Fleetwood Mac - Fleetwood Mac (1975)

En de razzieaward 2010 goes to

wesley X16 gefelicitiflapstaard

Mooi album hoor... Een opmars naar het meesterwerk Rumours.

Sterke plaat, en dè comeback voor Fleetwood Mac, dit is natuurlijk eigenlijk een heel andere band als die van Peter Green (en de jaren daarna), maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben toch meer een fan van 'deze' Fleetwood Mac, tot het vertrek van Lindsey Buckingham.

Dit zijn gewoon 11 prachtige pop-nummers, met als hoogtepunten de gevoelige Nicks-ballad 'Landslide', Christine McVie's 'Say You Love Me' en Rhiannon. De rest is overigens geenszins filler, al moet ik wel eerlijk zeggen dat de live versie van I'm So Afraid (uit 1980 en/of 1997) een stuk beter is.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Deze versie, hoewel weer lekker geproduceerd, klinkt veel te ingehouden. Alsof Buckingham zich nog niet compleet durfde te geven o.i.d. En die hoge 2e stem (klinkt als Nicks) is totaal misplaatst. Gelukkig begrepen zij dit ook en schrapten ze de 2e stem bij de live uitvoeringen..

Verder is deze plaat een mooie opmaat naar Rumours. De uitschieters voor mij zijn Landslide, Rhiannon, en World Turning. Crystal, hoewel een prachtige song, vind ik mooier in de Buckingham Nicks uitvoering...

Dit prima album is inderdaad de opmaar voor (of naar) het fantastische Rumours! Landslide, Rhiannon, Say you love me, Monday morning, Sugar daddy en I'm so afraid zijn geweldige nummers die zo op Rumours hadden gepast naar mijn bescheiden mening!

Het kan natuurlijk vreemd lopen . Fleetwood Mac eigenlijk afgeschreven . Van Britse Blues naar Westcoast en dan ineens in 1975 met een hernieuwd geluid . Big Mick Fleetwood had het goed gehoord . Het duo Buckinham en Nicks kwam , zag en overwon . Lindsay was al vrij zeker van z'n plek , maar wilde wel komen maar dan alleen met partner Stevie . Een gouden greep bleek .
Deze plaat is een voorloper van Rumours . In stijl verschillen ze niet eens zo van elkaar . Met die kantekening dat Rumours een veel beladener album is en net even wat geraffineerder inelkaar steekt .
Maar deze is prima te noemen . Het voordeel van drie nogal verschillende componisten ( Christine Mcvie , Lindsay Buckingham en Stevie Nicks ) dus veel afwisseling , maar wel als een eenheid klinkend . De mystieke zweverige Nicks , de romantische Mcvie en de experimentelere Buckingham . Alles klopt en het is een album vol sterke troeven .
I'm So Affraid en Landslide zijn mijn favorieten en die worden nog altijd live uitgevoerd .

Dit album betekende een nieuwe start voor Fleetwood Mac en het begin van hun meest succesvolle periode (2e helft jaren '70) dankzij Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Het heeeft totaal niets meer met de vroege bluesgetinte Fleetwood Mac te maken, dit is pure pop op Amerikaanse leest geschoeid. De composities liggen gemakkelijk in het oor maar zijn afwisselend met diepgang en klinken fris. Met Rhiannon scoorde Fleetwood Mac ook in Nederland en België sinds lange tijd weer een hit maar de overigens songs doen er niet voor onder. De voorbode van hun meesterwerk Rumours.

Het is vooral ook een hele subtiele plaat.

We vergeten vaak dat dit Fleetwood mac album leverancier is van menig FM klassieker uit de Buckingham/Nicks/McVie periode, zoals Rhiannon, Landslide, Say you love, I'm so afraid, Over my head.

De geremasterde versie heeft als toevoeging de singles zoals ze zijn uitgebracht, geen onnodige luxe. Uit een tijd dat nog de moeite werd genomen speciale aandacht aan de single te besteden.

Het blijft ook een erg fijn album, niet sleets, met als enige pretentie een goed album neer te zetten en dat is gelukt. Je zet het ook nog steeds met plezier nog eens op.

Het is opgenomen in een tijd, dat wordt wel eens vergeten, dat Fleetwood mac volledig aan de grond zat. Volkomen blut (o.a. door rechtzaken tegen een vormalig manager), gitarist/zanger/componist opgestapt (Bob Welch), geen commerciële successen de voorgaande jaren en geen garanties dat dat beter zou gaan worden in de toekomst. Uit mijn hoofd gezegd was dit ook de laatste kans die platenmaatschappij Reprise de band wilde geven.

Het Buckingham/Nicks album (1973), het enige en volstrekt onsuccesvolle visitekaartje van het duo dat ze destijds konden overleggen, boezemde waarschijnlijk ook al weinig ontzag in. De enige met een onwrikbaar vertrouwen in een goede afloop was Mick Fleetwood. Wat moesten ze ook anders?

Dat moet hebben geleid tot een behoorlijk harmonieuze samenwerking (echtscheidingen waren nog niet aan de orde) en een down-to-earth mentaliteit: er was geen enkele reden om naast hun schoenen te gaan lopen.
Zo'n album maak je eigenlijk maar één keer mee. Daarna, als het succesvol is gebleken, heb je een band die weet welke ingrediënten er benodigd zijn voor een sterk vervolg.

Het is daarom ook onmogelijk om Fleetwood mac een veilig album te noemen, commercieel verantwoord of wat dan ook. Wat had de band om zich aan te kunnen spiegelen? Een veilig vervolg op wát? Dergelijke kritiek is ook pas later ontstaan, toen dit witte album toch behoorlijk succesvol bleek, met name in de VS.

Natuurlijk is Fleetwood mac al snel in de schaduw van Rumours terecht gekomen en dat is begrijpelijk maar ook een beetje jammer. Ik vind dat iedereen die Rumours goed vind ook minimaal kennis moet hebben gemaakt met Fleetwood mac.

De Fleetwood mac albums met de componisten Buckingham/Nicks/McVie hebben nooit meer zo goed geklonken, totdat jaren later o.l.v. Lindsey Buckingham en met Stevie Nicks maar zonder Christine McVie Say you will werd uitgebracht.

Dat ben ik eigenlijk wel volkomen met je eens! Ik luister deze ook net zo graag als Rumours als ik eerlijk ben. Sterker nog; ik zie beide albums als een soort twee-luik. Ze horen een beetje bij elkaar op de één of andere manier....kweet niet....zal wel met gevoel te maken hebben ofzo.

Zit wel wat in inderdaad . De toon was in ieder geval gezet , en deze plaat ligt qua stijl en beleving het dichtst in de buurt van Rumours . Het is eveneens een zeer compacte plaat met schone liedjes .
Eigenlijk is deze in kwaliteit helemaal niet minder dan Rumours , maar Rumours was 1 van mijn eerste lp's ( gekregen in de zomer van ''77'') en heb 'm werkelijk grijsgedraaid .
Toen wist ik niet eens van het bestaan van deze plaat af , laat staan dat Fleetwood Mac feitelijk al heel lang bestond .

Rumours heeft toch een speciaal plekje . Noem het jeugdsentiment . Het is een heel dierbaar album , dus beoordeel ik die toch wat hoger .

Ik zie FM en Rumours altijd als een soort dubbelalbum. Een geweldige A-kant en een zowel nog betere B-kant. Nooit meer overtroffen. Beiden van hoge kwaliteit.
In jaren zo dicht op elkaar met dezelfde charme en hetzelfde gevoel.

Aha, er zijn dus meer mensen die hetzelfde ervaren met beide album zie ik

Ja, waarbij aangetekend, en zo heeft elk album z'n charme, dat de impact van Rumours, één van de meest invloedrijke albums in de wereld, vrijwel onovertroffen is. De omstandigheden, de ruzies door de echtscheidingen, ze geven de cd een onbeperkte hoeveelheid spanning en sensatie mee.

Dat hoor je in die cd ook terug.
Fleetwood mac als album moet het dan weer hebben van eenvoud, goede composities en talent.

Ik had hier meer van verwacht. Hier staan een aantal klassiekers op die bij voorbaat al geslaagd waren (o.a. Over My Head, Rhiannon), maar daarbuiten staat er helaas weinig boeiends op. Tot de laatste 3 nummers, welke welkome verrassingen waren. Daardoor toch nog een prima cijfer. Het begin van hun beste periode zullen we maar zeggen.

Dit album lijkt erg veel op Rumours alleen vind ik Rumours toch net iets beter

Persoonlijk vind ik hun beginperiode veel interessanter.

Dit album begint pas echt los te komen bij het magistrale 'Rhiannon'. Een op de toppen van haar kunnen zingende (en kreunende) Stevie Nicks, gelardeerd met magistrale gitaarlicks en verschrikkelijk laid-back solo's van Lindsey Buckingham, op een stuwende, bijna tribal, drum van Mick Fleetwood. En waarom die fade-out? Ik wil meer!

Live gaat Rhiannon soms naar 8 minuten, als je dat zoekt.

Ik geloof overigens dat "echt los komen" bij dit album geen rol speelt, met een opening als Monday morning en de derde track Blue letter. Daar wordt toch al behoorlijk van leer getrokken.

Voor mij zijn Rhiannon en Landslide echte de prijsnummers van dit album, dat kwalitatief echt onder doet voor zijn opvolger Rumours, maar waarop genoeg te genieten valt. De kwaliteit van de nummers schommelt tussen 'briljant' (de eerder genoemde nummers) en 'best te doen' (de rest dus).

Aha. Het is ook maar net waar je om geeft, de rustigere nummers van dit album zijn natuurlijk ook goed.
Ik zit net op youtube allerlei oude live opnames uit 1975 te zoeken van dit album. Ze waren nog niet helemaal ingespeeld op elkaar zal ik maar zeggen maar ze waren wel bezig met de weg te effenen voor Rumours.

Maar alleraardigst om de songs van dit witte album live uit die tijd te horen.

volgens mij komt landslide van de buckingham.nicks plaat (nooit op cd uitgebracht) .i'm so afraid is verduiveld moeilijk te zingen. ook live kon lindsey het . ik waardeer deze toch iets meer als rumours vanwege i'm so afraid en world turning.

een Rumours zonder don't stop, goeie plaat dus.
Rhiannon vond ik best geil toen, dat soort gevoelens heb ik natuurlijk niet meer.

Vertel

Fijn om te weten

twee citaten met laggebekjes, MusMet kan zoveel beter..
behalve de citaten in kwestie dan, die zijn geniaal.

Inderdaad, helemaal niet dus eigenlijk.

Stevie is geen lustobject, was (of is, hangt van je leeftijd af) een knappe vrouw in de rockmuziek die ook nog eens goede muziek wist te schrijven.

Een zeldzaamheid, in die tijd.
Dat is ook waar zij (terecht) op wil worden beoordeeld: haar werk als muzikante.


Nee en half nee. Officieel niet, maar er zijn wel cd's te vinden met het album Buckingham/Nicks. Ik hoop dat het duo daar in Fleetwood Mac verband nog eens iets mee gaat doen.

Dit zijn de nummers die ooit als Buckingham & Nicks zijn opgenomen, naast het officiële Buckingham Nicks album, bestemd voor hun 2e cd:

- Sorcerer
- Garbo
- Cathouse blues
- That's alright
- Candlebright
- Without you
- Rhiannon

De fanatici herkennen direkt titels die later aan Fleetwood Mac of solo-albums zijn toegevoegd. Garbo is ooit eens door Nicks opnieuw opgenomen en als b-kantje van Stand back (uit mijn hoofd)
uitgebracht.Alleen Rhiannon is op het witte Fleetwood Mac album terecht gekomen, het eerste met Buckingham & Nicks.

Stevie is of was geen lustobject, nou ja.
scheiding van sex en pop, moet niet veel gekker.

Voor mij was het toen echt wel een lustobject, maar nu ze op Dolly Parton lijkt uiteraard niet meer.
Maar scheiding van sex en pop, nee dat kan niet. Het ligt in elkaars verlengde, of zoiets.

Ah, heren die hun sexuele genoegens uit hun cd's moeten halen.
Als je het niet erg vind hou ik liever van het echte leven en beoordeel ik cd's verder op hun muzikale inhoud, ongeacht artiest.

Ze lijkt overigens helemaal niet op Dolly Parton en de implantaten zijn al jaren weg. De grootste fout in haar leven, heeft Stevie ooit gezegd.
Er is niets op tegen, dat ze er goed uit wil (blijven) zien. Ze heeft ook collega's in de band die dat al 45 jaar niets kan schelen.

Dat mag iedereen voor zichzelf weten, ik reken er de muziek verder niet op af.