Fleetwood Mac - Fleetwood Mac (1975)

Een aantal nummers die op deze plaat staan, had ik al op het schitterende live album "Fleetwood Mac Live" uit 1980. Maar ik wilde deze toch aanschaffen, alleen al om te horen hoe dit album klinkt tov hun wereldberoemde opvolger "Rumours".
Ben aangenaam verrast. Een typisch jaren 70 geluid, prachtige stemmen en backings en natuurlijk mooi gitaarwerk van Lindsey Buckingham. Alhoewel ik moet zeggen dat op dit studio album zijn gitaarwerk wat "braver" klinkt dan op het Live album, war hij veel snediger gitaarwerk laat horen.

Een album dat in het jaar van verschijnen nog niet direct door het platenkopend publiek werd opgemerkt, maar ruim een jaar later, in september 1976, dan toch op de eerste plaats van de Billboard 200 kwam dankzij het succes van de single Rhiannon.

Het album, ook wel ‘the White Album’ genoemd, door de witte hoes waarschijnlijk, maar ook als startpunt van een nieuwe episode, met een titelloos album voor de 'nieuwe' band, ontstaan door toevoeging van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks en na het vertrek van zanger-gitarist Bob Welch. Bovendien kwam een einde aan een juridische touwtrekkerij over de bandnaam en mocht FM weer door.

Een nieuwe start dus en we staan qua geluid al een flink stuk af van de beginperiode met Peter Green en zijn blues idioom. Een veramerikanisering ook wel. Verhuisd inmiddels in ‘74 van het regenachtige Londen naar het zonovergoten Californië. De westcoast popcultuur omarmend en de typisch Britse invloeden achterlatend. Zonder al te veel fantasie horen we ook iets van de Eagles en Buffalo Springfield dichterbij komen.

Er zit iets dromerigs in het album, zoals vooral in Warm Ways, Crystal en Landslide. Niet alle songs zijn zo helder gekaderd als op opvolger Rumours. Hitpotentie hebben vooral Say You Love Me en Rhiannon, hoewel ook Warm Ways nog in het Verenigd Koninkrijk op single werd uitgebracht, waar het weinig indruk maakte.
Een nieuwe weg ingeslagen en natuurlijk is Rhiannon, een nummer dat Buckingham en Nicks al geschreven hadden voordat ze zich bij de band voegden, daarvan het meest overtuigende bewijs.

Een album dat vrijwel verdween onder de overhangende schaduw van opvolger Rumours, maar wel wat meer aandacht verdient. Ook dit album is de 50 gepasseerd.
De 2018 remaster klinkt warm en goed, maar biedt in deze uitvoering (enkele CD) geen extra’s. Daar heb ik geen problemen mee. Het tekstboekje is dan wel weer netjes verzorgd.
Weer zo’n plaat waarvan ik met een overbekend cliché moet zeggen: mag in je collectie niet ontbreken!

Favorieten: Landslide en Sugar Daddy. Stevie Nicks en Christine McVie inderdaad.
Slotnummer I'm So Afraid doet de deur dicht. Prachtig.

Hangt ervan af. De enkele CD niet maar er verscheen tegelijkertijd ook een dubbel-CD van die 2018-heruitgave, en daarvan heeft de eerste CD nog vier single-versies als extraatje, en de tweede CD bevat demo's en outtakes. Mocht ja daar naar op zoek zijn. Voor mij hoeft het ook niet per se, al heb ik destijds wel de dubbel-CD's van Rumours en Tusk gekocht.

Die dubbelaar is langs de reguliere kanalen niet meer verkrijgbaar, zie ik. De enkele CD nog wel. Ik weet dat ik die enkele CD ook wel eens gezien heb met die vier bonustracks (dat was kennelijk de 2004 remaster), maar de huidige Rhino-versie heeft die niet meer. Hadden ze er wat mij betreft best op kunnen laten staan. Dat zou nog wat extra meerwaarde gehad kunnen hebben ten opzichte van mijn stokoude eerste uitgave op CD.

Die dubbele CD was best prijzig, herinner ik me. De enkele CD op Reprise label, 081227940638, zakte al snel in prijs tot rond de 9 euro. Ik denk dat ik er ook niet meer voor betaald heb eigenlijk.