Fleetwood Mac - Fleetwood Mac (1975)

Mick Fleetwood is misschien onderschat als drummer.
De man heeft een fantastische feel en drive.
Zonder het al te veel dicht te smeren.
De combi John Mcvie en Mick is goud.
Altijd al belangrijk geweest voor de sound van de band.
Ik ben zelf drummer, dus neem dit maar serieus.

Mick kan alles drummen. Ik vind hem altijd op een prettige manier aanwezig. Hij drumt zoals Lindsay gitaar speelt: in dienst van het liedje, nooit om zijn klasse te tonen. En juist daardoor toont hij zijn klasse. Zelfde geldt voor Lindsay. Hij is geen Jimi Hendrix of Clapton, maar hij geeft het ritme en de lead van de liedjes aan, op een onnavolgbare wijze. Zijn gitaarspel bij "everywhere", op The Dance... Mick, John en Lindsay laten de nummers swingen en rocken, door de nummers belangrijker te vinden dan zichzelf.

Op Discogs staat Who's The New Girl? ingedeeld bij de unofficial releases. Een bootleg dus. Die worden hier niet opgevoerd, al zijn ze soms best interessant.

Geen spectaculair maar wel gewoon een goed album.Rhiannon,Crystal en Landslide zijn mijn favorieten maar eigenlijk is 'Fleetwood Mac' een coherent geheel en een mooi opstapje naar het toch net wat betere Rumours.

Idd prima album,mooie opstap naar het nog iets betere rumours!
Maar dit album ook een dikke voldoende.
Prachtige songs als monday morning, rhiannon en het machtige i'm so afraid!

En er komen wat nieuwe versies uit van dit album:

FLEETWOOD MAC’S CLASSIC 1975 ALBUM TO GET EXPANSIVE REISSUE : Fleetwood Mac - fleetwoodmac.com

Expansive en waarschijnlijk ook expensive...the Mac kennende.

Eindelijk mooie re-issues, dat verdient dit topalbum!!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleetwood Mac - Fleetwood Mac, reissue - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De afgelopen jaren zijn Rumours, Tusk, Mirage en Tango In The Night uitgebracht in luxe en uitgebreide edities. Het zijn de bekendste platen van het Fleetwood Mac dat halverwege de jaren 70 een nieuwe impuls kreeg door de komst van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, waardoor de wat ingekakte Britse bluesband kon uitgroeien tot één van de meest succesvolle bands uit de geschiedenis van de popmuziek.

Nu worden er de afgelopen jaren wel heel reissues op de markt gezet, waarbij de prijzen flink oplopen en met name het bonusmateriaal vaak wat tegenvalt. De reissues van het werk van Fleetwood Mac uit de periode waarin de band floreerde behoorden tot de positieve uitzonderingen, al was het jammer dat het in 1975 verschenen titelloze album van de band vooralsnog buiten de boot leek te vallen.

Dat is gelukkig niet gebeurd, want na de eerder genoemde platen is nu ook Fleetwood Mac uit 1975 verschenen in een aantal nieuwe uitvoeringen. De plaat uit 1975 is de eerste plaat waarop Stevie Nicks en Lindsey Buckingham deel uit maakten van de band en uiteraard zijn ook Christine McVie, John McVie en Mick Fleetwood van de partij.

Christine McVie heeft op de plaat uit 1975 nog een flinke vinger in de pap, maar de machtsgreep van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, die op het in 1973 verschenen Buckingham Nicks al hadden laten horen waartoe ze in staat waren, is overduidelijk.

Fleetwood Mac uit 1975 heeft niet dezelfde status als Rumours en Tusk, maar er gingen uiteindelijk een slordige 8 miljoen exemplaren over de toonbank, waarmee de plaat het niet slecht doet in de lijst met best verkochte platen. Belangrijker is dat de eerste plaat met Stevie Nicks en Lindsey Buckingham niet onder doet voor de platen die zouden volgen (en beter is dan bijvoorbeeld Mirage en Tango In The Night).

Op Fleetwood Mac is de blauwdruk te horen voor de twee legendarische opvolgers, terwijl de plaat met Rhiannon en Landslide twee van de betere popsongs van Fleetwood Mac bevat (Rhiannon vind ik persoonlijk zelfs het allerbeste popliedje van de band).

Het mooie van de eerste plaat van het nieuwe Fleetwood Mac is dat het geluid van de band nog net wat ruwer is. Er wordt overduidelijk gesleuteld aan een blinkend Westcoast pop geluid, maar het is nog werk in uitvoering, wat absoluut zijn charme heeft.

Ik geef eerlijk toe dat ik zelf ook meestal Rumours of Tusk op de platenspeler leg of in de cd speler stop, maar ook de eerste plaat van het vernieuwde Fleetwood Mac verdient alle aandacht.

En net zoals bij de vorige Fleetwood Mac reissues is ook bij de reissue van deze plaat het bonusmateriaal op orde. De vele outtakes laten mooi horen hoe Stevie Nicks en Lindsey Buckingham het geluid van Fleetwood Mac transformeerden. Het vele live materiaal op de luxe editie is misschien nog wel interessanter, al is het maar omdat Lindsey Buckingham laat horen dat hij ook met het oude bluesy materiaal van de band uit de voeten kan en de band laat horen dat het de songs van de plaat lekker rauw kan spelen.

Genoeg redenen om ook deze Fleetwood Mac reissue toe te voegen aan het fraaie stapeltje van de afgelopen jaren. Erwin Zijleman

Goed verhaal Erwin en ben het inhoudelijk met je eens.
Een prima voorloper van Rumours en wat heeft deze line-up al een eigen smoelwerk hier op.
2 Amerikanen en 3 Britten, maar het heeft duidelijk een southernrock sfeertje.
De toon was gezet en door de (nogal) beladen sfeer in de band, met het maken van opvolger Rumours, was er voer genoeg om er over het algemeen nog betere songs uit te persen.

Echter, kwalitatief is dit al dik in orde.
Toch blijft Tusk mijn favo in deze line up.
Een wat losser album en op een bepaalde manier bepaald geen aanzet tot een vervolg op deze en Rumours.
Meer een soort van fuck you, het hoeft allemaal niet zo commercieel. Die opvatting kwam dan voornamelijk van Buckingham.

Een prachtig album met een heerlijk rock sfeertje. Het is hier en daar ruw en hier en daar gepolijst en dat bevalt mij wel prima. Goede plaat!

Dit album is mijns inziens een mijlpaal in de geschiedenis van Fleetwood Mac.
De komst van Buckingham en Nicks had een magische invloed en bracht een nieuwe dynamiek die de band nodig had. Ik heb een zwak voor de albums uit 'The Wilderness Years' (1970-1974), maar vanaf 1975 volgen meesterwerkjes.

Livebeelden van een concert uit 1975:
Fleetwood Mac -1975-10-05 - Capitol Centre, Largo, MD - YouTube

Minpunten: de storende letters 'For Screening Only', de minuut zonder beeld en eventueel de beeldkwaliteit, hoewel het best meevalt voor zulke oude beelden

Pluspunten: een hele lijst:
- nummers van voor de komst van het nieuwe duo komen aan bod; leuk om de nieuwe bezetting 'Station Man', 'Oh Well', 'The Green Manalishi', 'Why' en 'Hypnotized' te horen/zien spelen
- ritmesectie van Mick en John staat zoals altijd als een huis
- Buckingham werpt zich op als de nieuwe leider en doet dat voortreffelijk met subliem gitaarspel
- Christine is lief en bescheiden zoals altijd
- Stevie brengt een vleugje mystiek en het is duidelijk dat ze een enorme aantrekking op (nieuwe) fans uitoefent; het nummer 'Rhiannon' is absoluut een hoogtepunt; hier vertoont ze nog niet de sterallures, die haar later parten zullen spelen

Ik vind dit persoonlijk een nogal melig album. Hoor liever de vroegere albums van Fleetwood Mac.

Fleetwood Mac ontwikkelt zich verder. Niet bepaald naar mijn zin, maar toch. Ik snap wel dat deze nieuwe periode meer fans heeft, want de muziek zit aanstekelijk en toegankelijk in elkaar. Zelf vind ik het wat saai en onmemorabel. Zelfs Rhiannon doet me vrij weinig. Wel kan ik Stevie Nicks een stuk beter hebben dan Christine McVie. Buckingham voegt van de twee nieuwe leden het meest toe. Met hem als zanger valt er weer wat te genieten. Niet veel, maar toch.


Tussenstand:
1. Future Games
2. Bare Trees
3. Then Play On
4. Peter Green's Fleetwood Mac
5. Mr. Wonderful
6. Kiln House
7. Fleetwood Mac
8. Penguin
9. Heroes Are Hard To Find

Valt me toch licht tegen nadat ik zo had uitgekeken naar de Nicks/Buckingham-aanvullingen. Nog steeds is het duidelijk dat deze self-titled plaat een flinke opstap is ten opzichte van de vorige paar albums, maar ik had net iets meer impact verwacht. Desalniettemin zijn Rhiannon, Landslide, World Turning en I'm So Afraid monsterlijke tracks en is de huidige samenstelling gouden. De nieuwe zanger en zangeres leveren prachtige melodielijnen af en Buckingham's gitaarwerk is lekker snerpend. Op naar Rumours!

Tussenstand:
1. Bare Trees
2. Then Play On
3. Future Games
4. Fleetwood Mac
5. Penguin
6. Heroes Are Hard To Find
7. Kiln House
8. Mystery To Me
9. Peter Green's Fleetwood Mac
10. Mr. Wonderful

Bijzonder fraaie plaat van Fleetwood Mac.
De bluesband Fleetwood Mac heeft me nooit gegrepen maar door de komst van het duo Buckingham/Nicks werd de band een van mijn favorieten.
In deze line up is de groep nog steeds ( samen met Eagles ) mijn favoriete band uit de jaren 70.
Absolute hoogtepunten op het album zijn voor mij het geheimzinnige Rhiannon & het intieme Landslide.
Overigens is de invloed van Christine McVie op deze plaat opvallend, getuige fraaie songs als Warm Ways, Over My Head & Say You Love Me.
Afsluiter I'm So Afraid kan echter niet in de schaduw staan van de werkelijk grandioze uitvoering op Fleetwood Mac Live ( 1980 ) waar Lindsey Buckingham een indrukwekkende gitaarsolo vertolkt die voor mij doorgaat als een van de beste in de popmuziek.

Fleetwood Mac begon als een Britse bluesband, opgericht in 1967 door gitarist Peter Green, drummer Mick Fleetwood en gitarist Jeremy Spencer. Bassist John McVie zorgt ervoor dat de band zijn vast vorm krijgt en het viertal brengt in februari 1968 het selftitled debuutalbum uit. Met singles zoals “BLACK MAGIC WOMAN”, “NEED YOUR LOVE SO BAD” en “ALBATROSS” scoort de band hits, maar het blijft onrustig in de samenstelling van Fleetwood Mac. Het voert te ver om alle bandwisselingen te benoemen, maar enkele zijn van belang voor de ontwikkeling van de groep. Peter Green verlaat de band in 1970 en Christine Perfect treedt in datzelfde jaar toe tot de band, als zangeres en toetsenist. In de periode 1970 – 1974 brengt de band 6 albums uit, maar het grote succes wordt maar niet behaald. In die jaren is Bob Welch zanger en gitarist, maar erg gelukkig is hij niet. Hij besluit de band te verlaten, vermoeit van het touren en neven zaken. Christine en John McVie (inmiddels getrouwd) en Mick Fleetwood blijven achter en laatst genoemde krijgt een song te horen, “FROZEN LOVE” van het duo Buckingham/Nicks. Hij is zo enthousiast dat hij Lindsey Buckingham een aanbod doet om tot Fleetwood Mac toe te treden. Deze wil wel, maar alleen als zijn vriendin Stevie Nicks ook lid mag worden. Het mag duidelijk zijn dat Fleetwood die eis accepteert en het vijftal gaat begin 1975 meteen de studio in om te werken aan wat uiteindelijk zou verschijnen als “FLEETWOOD MAC”, hun tweede selftitled album dus. Dit “White Album” ligt vanaf 11 juli 1975 in de winkels en betekent de grote internationale doorbraak voor Fleetwood Mac. De komst van Buckingham en Nicks zorgen voor een creatieve impuls van jewelste. De verdeling van de liedjes die door de 3 vocalisten worden aangebracht is perfect, de productie door de band samen Keith Olsen is geweldig en er wordt gedreven en geïnspireerd gemusiceerd. Het door Steve Nicks gezongen en geschreven “RHIANNON” wordt een grote internationale hit, het door Christine McVie gezongen en geschreven “OVER MY HEAD” is zo’n typische Fleetwood Mac midtempo song en het ook door haar gezongen en geschreven “SAY YOU LOVE ME” heeft het bekende ritme, dat in vele songs van de band te horen is. Het is een bepaalde manier van drummen, waarmee Mick Fleetwood zich heeft onderscheiden van andere drummers. De beklemmende ballad “LANDSLIDE” is uitgegroeid tot een klassieker en de hoogtepunten van het album, althans wat mij betreft, zijn “WORLD TURNING” (zang McVie en Buckingham) en het slotakkoord, door Buckingham geschreven en gezongen “I’M SO AFRAID”. In beide songs zit een bepaalde dreiging, schitterende opbouw en er wordt geweldig gezongen. Met “FLEETWOOD MAC” vestigde de band zich in de top van de muziekbusiness en daar gingen ze met de opvolger nog weer overheen, want “RUMOURS” dat in februari 1977 verscheen, verbrak alle records. Met deze samenstelling maakten ze daarna nog 3 albums, “TUSK”, “MIRAGE” en “TANGO IN THE NIGHT” en daarna ging de geschiedenis verder waar het in zijn eerste periode ook in uitblonk, het komen en gaan van bandleden. Tegenwoordig is Lindsey Buckingham niet meer welkom in de groep, misschien had hij in 1975 al een vooruitziende blik toen hij “I’M SO AFRAID” schreef. Maar een Fleetwood Mac zonder Buckingham, is wat mij betreft geen Fleetwood Mac…daar was in 1975 gelukkig nog geen sprake van!

Geweldig album, misschien vind ik deze wel nóg mooier dan publiekslieveling Rumours.

Mager album eigenlijk. Rhiannon en Landslide vind ik schitterend, maar verder is het toch wel erg braaf en belegen.

Album luistert lekker weg. Vooral de bekende nummers stuwen het album voor mij naar een dikke 4.

Ik ben voor niets en niemand bang, daarom durf ik hier wel te zeggen dat ik "I'm So Afraid" toch wel een heel mooi Fleetwood Mac nummer vind...

De opmaat naar hun meesterwerk is gewoon een prachtplaat met geweldige nummers. Hier hoor je een band en niet een paar ego's die -weliswaar heel fraai- elkaar de maat nemen. Over My Head en Crystal worden niet vaak genoemd, doen voor mij niet veel onder voor de bekendere nummers Rhiannon en Landslide. Een erg mooi album dit.

But what about World Turning & I'm So Afraid? (2 vinkjes van mij)
En ook een beetje Monday Morning & Say You Love Me?

Voor mij een mooie sfeervolle plaat met ook een paar (ijzer-)sterke songs.

Voor mij komt dat wellicht nog, Rumours had ook zijn tijd nodig.

Helaas alle reden om deze plaat weer eens te draaien, dan zal ik eens specifiek op de nummers letten die je noemt.

Zoals ik eerder zei maakte Fleetwood Mac een doorstart met dit album waarmee ze ook in de VS erg populair werden. De voorloper van Rumours met sterke songs, prima productie en 2 begaafde zangeressen en 1 prima zanger/gitarist.

Fleetwood Mac heeft 2 zeer sterke periodes gekend: als bluesband eind jaren '60 met Peter Green aan het roer en de meer poppy en commercieel zeer succesvolle periode 1975-1980 met Lindsey Buckingham aan het roer. De albums tussen die twee periodes en erna zijn wisselvallig.

Misschien moet ik deze ook maar eens aanschaffen. Ik twijfel hier al heel lang over omdat ik ook de plaat Fleetwood Mac Live uit 1980 heb. Op deze, trouwens schitterende live plaat, word vrij veel van deze plaat gespeeld.
Natuurlijk allemaal top nummers !

[quote]erwinz schreef:
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fleetwood Mac - Fleetwood Mac, reissue - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Belangrijker is dat de eerste plaat met Stevie Nicks en Lindsey Buckingham niet onder doet voor de platen die zouden volgen (en beter is dan bijvoorbeeld Mirage en Tango In The Night).

Sorry dit is pure kletskoek. Beter dan Tango in the night zeker niet en ik vind persoonlijk Mirage ook beter.

Het is voornamelijk iemands mening (zoals de jouwe dat ook is, en dat mag), en dat maakt het niet meteen tot 'pure kletskoek'. Ik ben het namelijk met erwinz eens. Ik vind deze plaat frisser en origineler dan Mirage, die ik toch vooral beschouw als een halfslachtige poging om terug te keren naar het geluid van Rumours. Tango in the night vind ik ook prima, maar maakt op mij altijd een beetje een gekunstelde indruk en is qua sound en sfeer eigenlijk totaal niet te vergelijken met deze.

Deze naar de band vernoemde plaat ('self-titled' noemen ze dat in het Engels) is vooral evenwichtig en uitgebalanceerd. Er staat werkelijk geen slecht nummer op, al zal niet iedereen er zo over denken. Hooguit Blue letter vind ik wat ook de toon vallen, maar niet storend. Maar verder: Rhiannon, Landslide, Over my head, het fraai opgebouwde World turning, Say you love me, Crystal, Monday morning, I'm so afraid; het zijn allemaal toppers, en dan heb ik al meer dan de helft van het album genoemd. Waarbij ik nog aanteken dat het laatstgenoemde nummer op de live-dubbelaar uit 1980 een nog intensere en doorleefdere uitvoering krijgt, die de studioversie overtreft.

Ok, fair enough. Gekunstelde indruk op Tango in the night? Zeker het is totaal anders dan dit album qua productie en Buckingham maakte gebruik van tal van studiotrucages en effecten maar dat maakt het nog niet gekunsteld. Gewoon uitmuntend geproduceerd en de songs klinken toch heel spontaan en direct.

Daar kan ik me op zich wel in vinden. Lindsey Buckingham heeft met Tango een productioneel huzarenstukje afgeleverd. Vooral op de koptelefoon hoor je details en nuances die gewoon prachtig zijn. Zoals ik al schreef, ik vind het ook een prima plaat, zowel songtechnisch als qua uitvoering, maar op de een of andere manier vind ik die aanpak gewoon niet zo goed passen bij Fleetwood Mac. Misschien is het een leeftijdsdingetje en associeer in FM teveel met het geluid van Rumours, waar ik mee opgroeide. Logischerwijs sluit de productionele sfeer van dit album (de titelloze plaat uit '75 dus) daar veel beter bij aan.

Los daarvan vind ik op dit album vrijwel alle nummers sterk, terwijl Tango ook een paar nummers telt die ik gewoon minder goed vind. Aan de andere kant: de hoogtepunten van Tango reiken hoger dan de beste nummers van FM '75. Everywhere, Little lies en Isn't it midnight zijn gewoon perfecte popliedjes. Ik zie dat ik Tango vier sterren heb gegeven en deze 4,5. Zoveel verschil in waardering zit er bij mij dus ook niet in.

Ik denk idd dat het een leeftijdsdingetje is. Ik heb opgegroeid met jaren 80 producties a la Tango in the night en weet nog dat ik dit album bij eerste beluistering redelijk saai vond. Pas later ben ik de songs meer gaan waarderen. Blijkbaar word je smaak toch blijvend beïnvloed door het tijdperk waarin je opgroeit! Tango was ook een enorm succes, hun meest succesvolle album na Rumours. Dat zegt niet alles, maar toch wel iets.