat vind ik juist de momenten waarin Deep Purple's grootste kracht schuilt.

@ chevy93.
Die nummers die jij noemt van Queen en Led Zeppelin wijken af van de rest wat ze gemaakt hebben.
Bij Deep Purple heb ik helaas het gevoel dat het allemaal veel op elkaar lijkt.

Dat ligt dan toch vooral aan jou. Child In Time lijkt niet op de rest van het oeuvre van Deep Purple. Hooguit op dezelfde manier dat ik veel hip-hop nummers op elkaar vind lijken.

Vandaag binnen gekregen. De laatste Mark II plaat die nog ontbrak. Steeds uitgesteld omdat ik de nummers door en door ken en nu dus toch maar aangeschaft, ook naar aanleiding van de documentaire. Vroeger meende ik dat je muziek alleen op zijn intrinsieke waardes moest beoordelen, los van alles eromheen (hoes, persoonlijkheden, actueel, hip, etc.). En de muziek is uiteindelijk nog steeds waar het om draait, maar tegenwoordig kijk ik toch ook breder.
Mooi om het verhaal achter het album en de muzikanten te horen.

Vandaag dit album gekocht.
Ik krijg een déjà vu naar het moment dat ik op de gok een album van Led Zeppelin kocht een lange tijd terug en dacht; waarom heeft het zo lang geduurd totdat ik dit heb uitgeprobeerd?

Precies hetzelfde verhaal als nu; wat een geweldig album is dit! Begint echt geniaal met Highway Star en tot en met bonusnummer When a Blind Man Cries is ieder nummer sterk.

Leuk ook om te weten onder welke omstandigheden dit album is opgenomen.

2 december treden ze op in Arnhem maar dat nieuws zal onderhand bij de liefhebbers bekend zijn

Dat vind ik helemaal niet opvallend. Ik heb een hele serie interviews met hem gelezen - de eerste is uit 1972 of zo - en volgens mij is zijn slechte reputatie niet helemaal terecht. Blackmore geeft blijkbaar weinig interviews, maar als hij dat doet doet hij altijd zijn best. Hij praat nooit zijn eigen fouten goed. Bv heeft hij eind jaren 70 al erkend dat hij Glover niet uit de band had moeten werken. Blackmore is een boeiende persoonlijkheid. Ik zou hem met zijn moeilijke karakter niet graag als vriend willen hebben, maar zijn artistieke integriteit staat voor mij buiten kijf. Daar ligt volgens mij ook de oorzaak van vele problemen waar hij bij betrokken is geweest. Blackmore is meedogenloos als er artistieke meningsverschillen zijn (Dio, Powell) of bandleden onprofessioneel handelen (Gillan, Bonnet).
Bij het schrijven en opnemen van Machine Head stonden alle neuzen overduidelijk dezelfde kant op. Dat is te horen.


Dat was vermoedelijk ten tijde van In Rock, 1995 dus. Blackmore heeft heel wat positiever commentaar geleverd in het boekje bij Machine Head van 1997. Nicci weet dat natuurlijk niet, want zij boycot de remaster. Van de rechtszaak waar Blackmore mee heeft gedreigd toen Glover ging remasteren is ook nooit iets terecht gekomen.

Luisteren naar de solo in Highway Star is erg fijn in combinatie met chips want dan lik je sowieso je vingers af.

Kill_illuminati schreef:


De gitaarsolo of de organ-solo?

Ik had me tot hiertoe eigenlijk beperkt tot de livealbums van Deep Purple. Maar het studiowerk mag er ook zijn. Het valt me op dat Highway Star hier met meer groove wordt gespeeld terwijl het live eerder een stevig hardrock nummer is.

Vanavond is de classic album aflevering te zien op Canvas.

Ligt eraan welke chips .

Heeft die Blackmore nou een pruik op of niet? In de jaren '80 gingen die geruchten al. Ik denk van wel.

Heb gisteren ook de documentaire gezien en kan me alleen bij deze commentaren aansluiten. Ik was er eveneens verbaasd over dat Lazy helemaal niet aan bod kwam, terwijl men het dan wel over Never Before had als enigszins gemiste kans om een interessant, funky singletje te maken. Nu, het was alleszins al de moeite waard om te kijken want anders had ik nooit het sfeervolle When a Blind Man Cries ontdekt. Anders in toon dan de rest van Machine Head, maar het had er wat mij betreft wel origineel al op mogen staan.

Nou die geruchten gingen al begin jaren 70 hoor enne ik geloof er niets van

Ouwe rocker zijn moet wel heel goed voor je haar zijn want de meeste hebben het nog flink (echt waar).


ImageShack® - Online Photo and Video Hosting

Niet gekeken, maar ik had 'm vorig jaar al gezien. Het kan me niet schelen wat Deep Purple of wie dan ook zegt, maar vanaf de eerste luisterbeurt is 'Never Before' juist mijn favoriet.

We weten natuurlijk al dat de twaalf noten van Child in Time overgenomen zijn It's a beautiful Day, die ze weer gehaald hebben van Vince Wallace:



Natuurlijk kennen we ook Black Night en Ricky Nelson's Summertime.
Alleen zijn Fireball, Burn en jawel, ook Smoke on the Water evenmin origineel.

The 5 Most Famous Musicians Who Are Thieving Bastards | Cracked.com