Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Wat ben ik blij met de 50th Anniversary edition incl het live optreden uit 1975 in L.A. Het geluid van het optreden is wellicht niet van sublieme kwaliteit, maar zeer bijzonder om het nu in legale editie te hebben. Ik ga deze het weekend op repeat zetten om echt alles te laten dalen. The machine song en Have a cigar zijn in de demoversies echt geweldig.
En nog eens een bevestiging dat Shine On… niet uit 2 gedeelten moet bestaan. Het is hetzelfde als dat Supper’s Ready, In-A-Gadda-Da-Vida of zelfs hun eigen Atom Heart Mother of Echoes geknipt worden. De nieuwe stereomix is echt subliem: 25 min zoals het hoort.

Het album Wish You Were Here (50th Anniversary) klinkt anno nu als een klok in Dolby Atmos. Je kunt zelfs kiezen uit verschillende smaken geluid. Er is een 5.1 surround mix, een simpele stereo mix en een - wie herinnert zich het quadrafonie tijdperk nog - 4.0 mix uit 1976. En… er is ook nog een interessante audio opname (live-bootleg) uit 1975, opgenomen in Los Angeles, te bewonderen. Plus enkele artistieke animatiefilmpjes en nog wat andere 'rarities'.

Dus… beeldscherm uit, vloeistofdia's in de projector.
We gaan terug in de tijd met Welcome to the Machine!

Jaren geleden dat ik deze heb gehoord, altijd van plan geweest om op vinyl te kopen, ondanks de schappelijke prijzen nooit aan toegekomen, deze release van gisteren was een leuke gelegenheid om dat recht te zetten.

Omdat ik al jaren geen cd ‘ s meer luister, nu dus in ere hersteld, ooit gekocht in 88, na het kuip concert .

Prachtige geremasterd klinkt het vol voller dan op cd, ( voor zover ik me dat kan herinneren)ik heb de enkele lp , in prachtig geel gevlamd, voor mij is dat genoeg, zal voorlopig wel op de tafel blijven liggen.

Oude wijn in nieuwe zakken zegt men geregeld als er weer een anniversary uitgave van een album uitkomt. Het oudere geluid een beetje oppimpen, wat demo's en live materiaal erbij en voilá. Maar zo simpel is het natuurlijk niet.

Pink Floyd was in de jaren 70 zijn tijd al ver vooruit met hun experimenteerdrift met geluidsopnames. Vandaar dat dit album in zijn originele stereo versie nogsteeds staat (en draait) al een huis. Maar de wereld van muziek was krap een decennium uit zijn mono tijdperk, of Pink Floyd maakte al quadrofonische (4.0 surround zoals Atom Heart Mother) en zelfs 5.1 surround mixen van hun albums (DSOTM). Alleen niemand had zo'n setup thuis. Zoals hier al eerder is aangegeven bevat deze Wish You Were Here - 50 op blu-ray de originele (uit 1976) 4.0 mix, maar ook de 5.1 surround mix uit 2009 en de 2025 Dolby Atmos. En die klinkt op een ruim 15 jaar oude surroundset ook magnifiek! Wow!
Ook de volledige Shine On met ruim 25 minuten op de klok is hier in stereo te horen. Zoals het oorspronkelijk bedoeld was, alleen was dat in de praktijk niet op één lp kant te persen.

Alleen een puntje van kritiek is de leesbaarheid van het menu. Ook bij andere blu-ray audio releases die ik heb, dan is de inhoudsopgave in het menu slecht leesbaar. Te kleine onscherpe en lichte tekst.

Ik blijf het nog steeds tamelijk opmerkelijk vinden dat Pink Floyd in hun hoogtijdagen in de jaren 70 nauwelijks professionele live opnames heeft gemaakt. Ik lees dan verhalen over dat het zoveel doekoe zou hebben gekost, omdat je dan allemaal dure apparatuur nodig zou hebben. Of zelfs een heuse vrachtwagen (zoals bijvoorbeeld de befaamde Rolling Stones Mobile Studio, een DAF F1600 Turbo) zou moeten inschakelen. Wat natuurlijk een optie was geweest en voor zo'n grote band als Pink Floyd financieel toch niet het allergrootste probleem had moeten zijn.

En zelfs zonder al teveel liquide middelen kun je nog best goede live opnames maken. Iemand als Zappa heeft op deze manier bijvoorbeeld heel veel concerten opgenomen op 4 sporen en deze klinken over het algemeen allemaal gewoon dikke prima. Maar misschien dat Pink Floyd het maken van 4 sporen live opnames gezien hun hoge audio standaard gewoon beneden hun stand vond. Gelukkig dat er dan nog liefhebbers als Mike Millard zijn, zodat we een halve eeuw later toch nog kunnen genieten van een show uit 1975.

Geweldig allemaal, maar welk raakvlak heeft dat met dit album en de 50th anniversary? Behalve dan je laatste zin van je betoog dat het allemaal opvallend, bijzonder en ongetwijfeld zwaar teleurstellend is

Is deze aan mij gericht ? Dan snap ik niet helemaal wat je hier mee bedoelt. Het raakvlak is de live opname die bij deze jubileum editie zit. Een opname waar jij het zelf vrijdag ook nog over had, zoals hier boven te lezen. Ik spreek enkel uit dat het jammer is dat er zo weinig professionele live opnames van deze band zijn.

Eens. Gisteren luisterde ik Fleetwood Mac Live 1975 en Pink Floyd Live 1975. Wat een verschil in geluidkwaliteit! En dat terwijl Fleetwood Mac toen financieel op een dieptepunt zat en Pink Floyd op een hoogtepunt.
Over WYWH 50: Een cd met een goede live opname als bonus had ik wel gekocht. Maar die is er niet.

Niet iedere band had de behoefte om livealbums uit te brengen. Ik denk in het geval van "Floyd" het perfectionisme de overhand had en het live door diverse redenen voor hun niet werkte om het als officieel livealbum uit te brengen.
Live at Pompeii bijvoorbeeld is natuurlijk een andere fase dan de periode Dark Side of The Moon, waar ze ineens een stuk gepoleister te werk gingen. Om dat live te vertolken met alle effecten en fragmentjes die er ingepast moesten worden, was in de 70's nog niet zo vanzelfsprekend.
Ik meen dat The Wall live (Stalin zal dat wel weten), in 1e instantie ook niet goed genoeg werd bevonden door de heren om als officieel livedocument uitgebracht te worden.

Pas op met wat je zegt, daar kunnen de Russen in de jaren dertig van de vorige eeuw over meepraten...

Daar zeg je wat

Ik heb in 2011 de experience edition gekocht van zowel WYWH als DSOTM en daar word ik nog altijd heel blij van.
Op WYWH staan, naast de de live-opnamen van Wembley 1974, ook Wine Glasses en alternatieve versies van Have A Cigar en WYWH, op Dark Side staat de de integrale uitvoering van dit album, Live at The Empire Pool, later is deze nog eens ‘solo’ verschenen.
Van The Wall heb ik alleen Is There Anybody Out There? Een prachtig uitgevoerde box.
Kan me wel vinden in wat Stalin zegt, jammer dat er zo weinig professionele opnames zijn.
Ik laat deze even liggen denk ik, staat volgens mij niet heel veel nieuws op of vergis ik me?

Nou de blu-ray versie staat wel ramvol met leuke versies, allerlei mixen en opnames hoor.

Ik denk dat je je vergist.

Thanx Running On Empty. Heb echter geen blu-ray, moet er misschien toch ooit nog eens een komen!

Heb de Blu Ray gisteren meegenomen uit de stad en vanmorgen er eens lekker voor gaan zitten .
Allereerst het negatieve wat me opviel zijn de video`s die erop staan waarvan ik dacht dat het live opnames waren van 1975 maar helaas het blijken een soort van animatie te zijn ala The Wall .
Dan de live bootleg waarvoor ik het eigenlijk gekocht had .
Eerste nummer is Raving And Drooling is eigenlijk Sheep zonder wol , tweede nummer You`ve Got To Be Crazy is eigenlijk Dogs zonder blaffen . 2 teleurstellingen op rij maar daarna wordt het wel intressant met de live opnames . En het positieve is dat Shine On er in zijn geheel op staat ipv de geknipte versie op het orgineel en dat vind ik een hele grote pluspunt .
De band speelde in 75 dus al 2 nummers van het album Animals dat 2 jaar later zou uitkomen .

De Kerstmis #1-hitsingle is in het Verenigd Koninkrijk altijd een dingetje. Dit jaar is dat de Australische Kylie Minogue gelukt met single Xmas, lees ik op de site van Official Charts. En welk album is dan #1, vroeg ik me af. Juist, Wish You Were Here, dat een speciale 50-jaar-editie kreeg. Hier het bericht bij de site.

En dat komt vast niet alleen omdat oudere fans van Pink Floyd 'm kochten. Zag deze week nog in verschillende platenzaken hoe oud én jong van dit soort klassieke albums houden.

Ik heb nooit gegrepen waarom het nummer in tweeën is geknipt (ook niet waarom Echoes datzelfde vandalisme is aangedaan op Live At Pompeii). Het nummer in zijn geheel geeft een zoveel betere flow, de opbouw, het middenstuk en het afronden. Nu steekt het Echoes naar de kroon.

Ik snapte nooit waarom dat destijds is besloten. Ben wel blij dat dit nu eindelijk is gerectificeerd.
En hoe. Deze versie klikt ook nog eens fenomenaal. vooral de bass komt hier veel beter tot zijn recht.

Dat is dan hun tweede Christmas #1 in het VK. In 1979 hadden ze hun eerste.

De verklaring is simpel (als ik mij goed herinner): het nummer in zijn geheel duurde te lang om destijds op 1 lp-kant te persen en ze weigerden om het nummer in te korten waardoor het wel kon. Dus is het in twee delen op de plaat gekomen. En eigenlijk is het een ideale manier op de plaat te openen, máár ook om te eindigen. Hoe zou het album eruit zien als Shine On uit een grote track van bijna 26 minuten zou bestaan, aangevuld met de overige drie tracks? Waar zou het mee beginnen? Hoe moet het album eindigen?

Atom Heart Mother en Echoes pasten ook op 1 plaatkant, dus dat was denk ik met beide delen van SOYCD ook wel gelukt. Genoeg andere voorbeelden uit die tijd waarop nummers van soortgelijke lengte ook op 1 plaatkant pasten, zoals bijvoorbeeld Tubular Bells van Oldfield en Billy The Mountain van Zappa.

Hoe meer je op 1 plaatkant probeert te drukken, des te negatiever dat uitpakt voor de kwaliteit van het geluid. Dat kan voor Pink Floyd allicht een afweging zijn geweest. Staat me een interview bij met Waters waarin hij kenbaar maakt dat het oorspronkelijke plan wel degelijk was om van Shine On een plaatkant vullende compositie te maken.

Blij dat het uiteindelijk is gegaan zoals het op het album staat.
Het verrassingeffect is volgens mij beter zo, dan dat het achterelkaar had voortgekabbeld.
Echoes is anders, daar gebeurt ook wat meer met bijvoorbeeld dat zwaar psychedelische middenstuk en overgaat in dat geweldige repeterende loopje van Gilmour.
Shine On als 2e deel is naar mijn idee veel sterker los van het 1e deel, omdat het extra beladen is na een al gepassioneerde song als de titeltrack.
Prachtig als dat uitsterft en de onheilspellende storm + dat aanzwellende komt ineens binnen.
Één van de sterkste momenten van het album wat mij betreft.
Ik vind dat het meer effect heeft dan als het één stuk zou zijn.

[quote]Stalin schreef:
[quote]Darkzone schreef:
[quote]daniel1974nl schreef:


King Crimson - Lizard, Genesis - Supper's Ready en zelfs hun eigen Echoes en Atom Heart Mother. Het was in die tijd vrij gebruikelijk om een kant te gebruiken voor 1 nummer. Hoewel een LP natuurlijk qua speeltijd wel veel beperkter is dan een CD (blijkbaar 22 en kan worden uitgerekt naar 30 min. maar dan liggen de groeven wel dichter bij elkaar wat voor zover ik begreep een probleem kan zijn dan wanneer ze verder uit elkaar liggen.

Ik heb daarom zelf een alternatieve tracklist gemaakt van dit album:
1. Wine glasses 2:12
2. Shine on you crazy diamond (pts 1-9, new stereo mix) 25:26
3. Welcome to the machine (demo #2, revisited) 5:32
4. Have a cigar (alternate version) 7:11
5. Wish you were here (feat. Stéphane Grappelli) 6:10
6. Shine on you crazy diamond (early instrumental version) 18:53
7. Wish you were here (pedal steel instrumental mix) 6:01
1:11u