Electric Light Orchestra - Zoom (2001)

Deed me weinig, ondanks dat er beweerd wordt dat Jeff teruggrijpt naar de hoogtij-dagen (Mission, Out of the Blue). Sterker nog, hij had er beter een plaat ala Time of Secret Messages van kunnen maken, ook al geeft dat een typische 80's sound. Beter succesvol teruggrijpen dan verkeerd recycleren.

Vond dit in eerste instantie ook een tegenvaller maar deze blijft groeien. Niet te vergelijken met eerder werk en heeft ook weinig met het oude E.L.O. te maken. Maar alle ingrediënten die Jeff altijd gebruikte zijn aanwezig, zij het wat beter verstopt als vroeger.

Dit keer de kant van de gitaar op gezocht, en laat hij zien deze ook goed te kunnen hanteren, krijgen we gelijk ook een ander type songs. Hoogtepunten voor mij Stranger On A Quiet Street en Melting In The Sun.

Mm, na vijf (!) jaar weer eens uit de kast gehaald en zomaar twee keer achter elkaar langs laten komen. En ik ben het eigenlijk wel met musiquenonstop eens. Dit album is niet te vergelijken met de hoogtijdagen van ELO, iets wat ik dus stiekem wel verwachtte. Maar als solo-album van Jeff Lynne (met in het achterhoofd zijn werk met de Travelling Wilbury's) is dit eigenlijk een prima cd. Wat mij opvalt is dat ook de teksten stukken sterker zijn dan die uit zijn ELO tijd. Ik verhoog mijn stem naar 3,5*.

Ik zag net bij toeval dat beaster tot drie keer toe had gemeld dit een k*tplaat te vinden, met daartussen drie jaar... ik zou zeggen wacht nog twee jaar

Er komt een nieuwe geremasterde versie van deze cd met een aantal bonustracks. Er komen 2 live tracks als bonus op "Do Ya" en "Turn To Stone" en een nieuw nummer (geschreven in 2004) namelijk One Day.

Gezien de commerciele en creatieve flop die deze cd toen was, denk ik niet dat daar iemand op zit te wachten.

Creatieve flop, dat mag je vinden. Mijn inziens beter en creatiever dan Discovery, Xanadu, Secret Messages en Balance of Power bij elkaar. Commercïële flop, dat was het wel, maar dat weer in een context. Zomaar een cd lanceren zonder geen enkele promotie na honderd jaar stilte, dan vraag je erom. Ten opzichte van ander werk van de band cq. Jeff, tja na Secret Messages heeft hij geen enkele sucsesvolle album gehad, qua verkoop. Zeker hier niet.

Engeland wordt nu een ander verhaal Een very best of uit 2005 werd onlangs voor de 2e maal platina, en stond eind vorig jaar samen met Long Wave en Mr. Blue Sky in de top 10. Dus is dit met dit album ook wel haalbaar, met enige promotie.

En of er verder iemand op zit te wachten, ..... ik wel. Deze kan toch echt een remaster gebruiken. Dit album gaat mijn inziens te veel gebukt onder compressie. Door de tijdsdruk destijds iets te snel de studio verlaten.

Wel weer jammer dat de japanse bonus track Long Black Road er niet op staat, één van de weinige biografische songs van Jeff.

Is toch typisch. Waar kwam die tijdsdruk vandaan?

Lynne had al jaren niets meer met E.L.O ondernomen. Dat verwacht je eigenlijk meer van een band op stoom, die de groep in de jaren 70 was.
Het werd met veel bombarie aangekondigd, en ik denk dat er veel van verwacht werd, maar deze plaat heeft met het vertrouwde geluid van E.L.O weinig meer van doen.
Veel minder bombast, weinig orchestraal en in wezen veel meer Jeff Lynne in een puurdere vorm.

Ik vind het een sympatieke plaat, en een creatieve flop vind ik het ook niet.
Maar echt heilig vuur kan ik ook niet echt vinden op Zoom
Maar het is mij wel nog steeds een raadsel waarom dit onder de E.L.O vlag moest uitkomen.
Daar heeft het niet al te veel meer mee te maken namelijk. In dat opzicht begrijp ik de teleurstelling wel.

Tja, tijdsdruk.... ik noem hem nogal eens Jeff Lazy. Maar feit was toen, dat hij het even vrij druk kreeg toen "hij" eenmaal besloten had "E.L.O." nieuw leven in te blazen. Allereerst was er zijn toenmalige vriendin Rosie Vela die hem er toe bracht dit te doen, en daarna de tijdsdruk van de platenmaatschappij.

Er werd een deal gemaakt en data afgesproken. Er zouden remasters uitkomen en een geremasterde verzamelaar, om dit album te ondersteunen en een tour. Jeff wilde de remasters zelf uitvoeren, en vandaar de tijdsdruk. Buiten dit album (wat in 3 maanden gerealiseerd werd) waren ook de vier remasters niet van de kwaliteit als men had mogen verwachten. Ze halen het ook zeker niet bij de remasters die na 2005 zijn uitgekomen.

Het heilige vuur op dit album voor mij is in elk geval Stranger On A Quite Street, dit nummer brengt je op alle plaatsen. Hak dit nummer in stukken, en buiten de snare zou je het als verschillende songs kunnen horen.

De rest van het vuur is er wel maar niet zo uitbundig, erg basic, en ja er staan ook wel wat doorsnee nummers op. Ik snap iedereen die dit album niet pakkend vind. Hij heeft bij mij ook een paar jaar in de kast gelegen. De laatste jaren draai ik hem toch enkele keren in de week.

Lynne's zijn manier van componeren/ produceren is ook wel anders dan voorheen.
Waar hij eerst groot dacht, is dat hier een stuk kleiner.
Dat is niet zo bezwaarlijk, maar ik denk dat men weer iets verwachtte in de trand van het oude E.L.O geluid, en dat is duidelijk niet het geval.
Zelfs de band waar hij (even) mee tourde kende niet de impact van het oude E.L.O, waar alle registers open gingen.
Zoom Live vind ik een alleraardigste registratie, maar het mist een beetje dat overdonderende.
Ik denk dat Lynne zich daar een beetje in hebt vergist.

Maar goed, misschien doet een remaster wonderen, al vind ik de produktie ansich helemaal niet zo slecht op Zoom.

Er was echt wel promotie. Waaronder een wereldtour, die door nauwelijks verkochte kaarten halverwege is afgeblazen. Ook in de bladen was er genoeg aandacht voor. En wat ook een aardige was, is het feit dat George Harrison op Zoom gitaar speelt, nota bene in het jaar van zijn overlijden.
Zoom doet me meer denken aan de eerste solo plaat van Lynne dan aan welk ELO album dan ook. Waarschijnlijk hoopte hij toch meer kopers te trekken onder de naam ELO.

Wat op zich ook logisch was, misschien was het gewoon wel meer de veranderde muzikale wereld en daar paste in het begin van de jaren 'oo wel geen plaat van ELO tussen. Nu is er meer honger naar nostalgie en met al die mooi vormgegeven heruitgaves wellicht een mooie 2de kans voor Zoom

Laat maar komen die re-release. Weet iemand al een datum? Ik vond/vind het een prima album, met een hoog Beatles-gehalte, ook wel beetje Traveling Wilburys Volume Four (of deel 5, gezien de logica van de reeks) Heerlijk, die gitaar van Harrison. Drummer Ringo Star herken ik niet direct eigenlijk, of het moet al zijn omdat Lynne de drums al vaak als The Beatles laat klinken.
Ik hoop dat de smaak van het publiek weer een beetje op peil is ( is dat zo?) en dat het album niet alleen uit nostalgie gekocht wordt.

Ik lees net op elo.biz dat het album, samen met Armchair Theatre en Electric Light Orchestra Live in de VS op 23 april uitkomen, 19 april in Europa.
Zal dan rond koningsdag ook wel in Nederland in de winkels liggen, i presume.

In de bladen ? Ik heb ze gemist dan. Maar een tour is nooit gestart, deze was een maand voor de start gecanceled. Niet vreemd wanneer er megastadions werden geboekt voor een band die in de vs al na 1979 uit de picture was.

De Zoom tour live dvd is dus eigenlijk nep, dat was in een tv studio.

Komt 22 april uit, lees ik op Amazon.co.uk. Er komt ook een ELO Live album uit. Als dat optelt bij een zeer recent solo album van Jeff Lynne alsmede de Mr. Blue sky verzamelaar, is het een druk ELO jaartje, zeker ook voor ieders portemonee.
En zo heel erg veel heeft Lynne er niet eens extra voor hoeven schrijven....

Bonustrack van de nieuwe remaster op youtube:

One Day:

Niet zo heel opzienbarend, zal ik maar voorzichtig zeggen.
Kom op Jeff, waar was je de afgelopen 11 jaar ??

De bonustrack One Day is de aanschaf van de remaster zeker niet waard, het geluid van het album zeer zeker. Ik was al van mening dat deze een remaster nodig had, maar nu klinkt hij echt honderd procent, met een zeer wijd geluidsbeeld. Waar hij eerst nogal geperst klonk, is hij nu open en helder. Elk detail springt eruit.

En dankzij het digitale tijdperk heb ik op de ipod Turn To Stone live welke ook als bonus track hierop stond verhuist naar de ELO live cd, deze viel op dit album een beetje buiten de boot.

De remaster ook maar eens beluisterd. Klinkt goed. Sprankelend!! Ik hink echter nog steeds een beetje op 2 gedachten bij dit album. Het zit 'n beetje tussen een regulier ELO album en een vervolg op Armchair Theatre in. Waarbij de ELO nummers (Alright, State of Mind, Melting in the Sun reken ik daar nu bijvoorbeeld onder) verrassend catchy en lekker rocken en de Jeff solo nummers bijna zonder uitzondering lulliger overkomen dan Armchair Theatre. (Easy Money, Ordinary Dream, A Long Time Gone bijvoorbeeld). One Day is best een lekker nummer, misstaat absoluut niet en zou ik onder de leukere ELO nummers op dit album willen scharen.

Toch ga ik (voortschrijdend inzicht) van 2,0 naar 3,5 * omdat de ELO kant van het album mij toch veel beter bevalt bij herbeluistering dan ik dacht. Waar een remaster al niet goed voor is.

Als de voortekenen ons niet bedriegen kunnen we dit jaar nog getuige zijn van de komst van een nieuwe ELO. Het succesvolle reünie-concert in Hyde park op 14 september 2014 gaf al een signaal af aan de fans: The Electric Light Orchestra is er nog en staat klaar om opnieuw een rol van betekenis te spelen op de podia. Nog mooier was even later de aankondiging van een concerttour in 2015 en een nieuw album! Volgens ingewijden zouden op dit moment al 8 tracks van dat nieuwe album gereed zijn.

We moeten het allemaal nog zien. Er staat nog geen concert gepland in de boeken en wat Jeff in zijn huisstudio aan het uitdokteren is, valt nog te bezien. Is het een album? Durft perfectionist Lynne er mee voor de dag te komen?

Overdreven ook om te spreken van een reünie. In feite is er alleen nog sprake van een hernieuwde samenwerking met toetsenist Richard Tandy. Maar het moet gezegd worden dat het concert meer dan overtuigde. Tandy en Lynne, inmiddels beiden 66 jaar jong, zorgden voor vertrouwd vuurwerk. Dus waarom deze mannen voortijdig afschrijven?

Natuurlijk, het getuigt niet van overmatige productiviteit om eens in de 15 jaar met een album te komen. Na Balance of Power (1986) was de rek er uit. Lynne werd vooral producer van andere artiesten, maakte welgeteld één soloplaat (Armchair Theatre) en drukte zijn stempel op superformatie The Traveling Wilburys en de comebackplaat van George Harrison (Cloud Nine).

En dan in 2001 – ik ga nu toch maar eens naar mijn onderwerp toe! – dit album: Zoom.

Dertien kloeke songs. Duidelijk voorzien van de beatlesque, zuigende en rijk gevulde productie die we kennen van Jeff Lynne. Zijn onmiskenbare handtekening in geluid. De afterbeat, de delay, de zangkoortjes, de klassieke elementen, de snelle rockertjes, de celli, gelikte gitaarriffs, de space-geluidjes: het is er allemaal. Maar, met smaak en met mate.

Verschil is er wel. Ik tel een paar ronduit sterke nummers en dan met name: Alright, Moment in Paradise, Stranger on a Quiet Street en Melting in the Sun. It Really Doesn't Matter heeft een lekker scheurend gitaartje. Dan zijn er een paar nummers die herinneringen oproepen aan de ELO-succesperiode rond Out of the Blue. Ik denk vooral aan: Ordinary Dream, Just for Love en A Long Time Gone. Maar ze overtuigen me minder. State of Mind is niet meer dan een matige opvuller.

Ook All She Wanted en Lonesome Lullaby vind ik niet erg sterk en vormen een teleurstellende afsluiting van de plaat. Zo bezien komt een flink deel van het album in de gevarenzone terecht en dat kost een hele punt in mijn waardering. Haastwerk, zoals hierboven genoemd? Ik denk dat Lynne zich op bijna ieder eerder ELO-album heeft bediend van een paar minder geïnspireerde nummers, b-kantjes, misschien om de betere nummers des te helderer te laten schijnen.

Hoe goed het werd opgenomen horen we vooral op de prima remaster uit 2013 en die biedt ons nog het aardige (maar ook niet dan dat) One Day en een verrassend goede live-opname van Turn to Stone. Beter dan de albumversie!

Een nieuw album dit jaar? Tsja, het is iets waar ik nu alvast een beetje bij mijmer. Nu eens geen remake van oude nummers of een afgestofte live-registratie maar een waardige opvolger van deze Zoom. Ik durf het bijna niet te hopen ….

Zoom bevat feitelijk geen songmateriaal wat zich echt kan meten met ELO's toptijd.
Vind het eigenlijk ook meer een verkapt soloproject van Lynne met wat hulp van Tandy en sessiekrachten.
Ik mis eigenlijk echt de handtekening van de originele line-up.
Het zijn sympatieke liedjes, onderhoudend, maar de overdonderendheid mis ik.

Lynne doet het meeste zelf inderdaad met hulp van 'sessiekrachten' als Ringo Starr en George Harrison (zijn laatste opnames voor zijn dood overigens) en Tandy, maar die dominantie van Lynne werd al vanaf de jaren '70 alleen maar sterker en we kunnen wel stellen dat albums als Secret Messages en Balance of Power al soloprojecten van Lynne waren. Dat Armchair Theatre niet gewoon onder de naam ELO uitkwam was meer een juridische oplossing dan een inhoudelijke.

Zonder meer mee eens.

Nou, nou, ik hoor toch echt een heel ander soort nummers op Armchair Theatre dan op de reguliere ELO albums. Melancholischer op momenten, poppier op andere momenten en sowieso veel meer rock & roll georiënteerd. Ik hoor op Armchair Theatre ook totaal geen prog elementen, die op ELO albums meestal rijkelijk voorhanden zijn.

Ja, dit album heeft wat meer afwisseling. Maar over welke reguliere ELO-albums heb je het dan? Eldorado of Balance of Power, daar zit toch niet zo'n klein verschil tussen, dacht ik.

Okee, goed punt Fedde. Zo ver teruggaan als Eldorado (1974) wil ik ook niet. Maar je noemt Secret Messages (1983) in een adem met Balance of Power (1986) en Armchair Theatre (1990).

Secret Messages en directe voorganger Time (1981) hebben dan veel meer de ELO sound dan Armchair Theatre. Balance of Power ken ik te slecht om te kunnen beoordelen of die dichter bij de ELO sound ligt of de brug met Armchair Theatre vormt. Vond het destijds zo slecht, dat ik 'm niet vaak geluisterd heb.

Als je Time en Secret Messages naast Armchair Theatre zet hoor ik veel verschillen qua songmateriaal en genrekeuze (symfo en electro vs. pop en rock & roll). De sound is heel erg Jeff Lynne, dat kan niet missen.

Balance of Power is echt al een Lynne-plaat zoals Armchair Theatre: Nogal wat dramatische popsongs met een gekwelde ik-figuur die door een vrouwspersoon in de steek werd gelaten. Op Secret Messages begint Lynne, na de laatste ELO-conceptplaat Time, te experimenteren. Dat is echt een proeftuintje geweest voor Lynne om productietechieken te perfectioneren. Heel veel groepswerk hoor ik daar al niet meer in.

Ook bij deze groep waren de eerste paar albums top en super top en daarna werd het alleen maar minder. Zoom heeft mij nooit kunnen bekoren

Tja, ik zal Secret Messages (in mint conditie op vinyl) binnenkort weer eens opleggen dan, het is te lang geleden dat ik die heb gehoord. Ik zal ernaar luisteren alsof het de voorganger van Armchair Theatre betreft, kijken wat dat doet.

Ondanks dat we ELO allebei hoog hebben zitten, liggen we ook niet echt op 1 lijn wat betreft de favoriete nummers op dit Zoom... We luisteren duidelijk niet op dezelfde manier naar (Lynne's) muziek.

Gelukkig dat er verschillen bestaan, Tony!. Dat maakt deze site zo boeiend.
Geldt ook voor onze Nico Neal Peart. Meestal passen we goed door één deur.
Maar zo heel dramatisch is het ook weer niet. Alright en Melting in the Sun vinden we allebei goed. Dus, het begin is er. Ik wacht ...

PS: Het geluid van de remaster is echt goed. De aanschaf waard.