Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

mijn stem
4,45
2418 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) (13:32)
  2. Welcome to the Machine (7:33)
  3. Have a Cigar (5:25)
    met Roy Harper
  4. Wish You Were Here (5:17)
  5. Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX) (12:29)
  6. Shine on You Crazy Diamond [Live at Wembley November 1974 - 2011 Mix] * (20:22)
  7. Raving & Drooling [Live at Wembley November 1974 - 2011 Mix] * (12:35)
  8. You've Got to Be Crazy [Live at Wembley November 1974 - 2011 Mix] * (18:12)
  9. Wine Glasses * (2:16)
  10. Have a Cigar [Alternative Version] * (7:11)
  11. Wish You Were Here * (6:13)
    met Stephane Grappelli
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 44:16
1718 BERICHTEN 18 MENINGEN
zoeken in:
avatar van JohnnyVergerFan
4,5
1
geplaatst: 11 december 2016, 21:17 uur [permalink]
geweldig aan het genieten...... opnieuw.

avatar van Owned
5,0
0
geplaatst: 14 januari, 21:14 uur [permalink]
Ik ben praktisch opgevoed met de muziek van Pink Floyd. En als ik naar Wish you were here en Dark Side of the Moon kijk, ben ik daar erg dankbaar voor. Andere albums, zoals The Wall en Animals vind ik dan net weer iets minder.
Maar goed.. Het kan erger.

Wat een heerlijke muziek. Het begint al gewoon prachtig, als ik het eerste nummer hoor krijg ik kippenvel van het gitaarspel. Ook duurt het album niet al te lang. Aan de ene kant had het best langer mogen duren, maar soms moet je niet rekken en daarom vind ik de tijdsduur prima.
Ik twijfel soms wel welk album ik beter vind van Pink Floyd. Deze of DSOTM, maar dit album kan ik 24/7 ( daarmee bedoel ik niet 27 juli) luisteren, omdat het minder zwaar valt.
Het begint instrumentaal geniaal en de opbouw naar het albumnummer zorgt ervoor dat dit toch wel top 10 waardig is.

avatar van bikkel2
4,5
0
geplaatst: 15 januari, 07:07 uur [permalink]
Het is vooral in sfeer een prachtig geheel.
De meest symfonische Pink Floyd plaat.
Ik val persoonlijk juist wel meer voor Animals en The Wall.
Het venijn en de donkere kant zijn op die albums meer mijn ding.
Hier kabbelt het vooral, maar wel op een heel aangename manier.
Ik heb 'm echt grijsgedraaid.
Nu zet ik 'm sporadisch op.
De magie is wat weg voor mij.

5,0
0
geplaatst: 23 maart, 14:14 uur [permalink]
Het allerbeste album aller tijden.

avatar van Jake Bugg
5,0
0
geplaatst: 2 april, 20:19 uur [permalink]
Vandaag eindelijk op lp gekocht en ik ben nu helemaal verliefd op deze plaat.
Van begin tot het einde puur genot

5*

avatar van teus
4,5
1
geplaatst: 2 april, 22:03 uur [permalink]
Jake Bugg schreef:
Vandaag eindelijk op lp gekocht en ik ben nu helemaal verliefd op deze plaat.
Van begin tot het einde puur genot

5*

Welcome To The Machine
and Have A Cigar

avatar van Don Cappuccino
4,0
2
geplaatst: 12 juni, 15:27 uur [permalink]
Wish You Were Here brengt het melancholische en grimmige gevoel veel beter naar voren dan zijn voorganger. Pink Floyd is hier net wat avontuurlijker en neemt de tijd voor zijn composities. De eerste acht minuten van Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) behoren tot het allermooiste dat er ooit op plaat is gezet: een opbouw om in te lijsten waarbij iedere akkoordovergang van Wright in combinatie met het huilende bluesy gitaarspel van Gilmour precies klopt. Het schoolvoorbeeld van ''less is more'', waarbij langzaamaan alle instrumenten de plaats innemen en er wordt gebouwd naar een grandioze uitbarsting en het ''liedje'' waarin over het tragische lot van Syd Barrett wordt bezongen: een sprankeling die langzaamaan uitdooft. Zijn mentale en fysieke aftakeling is ook in de biografie ''Pigs Might Fly'' een pijnlijk verhaal om te lezen en de foto's van de man zijn ronduit confronterend. Syd zou een aantal keer ten tijde van ''Wish You Were Here'' in de studio langskomen als een schim van zijn eerdere zelf. De saxofoonsolo van Dick Parry is heerlijk explosief en een perfecte einde van het eerste gedeelte. Dit is een track die je qua noten makkelijk kan spelen, maar moeilijk kan benaderen qua gevoel.

Welcome to the Machine zag ik altijd als een zwakke broeder, maar dat is veranderd. Dit is samen met Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) mijn favoriete nummer van de plaat geworden. Prachtige synthesizerlagen en onheilspellend akoestisch gitaarspel en Gilmour die wanhopig klinkt in zijn vocalen, het is een ronduit grimmige en meeslepende track. De toonzetting gaat door in Have a Cigar, maar dan met bluesy gitaarwerk en meer schwung in de ritmesectie. Het nummer is vooral lekker stekelig in zijn tekst en vocalen die door Roy Harper worden gedaan. Waters had dit denk ik te fel gezongen, en Harper legt de balans tussen de melodie en vurige overdracht precies goed. Ook de titeltrack ligt qua akkoorden behoorlijk in het verlengde van de vorige twee tracks. Dit is een evergreen geworden met kampvuurakkoorden, een opvallend klein liedje vergeleken met de rest. Ik heb het simpelweg te vaak gehoord.

Dit is waarschijnlijk heiligschennis, maar ik zie de toegevoegde waarde van Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX) compleet niet. Veel van dezelfde muzikale thema's worden aangehaald, maar het komt nergens echt van de grond. De timing is anders en er wordt wat meer met funky slagjes gespeeld door Gilmour en losser gespeeld door de gehele band. Het slotstuk met een hoofdrol voor Wright gaat als een nachtkaars uit, wat ik wel mooi vind is het plotse majeurakkoord aan het eind na mineurstemming. Alles komt toch goed.

avatar van De buurman
5,0
1
geplaatst: 15 juni, 02:19 uur [permalink]
Don Cappuccino schreef:

Dit is waarschijnlijk heiligschennis, maar ik zie de toegevoegde waarde van Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX) compleet niet. Veel van dezelfde muzikale thema's worden aangehaald, maar het komt nergens echt van de grond.


Heiligschennis is een groot woord maar eh.... ik vind dit deel juist fantastisch. Hoe traag en mysterieus het uit de mist naar voren komt, de geweldige slidesolo van Gilmour en tot slot het prachtige droevige stuk met Wright in een hoofdrol.