Deep Purple - Burn (1974)

Addiction is een gaaf album van Glenn Hughes. Zijn stem schiet daar ook minder in de hoge regionen dan met Deep purple. Vooral in zijn solospot Georgia on My Mind als slot van Smoke on the Water kon hij vreselijk hoog komen met zijn stem. Coronadias Redig moet ik dan maar eens vergelijken met Catch the Rainbow. CR is samen met "A"200 één van de weinige instrumentale Purple nummers; langdurige instrumentale improvisatie konden ze uitstekend op het podium kwijt. Burn is een goed album waarvan ik, zoals vaker met Purple, de prijsnummers echter live nog beter vind: Burn, You Fool No One en Mistreated. Van Lay Down, Stay down (later is de riff gebruikt voor Nobody's Home) en Might Just Take your Life zijn er uiteraard ook liveversies. Alleen Sail Away (mooi nummer), What's Goin' On (vullertje) en "A"200 hebben ze live, bij mijn weten, niet gespeeld.

Ik begin steeds meer te begrijpen van die mark ellende bij Deep Purple. Op aanraden van Glenn53 deze ook maar eens beluisterd. Dit klinkt in de verste verte niet als Deep Purple mark 2, wat een verschil, maar wat een lekker album is dit zeg. Minder log en hoekig dan de mark 2 albums die ik ken, maar soulvol, bluesy, melodieus en veel lichtvoetiger. You Fool No One, net of ik Santanaesque latin rock hoor, met Greg Walker als zanger... Sorry...

Coverdale en Hughes zingen afwisselend begrijp ik. Beiden zijn in ieder geval in topvorm en bepalen mede het soulvollere geluid. Ik snap dat verstokte mark 2 liefhebbers dit gewogen en te licht bevonden hebben, hoe kan dit album anders slechts op 3,68 gemiddeld staan? Ik verhoog maar even snel...

Glenn53 bedankt voor de tips, dit had ik jaren geleden moeten doen. Nu snel Stormbringer er ook nog even doorheen jagen voor ik ga slapen.

Graag gedaan

Ik kan hem wel gelijk geven. Want zoals gewoonlijk is dhr. Hughes weer irritant aanwezig. Daar alleen al om zou het de naam Deep Purple mogen dragen. Waarom Coverdale niet alles laten zingen vraag ik me dan af. Maar goed, de nummers zijn top dat maakt een hoop goed. Mistreated op Rainbow on Stage wordt daar gezongen door ene RJ Dio. We zulllen de verschillen maar niet naast elkaar leggen.

[quote]Rockfan schreef:
Daar alleen al om zou het de naam Deep Purple mogen dragen./quote]

De naam Deep Purple NIET Mogen dagen natuurlijk

Geen Hughes fan? Ik zou zeggen beluister eens wat van zijn uitmuntende albums, die hij heeft uitgebracht. een stem uit duizenden soms vergelijkbaar met Stevie Wonder. Dus what's your point??

Dat Stevie Wonder en Deep Purple niet logischerwijs samengaan?

Point is dat ik die stem van Hughes niet mooi vind. En aangezien we op een, meen ik, discussieforum zitten zou ik niet weten waarom ik dit niet zou mogen vinden. Die stem van Coverdale is veel aangenamer in mijn oortjes.

Tuurlijk niet. Het idee. Stevie Wonder die Child In Time ingilt.

Helemaal eens hoor. Die Hughes is een irritant mannetje met een irritant stemgeluid.

Glenn is een top zanger, maar ja ieder zijn meug..

Ja, je kan zijn stem niet mooi vinden, maar om nou meteen te zeggen irritant mannetje......

Tja, als de buurman dat vindt.... Ik zie t al voor me: Hughes een beetje schreeuwen 's nachts, Coverdale van: sssssst!

Klopt, niet relevant inderdaad.

Herkennen we dit?

Stone The Crows. Big Jim Salter - YouTube

Yup, een obscure band uit Schotland geript met als resultaat een veel slechtere versie. Ik houd het dus maar bij Made in Europe - een prima best off van Mark III.

Ik dacht toch echt Maggie MacNeal te zien in de clip, is het een andere Maggie, potdorie.
Prima song overigens.

Als hij zijn mond houd wel ja....

Blackmore en Lord vind ik een stuk geïnspireerder spelen dan op voorganger Who Do We Think. Vooral het titelnummer blijft wat dat betreft gewoon één van Purple's hoogtepunten. Probleem is een beetje: niet alle nummers zijn beregoed, en die duozang gaat me iets op mijn zenuwen werken. Coverdale had de onbetwiste lead zanger moeten zijn. Het was zijn debuut. Bedenk dat bijna niemand hier ooit van Ronnie James Dio of Freddie Mercury gehoord had. Ik hoor veel Paul Rodgers in zijn stijl, die natuurlijk al eventjes rondliep in 1973. Dan heb je (okay met Bon Scott en classic David Lee Roth) wel mijn favoriete zangers te pakken. Ik vergeet de onvolprezen John Waite en Lou Gramm.... Damn, ik heb meer lievelingszangers dan -gitaristen, terwijl ik een gitarist ben

Dat had die Coverdale natuurlijk ook gemakkelijk aangekund. Maar in tegenstelling tot meerdere mensen hier vind ik de combi Coverdale/Hughes wel uitstekend werken. Het mooie lage diepe stemgeluid van Coverdale. En dan die hoge zang van Hughes. Voor mij werkt dat meer dan uitstekend. Dat de die hard Purple fans dit minder vinden is natuurlijk te begrijpen.
Binnenkort maar weer eens draaien.

Wisten jullie trouwens dat Blackmore samen met Paice en P. Lynott een nieuwe band wilde vormen? Of is dat oud nieuws voor jullie?

Yep, die band zou (hoe kom je dr op) Babyface gaan heten. Maar Lord had Paice ook nodig dus werd een MK. 3 lineup maar in het leven geroepen.

Babyface (???) ha ha.

In his book "Smoke on the Water: The Deep Purple Story" (page 122) Dave Thompson wrote:
"With Ian Paice alongside him, Blackmore booked into De Lane Lea studios for the first of what would become known as the Babyface sessions - a name Blackmore biographer Roy Davies suggests might well have been inspired by Paice's choirboy looks.

Who Is "Baby Face"? - trcjt.ca

Leuke info Bluebird.

Het was dus blijkbaar de bedoeling een soort Jimi Hendrix powertrio te formeren naar de interesses van vnl. Blackmore. Toch wel benieuwd hoe dat geklonken zou hebben evenwel.

De plaat opent natuurlijk met een Purple klassieker. Burn heeft alles. Prachtige riff, solo, zang, drum geroffel en zelfs Lord weet mij te overtuigen. Een klassieker dus ha. De volgende twee nummers vind ik minder. Het zijn vooral de zwakke refreinen waar ik me behoorlijk aan stoor. Sail Away en You Fool No One zijn uitstekend te noemen. Dat kan ik helaas niet zeggen over What's Goin' On Here. Slap en nietszeggend nummer wat mij betreft. Mistreated is de 2e klassieker van deze plaat. Da's ruim 7 minuten genieten geblazen. Van de afsluiter ben ik niet zo kapot. Ritchie had wel wat eerder kunnen beginnen met zijn solo. Want pas dan beginnen mijn oortjes zich echt te spitsen.

3,5 kaars voor deze plaat.

Blackmore houdt er wel van groen te werk te gaan, een recycleriffje van Lay Down, Stay Down vindt je bij Nobody's home op Perfect Strangers. Maar de solo hier is weer ongekend.
Burn, You Fool No One en Mistreaded staan hoog in mijn alltime favo Deep Purple track list. De rest komt niet in de buurt (van welke lijst dan ook).

Ik ben het helemaal met je eens gigage met als aanvulling dat 'What's Going On Here' al jaren in mijn floplijst zou staan, samen met wat misbaksels van 'Stormbringer'. Heb vandaag de 30th Anniversary Edition aangeschaft omdat ik het verheugend vind dat de beste nummers er als extra in een remix opstaan. 'Sail Away' mag ik anders ook wel graag horen. 'Coronarias Redig' is als B-kantje van Might Just Take Your Life' mooi meegenomen.

Dus CD 1 blijft zo goed als nieuw? Ach , af en toe een misser maakt de andere alleen maar beter.
Volgens mij is het al eerder aangehaald maar het album was zoveel beter geweest als de beide zangers ieder een song hadden gedaan om en om ipv al die "duetten" (aka The Two Of Us zoals Sonny & Cher, Piet Keyzer & Annie Schilder, Peaches & Herb and many more)

Het is gelukkig een enkele CD met 5 bonustracks. Op 'Come Taste the Band' laten ze de duetten grotendeels achterwege en zingen ze ieder voor zich de songs. Dat album vind ik vrij stabiel qua songwriting maar mist de grote uitschieters die we van Deep Purple gewend zijn. 'Stormbringer' vind ik dan weer vrij wisselvallig met pieken en dalen en 'Burn' eigenlijk de beste met Coverdale / Hughes.