Fleetwood Mac - Behind the Mask (1990)

Vanwege die discussie heb ik dit album nog eens beluisterd. Ik hoor hier te weinig bezieling en avontuur, het klinkt als een band die de automatische piloot hanteert, het zijn veelal oor-in oor-uit-liedjes, het neigt naar behangmuziek. Enkel "Save Me", het vrolijke "When the Sun Goes Down" en "Hard Feelings" zouden ermee door kunnen, maar dit album kan absoluut niet tippen aan voorganger "Tango in the Night" (dat wel verschillende memorabele songs bevat) laat staan hun meesterwerk "Rumours".
Met "Behind the Mask" heeft Fleetwood Mac de bodem nog niet bereikt want opvolger "Time" is nog slechter.

Het probleem bij Fleetwood mac is, dat de samenstelling zich in de loop van hun lange carriere zich elke keer dusdanig heeft gewijzigd, dat je je af moet vragen of er nog steeds appels met appels en peren met peren worden vergeleken.

Ja, er waren de periodes met Peter Green, Bob Welch, Lindsey buckingham en op Behind the mask Vito en Burnette. Is het eerlijk de ene periode met de andere te vergelijken? Heeft het zin, Mirage af the zetten tegen Peter Green's Fleetwood mac of Say you will tegen Heroes are hard to find?

Het gevolg is dat je elke setting een eerlijke kans moet geven en daarop maar moet oordelen.
Het kan heel goed, dat je dan Behind the mask toch niets vind.

Dat oordeel ligt wat genuanceerder dan sommigen hier willen doen geloven. Ik vind dat Christine McVie en Stevie Nicks (en ondersteuning) naar verhouding geen slecht werk hebben afgeleverd. Vergeet niet, dat het beide vakvrouwen zijn, oordeelkundig over wat ze uitbrengen.

Het beeld dat wordt geschetst van ondeskundige, zakkenvullende yuppen dat ook is gezegd, is, gezien de carriere van beide dames, volstrekt misplaatst.

Luc (en ik ook) beoordeelt dit album puur muzikaal gezien ongeacht wie de leden zijn en zeg nou zelf, dit IS gewoon een heel zwak album. Ik zet het niet meer voor mijn plezier op in ieder geval. Kun je hoog of laag springen van de samenstelling, maar dit blijft zwak.

Ik zet geen orinaire scheldpartijen in, ik heb deze plaat ooit gekocht en snel weer weggegeven, vond het een hele slechte CD, Fleetwood mac onwaardig. Bovendien gebruik ik argumenten in overvloed. Je moet wel lezen wat ik schrijf, want er ontgaat je wel veel.

Maar als jij dit mooi vind, is dat prima hoor!!

En als jij mij om deze mening in de hoek van een ordinair mannetje wilt zetten, dat is voor jouw rekening.

Om tenslotte van mijn kant nog één keer terug te komen op dit album. Hans,musiician, ik ben net als jiij een grote FM fan. Maar met de beste wil van de wereld moet ik toch écht zeggen dat dit album had eigenlijk nooit onder de naam Fleetwood Mac uitgebracht mogen worden. Het heeft niet de sound van FM, de kwaliteit van FM en persoonlijk vind ik het, met terugwerkendende kracht erg zwak. Neemt niet weg dat elke groep, zoals iedereen, zelfs jij en ik zo'n album nodig hebben een periode om er sterker uit terug te komen. En die heropleving vindt nu plaats. Dus neem neem de criticasters niet te serieus want uiteindelijk overwint toch de kwaliteit toch. Fleetwood Mac still lives on!!!!

Gezien de historie van Fleetwood Mac met zijn vele bezettingswisselingen en ups & downs moet je ook niet verwachten dat alle platen een hoog niveau halen .
Je zou ze aan kunnen rekenen dat er bij vlagen impulsief wordt gehandeld betreffende het aan trekken van nieuwe krachten .
Buckingham verlaat de groep en 2 nieuwe krachten , in dit geval Billy Burnette en Rick Vito , worden in het diepe gegooid .
Prima musici , maar bezitten niet de artiestieke drive van Buckingham .
Daarbij verkeren de dames Nicks en Mcvie ook niet echt in supervorm op deze plaat en dan krijg je een werkje wat enigzins tegenvalt .
Maar vergeleken met Time is dit nog heilig . Op die plaat dondert echt alles naar beneden .
Op Behind The Mask zijn er nog wat lichtpuntjes , schaars welliswaar , maar ze zijn er wel .

Toch vreemd dat de nieuwe nummers op Greatest Hits wel deugen.
Ik ken van dit album Save Me. Klinkt ook niet al te beroerd, al is het wel duidelijk een doorslagje van waar Lindsey mee op de proppen kon komen...

Ik ben van mening dat dit een typisch Christine Mcvie nummer is .
Echt zo'n onderwerp waar zij 9 van de 10 keer mee komt .
Zij is(was) onbetwist de meest romantische tekstschrijver van de band .
Buckingham gaat muzikaal meestal ook wat meer de diepte in .

Ik geloof ook niet, dat ik ergens gezegd heb dat het de beste cd van Fleetwood mac ooit is.

Maar het is zeker niet zo slecht als dat een aantal wil doen geloven, gezien de omstandigheden, en 1,5 ster is in mijn optiek belachelijk.

Er staan toch zeker een halve cd aardige tot goede nummers op, waar ik met name Freedom van Stevie Nicks nog wil noemen.

Destijds is overigens de cd door pers en publiek helemaal niet zo slecht ontvangen, nogmaals, in Engeland haalde de cd ook de eerste plaats van de cd-lijsten. Het gehele werk van Fleetwood mac op mijn duimpje kennende, laat ik het graag in zijn waarde.

Gisteren gaf je er nog maar 2,5 voor..... op je teentjes getrapt?

Waarvoor? Ik ben in sterren niet veranderd, inzake Behind the mask.

Hans, je gaat toch niet reageren op iemand die 1en 1,5 sterren uitdeelt en overal kritiek op heeft en Kiss op nr 1 in zijn top 10 heeft staan. Daar sta je toch boven.

Fleetwood Mac was het voorprogramma van KISS in 1993!

[quote="Empyrium]
Fleetwood Mac was het voorprogramma van KISS in 1993!

[/quote] Dan moet jij maar eens zeggen waar en wanneer. FM heeft in 1993 een éénmalig concert gegeven bij de inauguratie van Bill Clinton en is in 1994 weer een klein tournee gaan maken in een compleet andere bezetting. Zonder L. Buckingham en ook zonder Stevie Nicks. In de samenstelling waarmee ze de cd Time hebben opgenomen. Dus ik ben benieuwd.

Dan moet jij maar eens zeggen waar en wanneer. FM heeft in 1993 een éénmalig concert gegeven bij de inauguratie van Bill Clinton en is in 1994 weer een klein tournee gaan maken in een compleet andere bezetting. Zonder L. Buckingham en ook zonder Stevie Nicks. In de samenstelling waarmee ze de cd Time hebben opgenomen. Dus ik ben benieuwd.[/quote]

The KISSFAQ - Tour Dates: 07/30/94

FM zou,als ze in het voorprogramma van KISS stonden, aangeduid zijn als support-act. Dat zie ik nergens staan.

Tja, wat is de sound van Fleetwood Mac? Het bijzondere aan deze band is voor mij juist dat deze veel verschillende gezichten en sounds heeft, met als enige constante factor de ritmesectie bestaande uit naamgevers Fleetwood en McVie. Dus als iemand z'n naam op een album van hun eigen band mag zetten, zijn zij het wel. Albatross en Need Your Love So Bad (laat staan een Rambling Pony etc.) liggen mijlenver verwijderd van bijvoorbeeld Dreams, The Ledge, Everywhere en Come die onderling ook nog eens flink verschillen. Blijkbaar kan daar zonder tegensputteren één label op, terwijl het verlaten van Buckingham dan maar het einde van de band(naam) moet betekenen. Hm.

Ik vraag me af hoeveel anders niet-Buckingham composities als Skies The Limit, Save Me en The Second Time hadden geklonken als hij aan de knoppen had gezeten. Ik denk in essentie niet heel veel anders, het blijven typische (en prima) McVie/Nicks songs die ook op een album mét Buckingham hadden kunnen staan. Uiteraard wordt ook door mij zijn typerende gitaarspel en (background) vocals gemist, maar om het als geheel bij voorbaat dan maar af te branden gaat mij te ver.

Skies The Limit is een uitstekende opener. Stand On The Rock rockt prima. Het intro van In The Back Of My Mind gaat nergens over, overbodige plaatvulling om een 'interessant lang nummer' te maken. Save Me is McVie op haar best. When The Sun Goes Down is misschien niet wat je van de Mac zou verwachten, maar (om de vergelijking maar weer te maken) was alles op Tusk dat wel? Lekker hap-slik-weg nummertje dat qua vrolijkheid You And I Part 2 naar de kroon steekt Hard Feelings behoort tot het beste wat deze plaat te bieden heeft, en is prima om mee te brullen als je relatie even niet lekker gaat. The Second Time is een mooie afsluiter van Nicks.

Al met al is het een meer rock-georiënteerde en minder klinisch klinkende plaat dan voorganger Tango In The Night, maar zonder de hersenkronkels van Buckingham. De inbreng van tijdelijke nieuwelingen Vito en Burnette is niet overal even geslaagd, maar het geheel vind ik helemaal niet zo slecht als de gemiddelde opinie.

Ben het helemaal met je eens.

Christine & Stevie hebben globaal gesproken goede nummers afgeleverd. Ik vind beide dames ook behoorlijk enthousiast klinken.
De ritmesectie met Mick en John hapert ook geen moment.
Rick Vito en Billy Burnette zijn prima muzikanten. Welliswaar geen Lindsey Buckingham maar op hun manier goed.

De cd heeft daarnaast een prima geluidskwaliteit, is mooi geproduceerd door Greg Ladyani en is door zijn werk achter de knoppen ook geheel ontdaan van de blikkerige productie die er nog was ten tijde van Tango in the Night.

Dat Lindsey Buckingham niet meedoet vind ik wel erg, maar ik reken Behind the mask daar niet op af. Het eindresultaat van deze cd telt en daar hoeft niemand van de aanwezigen zich voor te schamen.

Toen dit album uitkwam was ik nog maar 17 jaar. Ik keek er enorm naar uit en was er heel blij mee. Save me werd een top 10 hit. De clip was helaas niet boeiend. Skies the limit is mijn favo Behind the mask nummer met wel een aangename clip om naar te kijken, maar deze haalde maar net de tipparade. Ik heb wel eens gelezen dat Christine dit nummer heeft geschreven nadat zij zich realiseerde dat Behind the Mask weinig uptempo nummer bevatte. Zelf vind ik dat wel meevallen. Save me, Affairs of the heart, When the sun goes down, Stand on the Rock en When it comes to love klinken toch ook niet slecht naar mijn mening.
In the Back of my mind (bevat trouwens ook een clip) vind ik vervelend lang duren met een onnodig intro.
De wisselwerking tussen alle bandleden komt op dit album heel goed tot stand. Leuk om de 2 nieuwe "jongens" samen te horen in When the sun goes down.
Ik had nog wel een album in deze bezetting willen zien/horen. Maar helaas...
(en ja....Fleetwood Mac is op zijn best in de Rumours bezetting)

Alleen het eerste nummer is genietbaar, de rest is maar zouteloze 'vlees noch vis' muziek (sorry musician). Het vertrek van Lindsey heeft het geheel geen goed gedaan...

Trek je van mij niets aan.......

Inderdaad een middelmatig album. Zelfs die fantastische stem van Stevie Nicks tilt haar nummers niet naar een hoger niveau. Leuk voor de collectie maar ook niet meer dan dat. Gelukkig was laatste album, Say You Will, wel weer erg goed.

Vindt dit juist een van de betere van Fleetwood mac...

Tja, ga je dit vergelijken met "Rumours", dan blijft er niet veel over, maar buiten dat is dit album muv een paar nummers toch duidelijk onder de maat. Niet meer dan slappe hap, misschien goed genoeg voor Sky Radio. Dit album is leuk om de kast mee op te vullen en daarmee is eigenlijk alles gezegd.

2,0*

Een vergelijking met de periode ten tijde van de aanwezigheid van Lindsey Buckingham is begrijpelijk maar verder oneerlijk. De band is tijdens zijn aanwezigheid van de buitencategorie in de rockmuziek.

Van die bezetting is op Behind the mask 4/5 deel aanwezig. De nummers van Stevie Nicks en Christine McVie moeten het ditmaal stellen zonder de aanvullende hand van Lindsey Buckingham.

De (hier niet aanwezige) track As long as you follow (eind '88) was de eerste opmaat van deze line-up, waar de gitaristen Rick Vito en Billy Burnette de plaats (tijdelijk dus) hebben ingenomen van Lindsey Buckingham.

Wie niet vergelijkt met Tango in the night (hoewel de productie van Behind the mask veel beter is) en bijvoorbeeld eens kijkt naar de solo-albums van Stevie Nicks en Christine McVie van rond die tijd, hoort dat er op Behind the mask toch wel degelijk sprake is van een coherent geheel, met behoorlijke nummers en ook goed uitgevoerd.

Het melancholieke As long as you follow (geschreven door McVie) zorgde al voor een verrassend sterk geluid en goede noteringen in de hitlijsten, de single Save me laat horen dat er ook nog wat steviger kon worden gespeeld, net als opvolger The Skies the limit overigens.

Stevie Nicks geeft met o.a. Love is dangerous, het stevige Freedom (mijn persoonlijke favoriet van BTM) en het breekbare en geweldig gezongen The second time aan, niet te hebben willen besparen op haar talenten.

Ja, de nummers van Vito en Burnette halen eigenlijk niet het gangbare FM niveau (hoewel In the back of my mind een heel eind komt) en ja, Lindsey Buckingham is niet aanwezig. Maar dat neemt niet weg, dat naar mijn gevoel het geven van 2** voor dit album misplaatst is, zo slecht wordt er echt niet op gemusiceerd.

Buckingham's afwezigheid is toch een groot gemis vind ik hier . Zojuist weer eens gedraaid , maar blijf toch vinden dat de meeste songs wat body en overtuiging missen .

Vooral Stevie's inbreng valt mij tegen hier . Ik wil haar zeker niet in een kwaad daglicht stellen , want ik heb haar hoog zitten als zangeres , peformer en componist , maar altijd was er wel Lindsay als creatieve perfectionist die wel wat kon schaven her en der . Juist het mystieke en avontuurlijke in haar songs lijkt in het niets verdwenen .
Christine Mcvie doet het ietsje beter , maar ook zij lijkt artistiek een tikje moe gestreden .
Natuurlijk is het muzikaal allemaal prima in orde , en staan er best nog wel wat aardige bedenksels op , maar dit is duidelijk niet de Fleetwood Mac die mij in het geheel kan overtuigen . En dat ligt niet alleen aan Vito en Burnette .

Ik sluit mij aan bij bikkel2 (opvallend hoe vaak wij het eens zijn), slecht is het ook weer niet maar de magie van weleer mis ik hier. Alle Fleetwood Mac-albums die ik bezit heb ik onlangs nog beluisterd vanwege dit topic maar hiervan blijft weinig hangen al wordt er prima gemusiceerd. Ik ga naar 2,5* maar meer zit er absoluut niet in.

Ja, we zijn het weer eens Luc . Ik kan er echt niets anders van maken . Respect evengoed voor Fleetwood Mac , want ondanks merkwaardige wendingen en talloze bezettingen , blijft het een groep die tot de top behoort .
Maar dit Behind The Mask mist gewoon te weinig echte goede songs om aan een voldoende te komen . Te krampachtige poging om de glorietijd te herleven . In the back of my mind , Do you know en Hard feelings zijn een 3tal prima songs . Behind the mask als titelsong kan er goed mee door en het gezellige rockertje When the sun goes down doet mij verder geen kwaad , maar de rest vind ik behoorlijk onder de maat . Het sprankelt niet en is mij wat te vlak .

Ik ben juist blij dat Buckinham er niet bij is want hoor liever de nummers van Nicks en die sla ik heel wat hoger aan. op Tusk zijn n2, 6, 8, 15 bijkans de slechtse nummers.
Hoewel ik deze wel ken maar niet heb staat hij nog wel voor mij als een wanna have.

Heb hem inmiddels ook en natuurlijk staan er ook wat minderen ummers maar merendeel vind ik goed zoals het nummer samen met Mike Cambell van the heartbreakers en nog wel meer.
Vindt hem beter als tango....... en net zo goed als tusk.
Zoals eerder gezegd mis ik buckingham niet.
Vond die alleen op rumours wel goed met go your on way...... nee ben geen fan van die man en gelukkig mag dat.
Mijn voorkeir voor Fleetwood Mac is de periode met Green, dat was en is een gitarist die buckingham zn hielen laat zien.
Weet niet wat Green momenteel doet maar platen als in The Skies.... juweeltje