Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990)

Deze heb ik in de zomer van 1990 toch redelijk grijsgedraaid in mn walkman. Met terugwerkende kracht was dit wel een stapje terug vergeleken met de voorganger (en die vonden veel anderen ook al een stap terug). Stevie klinkt hier wel heel erg verveeld en ongeïnteresseerd. Dit album moet het hebben van de Christine nummers; Save Me, Skies The Limit, In The Back of my Mind en het titelnummmer. Oh, en 1 ster extra voor die waanzinnige coverfoto

Ik las ergens een uitgeblust Fleetwood Mac.
Tsja, misschien eel.
Geen onaardige plaat, maar het is het gewoon net niet.
Weet het niet zeker, maar het klinkt als een andere producent .
Voor mij klinkt het erg vlak.
3*, krap aan

Vlak en anoniem is hier het juiste woord. Natuurlijk hoor je wel dat Christine McVie een aantal nummers zingt (o.a. de niet onaardige top-10 hit Save me), en Stevie Nicks hoor je ook nog wel terug. Het ritmetanden Mick Fleetwood/John McVie opereert als vanouds, maar ze kunnen de overwegend anonieme liedjes niet voldoende opkrikken om het geheel als een volwaarde FM-plaat te laten klinken.

De vervangers alhier, Billy Burnette en Rick Vito, zijn overigens geen kleine jongens, maar ze kunnen niet in de schoenen stappen van de deerlijk gemiste Lindsey Buckingham. Het zijn vooral diens inventeve bijdragen en zijn gitaarwerk dat hier node wordt gemist. Naast de hit zijn Skies the limit (niet toevallig de tweede, maar geflopte single), When it comes to love en, vooruit, ook Stand on the rock en Back of my mind nog heel redelijk (al duurt die laatste veel te lang, maar de overige nummers beklijven niet of nauwelijks.

Het lastige is natuurlijk dat je met deze groepsnaam altijd aan het vergelijken slaat, en dan legt-ie het natuurlijk af tegen voorgaand plaatwerk. Bij mij scoort het album een krappe voldoende.

Ik vind die conclusie wat te gemakkelijk.
Terecht mag worden geconcludeerd dat Billy Burnette en Rick Vito allebei geen Lindsey Buckingham zijn.

Maar zowel Christine McVie als Stevie Nicks leveren bepaald geen broddelwerk af.
De begeleiding is ook zeker niet slecht, wellicht had er voor moeten worden gekozen de mannen geen nummers te laten schrijven. Zodat het een echt één-tweetje zou zijn geweest tussen Stevie en Christine met inderdaad de onverwoestbare ritme sectie van John McVie en Mick Fleetwood.

Met één of twee tracks van de dames er bij en de mannelijke bijdragen er uit. Wellicht had het bejubelde As long as you follow van Christine (ook ingespeeld door dezelfde samenstelling) kunnen worden toegevoegd.
Dan had je een zeker niet onaardig dubbel solo-album gehad die beduidend meer zou zijn geweest dan de som der delen van een enkel solo-album.
Je mag de dames niet afrekenen op de afwezigheid van Lindsey.

Ik heb zelf niet zoveel moeite met de productie. Greg Ladanyi is weer op zijn terrein zeer bejubeld voor zijn producties voor o.a. veel westcoast artiesten.

Ik weet in mijn tijd als platenboer die ik toen al een paar jaar was, dat het al vrij snel duidelijk werd dat Behind the Mask een flop was.
Het verkocht niet geweldig en de afprijzingen spraken boekdelen.
Ik wist dat Buckingham alweer vertrokken was na Tango in the Night, maar met de 2 dames nog aan boord hoeft dat niet per definitie iets slechts te zijn.
Maar ik vind het gemis toch best wel groot.
Stevie's songs vind ik onvoldoende aanspreken, de bijdragen van Burnette en Vito zijn hier en daar acceptabel, maar het heeft weinig met Fleetwood Mac van doen inderdaad.
Christine Mcvie trekt de kar en dat gaat haar best goed af, maar Buckingham is toch altijd wel een aanjager geweest.
Ik mis 'm wel degelijk hier.

Op het vorige album Tango in the Night vond ik de twee Stevie Nicks-songs de minste maar hier stelt zij nog meer teleur. Rond die tijd had zij te kampen met een ernstige drugsverslaving, ook haar solo-albums in die periode waren matig. De songs van Christine McVie vind ik beter hoewel ze aanvankelijk (jaren '70-'74) de zwakste schakel was.
De twee gitaristen Burnette en Vito kunnen aardige songs schrijven maar doen hier niet meer dan dat, het komt mij eerder plichtmatig over waar dat Buckingham meer spanning en sfeer wist te creëren. Met twee gitaristen zou je toch meer vuurwerk en solo's verwachten.
Behind the Mask is geen miskleun maar de meeste songs hierop zijn weinig memorabel.