Pink Floyd - Wish You Were Here (1975)

Wish You Were Here was na The Wall pas het 2e Pink Floyd-album dat ik luisterde, en die 2 vind ocharme ik nog altijd de beste.

Wish You Were Here had maar 5 nummertjes, spuwde muziek uit die meer klonk als het brein van een briljante natuurkundige, maar dan in noten en instrumenten, bracht mij prachtige teksten als SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND! en kon me de eerste keer totaal niet bekoren. Wat is dit nou weer?, vroeg een (ik schat) veertienjarige Bastiaan zich af. En het waren niet zozeer de 2 sindsdien verstreken jaren, het waren de meerdere luisterbeurten die desondanks tóch kwamen. Wish You Were Here kruipt ontzettend onder de huid, het album verveelt geen moment, maar bovenal fascineert het. Ieder liedje zet je fantasie aan het werk: waarop heeft deze tekst betrekking, wat is er gaande, wat houdt het in?

Wish You Were Here zelf, het nummer, is eigenlijk de vreemde eend in de bijt op zijn eigen album. Dit nummer is wél duidelijk over wat de gevoelens zijn, klinkt veel minder bovennatuurlijk en veel meer down-to-earth maar oh zo eerlijk. Zo puur. Het is allicht stiekem en verborgen het mooiste liefdesliedje, de mooiste simpele ode aan het mooie in de mens ooit. En wie had dat verwacht van psychedelisch Pink Floyd? Ook ik niet.

Wish You Were Here is hoe dan ook een album dat je bijblijft en dat je ook nooit meer wil loslaten. Wish You Were Here is onaards en aards tegelijk, rustig en losbandig in één, zoet en grof tesamen. Wish You Were Here is bijna als het leven, en dan net een beetje duisterder.

5*

Wish you Were Here is het zevende album van Pink Floyd, uitgebracht in 1975.

Dit album opent geweldig met Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V). Een enorm sfeervol keyboardintro (dus daar heeft Dream Theater het van op Octavarium ) en de eerste echo´s van gitaar komen, het nummer wordt steeds meer opgebouwd. Dit nummer is geschreven voor Syd Barrett. Dit merk je in de tekst:
Remember when you were young, you shone like the sun.
Shine on you crazy diamond.
Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky.
Shine on you crazy diamond.

Welcome to the Machine vind ik niet zo geweldig, het begint me de laatste tijd enorm op mijn zenuwen te werken.

Have a Cigar is een lekker nummer met goede gitaar.

Wie kent er het gitaarintro van Wish you Were Here niet? Een van de bekendste ooit! Voor de rest is het nummer ook erg mooi. Bij Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX) heb ik niks te zeggen.

4*

Van Pink Floyd kende ik altijd enkel maar The Dark Side Of The Moon en The Wall. Maar nu toch deze ontdekt, technisch mss niet sterk, maar de sfeer die ze scheppen is buitengewoon. Vooral als je kijkt naar wat voor innovatie ze brachten. Lange nummers, gitaarintro, concepts, ...

Er zit voor mij niet echt een slecht nummer bij, 4,5 bij de volgende luisterbeurt wss wel een 5!

Na The Dark Side of the Moon is dit weer een geweldige opvolger!

Hoewel ik in het begin wat moeite had met beide delen van het Diamond-duo, vind ik het nu fantastisch! Op de één of andere manier gingen de instrumentale delen (en dat zijn er nogal wat) aan het begin langs me heen. Het bleef niet echt hangen.

Welcome to the Machine heeft dat opgesloten sfeertje. De vocalen dragen dit nummer. Vooral de tweede lage stem is geweldig. Die stem lijkt zelf op een machine.

Ik denk dat het goed is dat ze voor Have a Cigar een andere zanger hebben gevraagd. We zullen natuurlijk nooit weten hoe het resultaat anders geweest zou zijn, maar Roy Harper doet het wat mij betreft erg goed. Hij heeft echt een "flow" in zijn stem, heerlijk.

De overgang naar Wish You Were Here is natuurlijk geniaal. En het nummer zelf ook. Wat een prachtige tekst is het toch en het wordt geweldig gezongen!

5 sterretjes en voorlopig een plekje in mijn top-10

Altijd lastig, een review schrijven over een dergelijk monumentaal album. Bij de meeste albums die ik de laatste tijd hoor, ken ik altijd wel 2 of 3 nummers. Bij dit album is hetzelfde het geval, alleen dit keer is dat gelijkertijd het grootste deel van het album. Zowel Shine On You Crazy Diamond als in mindere mate Wish You Were Here, heb ik altijd al fantastische nummers gevonden. Met name doordat het zeer emotionele nummers zijn, en zich hierdoor onderscheiden van het andere werk van Pink Floyd (waar ik bekend mee ben).

Op basis van die 35 minuten, verdient dit album zonder twijfel de hoogste waardering. Maar dan heb je dus nog Welcome to the Machine en Have a Cigar. Afzonderlijk vind ik de nummers zeker niet verkeerd, maar op dit album vormen deze nummers in vergelijking met de overige nummers een te grote stijlbreuk, zowel emotioneel als qua muziekstijl. Daarom snap ik ook niet dat ze voor 2 thema’s, en dus ook 2 stijlen gekozen hebben. Hierdoor is dit meer een album waarbij ik de nummers liever afzonderlijk draai, dan dat ik het album zal gaan draaien. En dat is best jammer.

Deze CD zit in de prachtige re-releases van Pink Floyd.
Wil je deze muziek echt helemaal in top-kwaliteit horen dan kan ik de SACD versie aanbevelen die eind vorig jaar in de US is uitgebracht.
Van begin tot einde kippenvel, en dan heb ik nog niet eens multi-channel .....

Ik zit me de laatste dagen over deze te buigen, door een combinatie van de schitterende eerste track & het enórme hoge gemiddelde.

Voor de goede orde: deze overduidelijke klassieker was voor mij nog vreemd, en ik luister hiernaar als een volslagen leek; dit is een cd die éigenlijk buiten m'n genre lijkt te vallen. Maar ook weer niet, aangezien track 1 (die ik recentelijk op een of andere internetzender ontdekte, en de ingang hiernaartoe was) me nogal aan oudere Air-tracks doet denken; hooguit wat ouderwetser. En er zijn aardig wat van die tracks die ik grijs heb gedraaid.

En dan is het misschien toch wel wat voor mij.

Conclusie, na een keer of vier, vijf draaien: Klinkt verdomde interessant allemaal. En tevens een beetje als één lange track, hier en daar, de overgang tussen track 1 en 2 is bijvoorbeeld niet eens op te merken. Als er wel overgangen hoorbaar zijn, klopt het op de een of ander manier óók weer (van 3 naar 4). Niet op shuffle-play zetten, deze. Dat is ook min of meer wat in veel andere reviews aangeraden wordt, direct of indirect.

Toch heb ik aan heiligschennis gedaan door track 1 en inmiddels ook 2 en 5 apart in het 1975-jaarlijstje op m'n site te zetten. Maar ja, die lijstjes zijn nou eenmaal track- in plaats van album-gebaseerd.

Vooralsnog heb ik deze sferische muziek alleen uit de computer laten komen, ik bezit de cd nog niet. Maar volgens mij moet ik binnenkort gewoon eens met m'n ogen dicht op de bank of op m'n bed gaan liggen genieten, zodra het fysieke exemplaar hier ligt.

Die 4 sterren staat ongetwijfeld belachelijk in het totaalplaatje van m'n stemmenlijst, tussen veelal aanzienlijk luchtiger muziek, maar goed...

Ik ben het wel met Hendrik68 eens. Wish You Were heb ik jaren geleden ontzettend veel gedraaid maar tegenwoordig is Pink Floyd een beetje uit mijn 'tracklist'' verdwenen. Bij vrijwel alle albums na Dark Side of the Moon is er maar een heel dun lijntje tussen overproductie en genialiteit. Op dit album is er nog enige balans maar echt heel jeugdig klinkt het in mij ogen niet (meer). Tijdens Animals slaan de heren naar mijn mening helemaal door.

Sterke stukken op dit album vind ik nog altijd de openings- en afsluitingssong die kundig met elkaar gelinkt zijn. Het titelnummer is misschien het meest tijdloos maar ik ken betere akoestische liedjes. De melodieën van "Welcome to the Machine" en "Have a Cigar" kan ik niet bepaald sterk noemen. Na afloop blijven mij vooral die geweldig opbouwende, haast dreigende klanken van "Shine on You Crazy Diamond" hangen.

Het is weer eens tijd voor een (nachtelijke) Pink Floyd- luistersessie. Dit is veruit mijn favoriet, toen ik klein was vond ik de hoes enorm intrigerend en later draaide ik de "plaat met de brandende man" op de speler van mijn ouders. Bij Shine on en Wish you were here hou ik het soms echt niet droog, wat een schitterende teksten en muziek... deze plaat zal voor mij altijd verbonden zijn met mijn moeder en hoe wij elk jaar Wish You Were Here door de woonkamer laten knallen en uit volle borst meezingen..

Na lange tijd musicmeter gebruikt te hebben als naslagwerk lijkt het me wel tijd voor een aantal berichtjes en hoe kan ik beter beginnen dan bij Pink Floyd.

Wish You Were Here begint en eindigt met het prachtige Shine on, van het gitaarwerk gaan mijn nekharen rechtovereind staan. De eerste keer dat ik Shine on hoorde was ik direct verslaafd aan het geluid dat David Gilmour uit ze gitaar haalt.

Dat wilt niet zeggen dat Welcome to the Machine, Have a Cigar en Wish you were here het luisteren niet waard zijn, in tegendeel de emotie druipt ervanaf.

Later kwam ik er achter dat dit album opgedragen is aan Syd Barret, dat maakt het alleen maar mooier.

"Wish You Were Here" is mijn favoriete Pink Floyd plaat. Het was een enorme uitdaging "The Dark Side of the Moon" op te volgen. De opnamen door "Wish You Were Here" begonnen in het voorjaar van 1975. "Shine on You Crazy Diamond" vind ik het beste nummer, met die vier gitaarnoten van David Gilmour die het album definiëren. De negen delen vormen van begin en einde van het album en zijn een lofzang op hun vertrokken leider Syd Barrett. Ik vind dat "Wish You Were Here" een soort kalme wanhoop uitstraalt. Dit wordt misschien nog wel extra geaccentueerd door het feit dat Barrett onverwachts naar de studio was gekomen. Niemand had de kale, dikke man herkend. Op "Have a Cigar" neemt Roy Harper de vocalen voor zijn rekening en ik vind deze track nog de allerbeste protestsong tegen de muziekindrustrie die ooit is geschreven. Gilmour's gitaarsolo in "Have a Cigar" is overigens fenomenaal. Dit nummer is mijn inziens de verpersoonlijking van de haat tegen de muziekindustrie die Roger Waters inmiddels had ontwikkeld. Mede ook door hun eigen succes natuurlijk. Het titelnummer is bitterzoet, maar tegelijkertijd van een ongekende schoonheid en de lyrics zijn zo mooi. Ook de hoes draagt bij aan het geheel, een mooie uitdrukking van het isolement van deze plaat. Destijds nog eens benadrukt door de plaat te verpakken in zwart cellofaan met uitsluitend een sticker. De plaat kreeg lauwe recensies ten tijde van de release, maar was commercieel direct een succes en Pink Floyd werd een nog grotere stadionact, maar bovenal vind ik "Wish You Were Here" een waar meesterwerk!

Dit album bezorgd mij kippenvel dat naadloos aan het plafond aansluit.

Onlangs ben ik meegegaan in de vinyl gekte. Ik heb een prachtige platenspeler gekocht. Overal zocht ik mijn plaatjes maar mijn vader had de grootste (gratis) collectie voor mij met Bowie, Iggy Pop, Talking Heads en..... Pink Floyd.

Pink Floyd kende ik uiteraard wel. Maar toen ik wish you where here op mijn platenspeler legde ging er een wereld voor mij open.

Wat een plaat! Zonder dollen echt kippenvel! Als je bedenkt dat de plaat al bijna 40 jaar oud is en nog zo pakkend en goed!

Shine on you crazy Diamond is zo'n geweldige compositie, ik krijg er werkelijk waar geen genoeg van. Ik zou uren door kunnen gaan maar mijn woorden verbleken bij de eerste akkoorden van dit album.

Luisteten!! Een absolute pracht plaat.

Weet niet wat het is maar het wil maar niet klikken tussen mij en Pink Floyd. Heb eerst TDSOTM geprobeerd (meerdere malen zelfs) maar kwam daar niet hoger uit dan 3,5*. Dat is bij deze precies hetzelfde. Ik heb deze nu 8 keer gedraaid. Er staan voor mij 2 pareltjes op, namelijk nummer 1 en het titelnummer. Maar de rest haalt dat niveau niet voor mij. Het is wel goed, maar ik vind het niet zo bijzonder als andere mensen het vinden.

Zal binnenkort The Wall ook maar eens proberen.....

Wish you were here, and I do! De beste en gaafste herinneringen heb ik bij deze fantastische plaat. Het vertegenwoordigt voor mij een gouden tijd met gouden muziek, de stereo keihard aan en zo intens genieten van "shine on you crazy diamond" en "wish you were here". Deze nummers meerdere keren live gezien. Er is een live DVD van Gilmour waar hij opent met "shine on you crazy diamond", alleen op een akoestisch(versterkte)gitaar, echt subliem! Ik vind dit geweldige muziek die je voelt van je tenen tot aan je kruin en waar ik nooit genoeg van kan krijgen! De achterliggende betekenis is goed terug te vinden op de DVD die er is over Syd Barrett, het afglijden en steeds minder bereikbaar worden door drugsgebruik. Al met al een cd die ik om de zoveel tijd weer even keihard uit mijn speakers wil horen denderen en dan intens genieten!!!

Na het succes van The Dark Side of the Moon waren de bandleden psychisch en emotioneel moegestreden. Ondanks de moeilijke omstandigheden en onderliggende relaties begonnen de bandleden begin 1975 met het opnemen van opvolger Wish You Were Here. Roger Waters bedacht in de eerste weken van de opnames voor het album het concept rondom kameraadschap, hetgeen sinds het vertrek van Syd Barrett in 1965 langzaam aan het verdwenen was binnen de band. Naast de gevoelens naar het verleden toe staat het album ook vol met kritische noten naar de hongerige muziekindustrie naar commercieel succes. Aangezien geluidstechnicus Alan Parsons zijn eigen succesvolle weg ging, besloten de bandleden Brian Humphries opnieuw aan te stellen. Tijdens de opnames voor het album verscheen Syd Barrett plots in de studio. Niemand van de band herkende hem in eerste instantie door zijn overgewicht en kaal geschoren hoofd. Toeval of niet, ze waren op dat moment met de opname bezig van Shine on You Crazy Diamond, een ode aan Syd Barrett.

Shine on You Crazy Diamond is de beste ode die je, je als mens kunt wensen. Het negendelige gevaarte begint met een langdurige opbouw. Een opbouw die bol staat van de geluidseffecten en blazers. Na de introductie van het gitaarspel van David Gilmour ontstaat de kenmerkende melodielijn die door de rest van het nummer heen loopt. De bluesy klanken van Syd’s theme worden ondersteunt door het drumspel van Nick Mason en de klanken van de basgitaar van Roger Waters. Richard Wright zorgt voor de onderlaag met orgel en piano. Gilmour bouwt laag bij laag aan zijn gitaarsolo als na een kleine 9 minuten het zangstuk begint. Waters en Gilmour denken in hun roes terug aan de tijd van de crazy diamond (Syd). Een tijd waarin de humor van Syd de band tot waanzin dreef. De saxofoon neemt de boel over en voegt zijn jazzy invloed toe aan het geheel. Daarna verdwijnen de klanken langzaam aan. De synths voeren de helse muziekwereld van Welcome to the Machine aan. Het warme welkom wordt verstoort door de opkomende lust van de muziekindustrie. De tape effecten en de orgelklanken van Wright vormen een gestage opbouw aan muzikale lagen, waarover Gilmour zijn gitaar doet bespelen.

Welcome my son
Welcome to the machine
Where have you been?
It's alright we know where you've been

You've been in the pipeline
Filling in time
Provided with toys and scouting for boys
You brought a guitar to punish your ma

De blues en funk verwelkomen zich op het swingende Have a Cigar. Met de klanken van de elektrische piano en synths wordt de zang van folkmuzikant Roy Harper de lucht in geblazen. De gitaarklanken voeren de synths naar de hebzucht van de muziekindustrie. Roy weet zijn vocalen in volle kracht de geluidseffecten in te werken. De depressies van Syd worden in Wish You Were Here aan de muziekwereld gekoppeld. De radioklanken van het begin gaan over in de sferische klanken van de akoestische gitaar en piano. Meeslepend en bedreven bezingt Gilmour de pijnlijke klanken van een ver verleden. Het tweede gedeelte van Shine on You Crazy Diamond werkt zich door de machtige gitaarpartijen van Gilmour heen. De synths en pianoklanken voegen wat minder diepgang toe dan in het eerste deel, maar slaan na vier minuten terug naar Syd’s theme. De funky klanken van Wright’s keyboard worden ondersteunt door de minimoog synthesizer en de clavinet. De klanken van de sluitingsmars sterven langzaam uit zoals Syd zijn laatste adem uitblies in 2006.

Nobody knows where you are, how near or how far
Shine on you crazy diamond
Pile on many more layers and I'll be joining you there
Shine on you crazy diamond
And we'll bask in the shadow of yesterday's triumph
Sail on the still breeze
Come on you boy child, you winner and loser
Come on you miner for truth and delusion and shine

Op Wish You Were Here weten de bandleden zich nog één keer volledig op te laden, gedreven in de emoties van een ver verleden. De experimentele krachten van de VCS3 synths, keyboards, percussie en gitaren slepen zich door het meest verfijnde werk van de Floyd. Met pijn in het hard wordt het fijne juweeltje herdacht in de tot in de puntjes uitgedachte composities. De vele opnamesessies leverden uiteindelijk het ultieme product op uit het tijdperk van Pink Floyd. De samenkomst van de technische hoogstandjes, het perfectionisme, de emotionele teksten en de zwaar beladen instrumentele gedeeltes maken Wish You Were Here tot het meest complete meesterwerk uit de muziekgeschiedenis.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Van tevoren was dit album al een van de grote kanshebbers voor de eerste plaats. Ik smul van Shine On You Crazy Diamond en de titeltrack. DIt is sowieso wel Pink Floyd op de top van hun kunnen. Animals ken ik nog niet goed genoeg en The Wall wordt hier enorm gewaardeerd. Wat deze plaat in mijn ogen bijzonderder maakt dan Dark Side, is toch dat dit oprechter overkomt. Iedereen kan zingen over de slechte kanten van onze maatschappij, maar de boodschap aan Syd Barrett is duidelijk emotioneler. Daarbij vind ik de heren ook lekker op dreef op Welcome To The Machine en Have A Cigar (jaaaren geleden nog leren kennen via The Foo Fighters trouwens). Wish You Were here is het album waar ik het makkelijkst bij wegdroom. Het tweede deel van Shine On You Crazy Diamond lijkt alleen weinig meer toe te voegen, vandaar dat ik het bij 4,5* houd. Toch PF's beste tot nu toe. Met kop en schouders.


Tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. Meddle
3. A Saucerful Of Secrets
4. Piper At The Gates Of Dawn
5. Dark Side Of The Moon
6. Obscured By Clouds
7. Atom Heart Mother
8. Ummagumma
9. More

Nog een stapje boven The Dark Side Of The Moon. Grappig dat ik er ook nu pas achter kom dat het niet Waters is die Have A Cigar zingt, want ik heb altijd gedacht dat hij dat gewoon zelf deed ipv Roy Harper. Het album kabbelt wat minder dan The Dark Side Of The Moon en voelt over het geheel gewoon wat intenser aan. Helemaal Welcome To The Machine heeft lekker intense toetsenpartijen die het nummer levendig maken. Have A Cigar en Wish You Were Here zijn in dat opzicht gewoon meer sterk single materiaal, terwijl Shine On You Crazy Diamond zelfs nog een fijne gospelvibe erin heeft zitten. In dat opzicht ben ik het wel eens met wat hierboven ook al gezegd is door RuudC: het tweede gedeelte van dit nummer is gewoon wat minder interessant dan het eerste, waardoor het album net niet perfect eindigt. Desalniettemin wederom een erg sterke klassieker.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
2. Obscured By Clouds
3. Meddle
4. Atom Heart Mother
5. More
6. A Saucerful Of Secrets
7. The Piper At The Gates Of Dawn
8. Ummagumma

Hoe verder we komen in de discografie, hoe moeilijker ik het vind om tot een oordeel te komen. Dark Side of the Moon en deze hebben zo veel lagen, dat ik ze in geen geval tekort wil doen met een gehaast oordeel. En er is ook de kwestie dat ik een lijstjesfreak ben die toch wel heel graag wil bepalen welke nu de betere is.

Die laatste vraag is toch echt wel heel moeilijk, en ik denk dat ik geen andere band ken die het heeft gepresteerd om twee albums (althans van dit kaliber) te maken die precies even goed zijn. Want ik kan écht geen keuze maken. De twee zijn zo uniek, en hebben allebei hele verschillende krachten. Ik zal niet al te diep in beschrijvingen duiken, want dat hebben anderen al veel en veel beter voor mij gedaan. Ik kan wel benoemen wat voor mij de kwaliteiten zijn die dit een topplaat maken. De briljante productie, die de fantastische synthesizerpartijen geweldig uit de verf laat komen. Het feit dat de plaat op de achtergrond net zo goed werkt als bij aandachtige beluistering. De balans tussen progressieve uitspattingen (hoewel het meer "vloeit" dan spat op Wish You Were Here) en sterke, compacte songs. En natuurlijk het fascinerende en prachtige artwork.

Voor de tussenstand ga ik doen wat ik normaal nooit zou doen; twee albums op een gedeelte eerste plaats zetten. Maar als je een uitzondering op een regel maakt, dan is Pink Floyd toch wel de eerste om het voor te doen.

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. Meddle
4. Atom Heart Mother
5. The Piper at the Gates of Dawn
6. A Saucerful of Secrets
7. Ummagumma

Volgens mij heeft dit album - gedateerd of niet - voldoende erkenning gekregen, en die erkenning krijgt het nog steeds. Van mij althans. Heerlijke anti-stressplaat, fijn om op weg te dromen. Wil de lp eigenlijk nog een keer zien te bemachtigen, want op dit moment heb ik alleen beschikking over de remaster van 2011.

In 1983 was ik op bezoek bij een muzikale oom en daar hoorde ik prachtige muziek. Het bleek Pink Floyds “WISH YOU WERE HERE” te zijn en bij thuiskomst ga ik naar de platenafdeling in onze winkel en pluk daar dat album uit de bakken. Op de pick-up al zoekend naar dat bekende deuntje, die 4 akkoorden die de gitarist laat horen. In mijn ongeduld zet in de naald op precies de verkeerde plekken neer en ik vind het niet. Weer drie jaar later nam ik op een cassettebandje “DARK SIDE OF THE MOON” en “WISH YOU WERE HERE” op en hoorde ik die overbekende gitaartonen weer...gevonden!! Het was het begin van een liefde die tot op de dag van vandaag bloeit en "WISH YOU WERE HERE" is uitgegroeid tot mijn favoriete album van Pink Floyd. 

"WISH YOU WERE HERE" van Pink Floyd werd op 12 september 1975 uitgebracht en was de opvolger van een andere klassieker in hun oeuvre, "DARK SIDE OF THE MOON". Met dat album uit 1973 slaagden gitarist en zanger David Gilmour, bassist en zang Roger Waters, toetsenist en zang Richard Wright en drummer Nick Mason erin hun eigen geluid te perfectioneren. Het geluid dat op "MEDDLE" uit 1971, en dan met name op "ECHOES", door het viertal werd gevonden en eigen gemaakt. Overigens nam dat nummer de gehele kant 2 van de originele vinyl release in beslag.

Pink Floyd werd in 1964 in Londen UK geformeerd en zanger/gitarist Syd Barrett was in de eerste jaren de belangrijkste schakel binnen de groep. Na het debuutalbum "THE PIPER AT THE GATES OF DAWN" uit 1967 verdween Barrett uit 'zijn' Pink Floyd, omdat drugsgebruik hem onbetrouwbaar maakte. Zijn plek werd door David Gilmour ingenomen en de jaren die volgden werden door de band gebruikt om het definitieve Pink Floyd geluid uit te kristalliseren. Daar was dus op het reeds genoemde "MEDDLE" voor het eerst echt sprake van, "DARK SIDE OF THE MOON" overtrof dat op alle fronten. Artistiek was het perfect, maar commercieel was het een ongekende klapper. Pink Floyd was van relatief kleine sporthallen gegroeid naar grote stadions, ze waren "top of the bill". Met dat gegeven gingen ze begin 1975 de studio in, de beroemde Abbey Road studio's in Londen, voor de opnames van een nieuw album. Een bekend gegeven is dat voormalig bandlid Barrett tijdens het opnameproces in de studio kwam en dat de bandleden hem in eerste instantie niet herkenden. Barrett was dik, kaal en oogde verward, maar het is bijzonder dat hij juist bij dit album zijn voormalige band bezocht, omdat enkele nummers op hem van toepassing zijn. Het album is dan ook aan hem opgedragen.

"WISH YOU WERE HERE" begint met misschien wel het mooiste Floyd nummer allertijden, althans naar mijn bescheiden mening, "SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND", part 1 tot en met 5. Het ruim 13 minuten durende epos met een legendarisch intro, die prachtige en zo herkenbare gitaarakkoorden en mooie zangpartijen, gitaar- en toetsen solo's. Tegen het einde krijg je ook nog een saxofoonsolo cadeau. Dick Parry bespeelt zowel de tenor als een  bariton saxofoon en doet dat fantastisch! Het weergaloze nummer gaat ingenieus over in het zeven en een halve minuut durende "WELCOME TO THE MACHINE". Een song waarin de toetsen van Wright prominent te horen zijn, de leadzang van Gilmour emotioneel en soms ijzig is en de gitaar geweldig bespeeld wordt. De opbouw in dit nummer is prachtig en je zou de stijl voor een deel onder elektronische muziek kunnen scharen, wat een fantastisch nummer. 

"HAVE A CIGAR" begint met een fenomenale gitaarriff, dan volgt een lekker, voor Pink Floyd redelijk uptempo rocksong. Roy Harper was tijdens de opnames ook bezig met zijn achtste album "HQ" en nam als een vorm van wederdienst voor de hulp van Gilmour aan dat album, de lead vocalen voor zijn rekening. Zowel Waters als Gilmour waren ontevreden over hun eigen bijdrage, vandaar het verzoek aan de Engelse folk/rockzanger. In 5 minuten hoor je geweldig gitaarwerk, subliem toegevoegde toetsen bijdragen en de melodie is pakkend. Het titelnummer is uitgegroeid tot één van de bekendste nummers van de Engelsen. Rustig begin, mooie zanglijn en een pedalsteel gitaar solo die deze ballad afmaakt. Deel 2 van "SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND" bestaat uit part 6 tot en met 9 en is een prachtige voortzetting van het eerste deel. In 12 en een halve minuut komt alles wat Pink Floyd maakt tot wat het is aan je voorbij. Wright excelleert op de toetsen, Gilmour laat zijn gitaar fenomenaal zingen, Waters zingt mooi en hij zorgt samen met Mason voor een heerlijke basis.

In ruim 44 minuten komt het album over je heen als een heerlijke warme muzikale waterval, waarbij je bij elke luisterbeurt weer verrast en geraakt wordt. Met "WISH YOU WERE HERE" heeft Pink Floyd zijn derde klassieker op een rij uitgebracht en met "ANIMALS" (1977) en "THE WALL" (1979) voegden ze daar nog 'gewoon' 2 aan toe. Dit album markeert volgens mij ook het einde aan de vriendschap tussen de 4, omdat hierna Roger Waters steeds meer de macht binnen de groep overnam. Hij werd de creatieve leider, de rest volgde zijn aanwijzingen en uiteindelijk kwam het na "THE FINAL CUT" in 1983 tot een einde. In 1987 brachten Gilmour en Mason de band weer tot leven, brachten een nieuw album uit en gingen op wereldtournee. Tijdens de optredens in 1988 openden ze in de Rotterdamse Kuip met de opener van deze klassieker, waarmee voor mij het concert toen al geslaagd was…en de cirkel rond was.

Een klassieker van Pink Floyd. Gaat nooit vervelen en komt regelmatig in mijn CD speler terecht.

Tja, voor de negen onderdelen van het openings- en slotnummer schieten superlatieven tekort, want wat de band daar doet en hoe ze een pregnante melodie en drie tekstcoupletten uitbouwen tot een suite van 26 minuten die toch geen seconden verveelt is werkelijk briljant. De sfeer wisselt tussen meeslepend (de slidegitaarsolo na 2½ minuut in de tweede helft) en bijna uitvaart-achtig (de synthesizer vanaf 9:00 in datzelfde deel), Rick Wrights keyboards geven overal precies de juiste touch aan, en de even warme als bijtende gitaarsound van David Gilmour behoort alleen al dankzij die vier noten van het hoofdthema (vanaf 3:50 in de eerste helft) tot de herkenbaarste in de popmuziek.
        Maar over de overige drie nummers heb ik nooit enthousiast kunnen zijn, en dat komt vooral door de melodieën. Ze zijn niet boeiend, niet pakkend, er zit maar weinig variatie in, voor mijn gevoel bewegen de melodieën van met name de eerste twee nummers zich tussen uitersten die zó weinig uit elkaar liggen dat de bijbehorende zangpartijen meer op praatzang lijken, en dan moet de kracht van die nummers voor mij dus vooral uit de rijke arrangementen vol synthesizers, akoestische gitaren en sfeergeluiden komen. En die arrangementen zijn natuurlijk weer piekfijn, en de plaat klinkt als een klok, en de overtuiging waarmee alles gebracht wordt telt ook nog eens mee, maar uiteindelijk vind ik die drie nummers toch vooral taai. En hoe het titelnummer het de afgelopen jaren tot twaalf maal toe tot een top-10-notering in de Radio2-top-2000 heeft geschopt (in 2018 zelfs op de vijfde plaats) begrijp ik niet, ik kan er gewoon niet aan afhoren wat het nummer zó speciaal maakt dat het praktisch schouder aan schouder met Stairway to Heaven en Child in time en Hotel California mag staan.
        Ik ken dit album al vanaf het moment dat het uitkwam (want iedereen in mijn omgeving leek het te hebben), en de negen delen van Shine on you crazy diamond zijn zoals gezegd wat mij betreft boven elke kritiek verheven, dus de klassieke status van deze plaat kan ik prima begrijpen, maar voor mij is het middengedeelte vooral style over substance, arrangement boven melodie, en dat tast voor mij voornoemde status toch een beetje aan.

Mooi verhaal John! En ik ben het met je eens. Dat deze plaat dezelfde status heeft als de andere meesterwerken van deze groep uit de 70's is absoluut onterecht. Lang uitgerekte synths en gitaren maskeren het gebrek aan goed songmateriaal hier en Cigar en in mindere mate Machine vind ik ook zeiknummers. De titeltrack is natuurlijk wel van grote klasse en als geheel is het album niet onvermakelijk maar het lift toch vooral mee op het enorme succes van zijn voorganger en daarnaast het opvallende artwork. 3,5 ster deel ik ook uit.

Je moet het maar doen: het conceptueelste album aller tijden maken dat ook nog eens commercieel een wereldsucces wordt, en dan twee jaar later een even sterke plaat uitbrengen met een eigen hartslag (!). Wish You Were Here klinkt voor mij misschien iets minder spannend dan Dark Side maar ik ervaar de opvolger wel als melodieuzer en meer coherent. Net daardoor is Wish misschien ook wat toegankelijker dan al z'n voorgangers.

Al is dat relatief: de opener duurt bijna een kwartier en een haast even lange variatie daarop duikt nog eens op als afsluiter. Noem het heiligschennis, maar die herhaling had voor mij niet gehoeven. Op Dark Side en The Wall worden sommige songs ook hernomen maar daar gebeurt het wat subtieler want minder uitgesponnen. Al ervaar ik beide Shine Ons door hun schoonheid nooit als te langdurig.

De rol van Richard lijkt op dit album wat te zijn toegenomen, en dat is vooral goed hoorbaar op het meest experimentele nummer van de plaat: Welcome to the Machine. Die song ademt een industrieel-dystopische sfeer die al vooruitwijst naar opvolger Animals.

Knorpot Roger is niet alleen een lyrische meester hors-catégorie. Op Have a Cigar is in navolging van Money te horen dat hij met één baslijntje moeiteloos een hele song kan dragen. David klinkt hier, voor één van de eerste keren in het Floyd-oeuvre, écht bluesy. Je hoort hoezeer hij ervan geniet en dat doe je als luisteraar ook meteen. Een goede drummer valt niet op, zeggen ze weleens, dus ook Mason levert hier een knalprestatie. "This band was just fantastic, that is really what I think.”

En dan is er nog de titeltrack, zoals bekend geen klef liefdesliedje, maar een pijnlijke mijmering over de banneling wiens verwarde geest nog steeds over de band waart. Malle Syd vormt hier op minstens 60% van de songs het hoofdonderwerp. Klein kritiekpuntje: de intro van deze semi-akoestische song – dat geknoei aan de radioknop en de volumewisselingen – had van mij niet gehoeven.

Maar opnieuw geen strafpunt, dus ... Five Shiny Stars! En dat is ook de verdienste van het artistiek collectief Hipgnosis. Ik las dat een handstand onder water zonder ook maar één krinkelende waterring nog moeilijker te realiseren was dan die vurige handdruk.

Het album Wish You Were Here (50th Anniversary) klinkt anno nu als een klok in Dolby Atmos. Je kunt zelfs kiezen uit verschillende smaken geluid. Er is een 5.1 surround mix, een simpele stereo mix en een - wie herinnert zich het quadrafonie tijdperk nog - 4.0 mix uit 1976. En… er is ook nog een interessante audio opname (live-bootleg) uit 1975, opgenomen in Los Angeles, te bewonderen. Plus enkele artistieke animatiefilmpjes en nog wat andere 'rarities'.

Dus… beeldscherm uit, vloeistofdia's in de projector.
We gaan terug in de tijd met Welcome to the Machine!