10cc - The Original Soundtrack (1975)

'Une nuit in Paris' is een soort mini-opera met een hilarische tekst. I'm not in love behoeft geen verdere uitleg en de rest van de plaat eigenlij ook niet. Hou je van theatrale, humoristische rock/ pop dan zit je helemaal goed.

Kwam dit vanavond tegen toen ik op zoek was naar koeiebellen (zie elders in dit theater).
Ik wist niet eens meer dat ik dit nog had.
Meteen maar eens gedraaid; klonk minder gedateerd dan ik vreesde. De komende dagen nog maar een paar keer op het oude Thorensje leggen.
Ben benieuwd of die beneden mag blijven of weer naar het rommelkamertje moet verhuizen.

'Une Nuit a Paris' is natuurlijk een heel mooie trip en geeft je het gevoel een gast van de 'Moulin Rouge' te zijn.

Redelijk album van deze onderschatte jaren '70-band. Beste nummer is imo "I'm Not In Love". Het blijft één van mijn favoriete nummers. Ik krijg altijd zo'n gevoel bij dat nummer alsof ik vlieg (kan het niet goed uitleggen). En dan natuurlijk de tekst van dat nummer... Heerlijk om bij weg te dromen.

Verder is "Life Is A Milestone" heerlijk, en "The Second Sitting Of The Last Supper" en "Blackmail" zijn lekkere rockers. Toch luister ik liever apart naar de nummers van 10cc dan naar een heel album van ze, daarom 3,5*.

3.5 voor zo'n mooi album is redelijk weinig...


gr, ERWIN

Alweer zo'n klasse album van 10 cc.

Het is maar dat je het weet!

The Second Sitting For The Last Supper :

One Night in Paris/Une Nuit à Paris ;

Blackmail :

Life is a Minestrone :

Het wordt een beetje eentonig, maar ja, deze plaat is dan ook zo ontzettend mooi!

Dit mag gerust naast Deceptive Bends staan, absolutely!

Ik vind deze ook beter dan Sheet Music, ook al staat hier geen wereldnummer op zoals The Wall Street Shuffle!

4 sterren
* * * *

Helaas op geen enkele remaster die ik tot nu toe in de speler gehad heb is het irritante hi-hat geluid op One Night In Paris gekompenseerd, wat voor mij het luistergenot enigszins bederft..........

Voor de rest is dit natuurlijk een degelijke 10cc plaat alhoewel de echte humor van de eerste twee platen een beetje voorbij lijkt te zijn en de heren zichzelf af en toe een beetje tè serieus gaan nemen.

En wie had er nog meer wel eens een Demis Roussos uitvoering willen horen van The Film Of My Love ?

Ik vind dat je in principe voor je hele top 10 per cd 5 punten moet geven, anders is er iets mis met je lijst. Bij deze dan voor een voortreffelijke plaat van 10cc, ik kan er geen andere beoordeling voor geven. Het is de beste plaat van 10cc, dat hoeft niet te worden betwijfeld en dan is I'm not in love nog één van de mindere nummers. Ik heb mij altijd verbaasd over hoe het mogelijk was dat een draak als Bloody tourists met daarop het zeer magere Dreadlock holiday zoveel meer heeft verkocht, zoveel meer in de belangstelling heeft gestaan. Na TOS wordt het alleen maar veel minder, de opvolger How dare you is dan al veel trager, minder energiek en ook veel minder speels. 10cc maakte experimentele (mellotron) rockmuziek, met onvervalste rocksongs maar ook ontzettend melodieus, soms up tempo het was een soort art-rock, intellectueel (alle 4 de bandleden schreven nummers) en vooral tijdloos. Echt Engels. De eerste cd (10cc) was goed, de tweede (Sheet music) nog beter, toen kwam The Original soundtrack, het summum. Na How dare you reduceerde de band zich tot twee leden (Eric Stewart en Graham Gouldman) en wat studio aanhang en werd de muziek niet alleen steeds minder maar zelfs steeds slechter, tot buitengewoon akelige diepten in de jaren '90. Jammer dat het zo afliep. Ik heb Eric Stewart nog horen assisteren bij Press to play van Paul McCartney (een overbodige rol voor een overigens onderschatte plaat) en hij heeft ook één cd meegewerkt aan een cd van the Alan Parsons project (titel, cd is mij volledig ontschoten) en heeft ook daarbij weinig indruk gemaakt. Jammer. Wie wil mij bevestigen in mijn standpunt over The Original soundtrack??

Zeker 1 van hun meest complete albums, al overtreft ie Sheet Music niet, die is zo eigenzinnig en doordacht, daar valt weinig eer aan te behalen.
Dit album zit ook vernuft in elkaar en dat bewijst maar weer hoe geniaal het 4-tal was. De studio mogelijkheden werden weer volkomen uitgediept en benut.
Dit is optimaal te horen in de openingstrack, die als het ware een verhaal verteld en een rockoperachtig gehalte heeft. Prachtig gedaan. I'm Not In Love kennen we allemaal en behoeft geen nadere introductie. Het Hilarische Blackmail is ook weer zo'n typisch 10CC geval. De stemmen zijn weer geweldig hier en het venijn groot.
Echt rocken doen ze in The Second Sitting For The Last Supper, om dan gas terug te nemen in het wonderschone Brand New Day. Dit wordt magistraal lead gezongen door Kevin Godley (mijn favoriete vocalist in de groep)
Flying Junk is een tikkie vreemd, maar wel functioneel en Life Is A Minastrone is een soort van party pop/rock met een aanstekelijk refein.
Film Of My Love is drakerig, maar heeft de achterliggende gedachte van het concept. Met voorsprong het minste nummer.
Wederom een hele goede 10CCplaat , waar de artistiek sterk uitgewerkte ideeen, weer voor veel vermaak zorgen.
Musician, de Alan Parsons plaat met Eric Steward(die op 3 nummers te horen is) die je bedoeld is On Air(1996.)

"ïlm not in love" vind ik 1 van de mooiste op single verschenen nummers die mij bekend zijn.

Karige score . Hoezo eigenlijk Snakeskin ?

Het strijkersgeluid wat op 10cc platen uit deze periode hoort komt niet van de mellotron maar van de Gizmo. Een apparaat wat door Godley & Creme ontwikkeld werd om met een gitaar dat soort geluiden voort te brengen. Hun vertrek uit 10cc werd in de eerste persberichten gemotiveerd met hun wens dat apparaat verder te marketen en ze noemden hun eerste duo plaat ernaar........

Ik moet ook nooit iets overnemen uit pop-encyclopedieën als ik twijfel aan zaken als instrumenten....................

En ik had blijkbaar een black-out met met betrekking tot die album titel want hun eerste duo plaat heet Consequences ...

The Beatles zijn een ijkpunt hoewel veel van hun muziek tijdloos is zitten zij toch vast in de sixties. Dat manco heeft "I'm not in love" niet, het is volstrekt tijdloos, is geil en afstandelijk, broeierig en toch koel vormgegeven in de zes minuten die de song duurt. Half puntje erbij

I'm Not In Love is zeker 1 van de hoogtepunten van deze plaat .
Maar er is meer fraais te bewonderen . De opener en epos One Night In Paris scoort bij mij toch net even wat hoger .
Alles wat de groep hiervoor deed komt hier allemaal samen .
Eigenzinnig en vooral heel afwisselend .
Maar ook Brand New Day is een parel van jewelste .

De single is voor mij het hoogtepunt van de plaat. Mijn leeftijd destijds in ogenschouw nemend had ik ook geen belangstelling voor het overige materiaal op deze plaat. Ik kon deze plaat achter elkaar draaien, en dat deed ik dan ook. Mijn zuster werd er gek van.

Ik ben het eens met Bikkel. Verbazingwekkend dat de liefde voor deze cd maar beperkt blijft tot één nummer.

Snakeskin is vrij overtuigend in zijn commentaar . Ik heb eerder de neiging om I'm Not In Love door te skippen .
Prachtig nummer , maar door de jaren heen erg veel gehoord .
Daarbij is 10CC zo inspirerend bezig dat er genoeg te genieten valt .
Vreemde eend in de bijt blijft The Film Of My Love . Ik heb nooit echt kunnen wennen aan deze erg suikerzoete song . Vandaar net geen maximale score .

Daar heb ik nou ook last van. Ik haalde vroeger de naald van de plaat voordat dat nummer kon beginnen. Ik kreeg er altijd heel foute beelden bij in m'n kop van Demis Roussos die zingend over een alpenwei loopt ..........

Bij 10cc haperde ik altijd wat, om daar een heel album van te halen. 10cc is een band waar ik vooral de losse bekende nummers zeer goed kan waarderen en er zitten er zelfs een aantal tussen die tot mijn favorieten horen: Dreadlock Holiday/I'm not in love/Life is a minestrone. De humor, inventiviteit, creativiteit spreken mij daar in aan.

Ook het gegeven dat vooral Lol Creme & Kevin Godley, samen met de anderen bij hebben gedragen aan de mooiste nummers, deed mij vermoeden dat ik, als ik iets zou aanschaffen, vooral het oudere werk moest zijn.
Veelal geld dit trouwens voor veel bands uit de jaren zeventig. Doobie Brothers/America/Supertramp om er maar een paar te noemen, hebben vooral hun mooiste wapenfeiten gepleegd in de beginperiode.

Dit album is i.i.g geen teleurstelling en herbergt alvast 2 van mijn lievelingen nl. I'm not in love en Life is a minestrone. Daarnaast wordt ik getracteerd op een petit Opera in Une nuit a Paris. De extra tracks; Channel Swimmer en Good News zijn voor mij van toegevoegde waarde, die mijn waardering voor dit album omhoog krikken.
Nummers als Blackmail en Brand New Day zijn onderhoudend, maar minder pakkend. Wel zitten ze goed in elkaar en er gebeurt best wel het e.e.a.
3,5* voor de 8 nummers van dit album is i.m.o geen karige score, maar redelijk te noemen. Zelf doe ik er een halfje boven op, door de mooi extra nummers. Let wel, ook ik ben van mening dat dit album goed in elkaar steekt en dat deze 4 heren bij elkaar, veel talent vertegenwoordigen, maar het pakt me niet de hele rit door.

I'm Not In Love.....

Ben erg blij met mijn nieuwe digitaal geremasterde versie. In geluidskwaliteit toch wel een enorm verschil met de oorspronkelijke cd.

Die hi-hat geluiden neem ik maar voor lief, als het je al stoort is het maar een kleine rimpel op een volledig vlekkeloze cd.

Jammer dat ik niet meer kan verhogen in sterren, het blijft echt een meesterwerk.

Deze plaat bevat 2 absolute favorieten van mij:
Une Nuit a Paris is onontkoombaar natuurlijk.
Erg originele structuur ook.
Soort hoorspel met miniatuurtjes die in je hoofd blijven hangen.
Misschien het beste van het schrijversduo Godley and Creme.

Blackmail is het andere hoogtepunt op de plaat.
De gitaarsolo van (ik neem aan) Stewart is vreemd maar geobsedeerd. Helemaal niet perfect maar als je het nummer vaker hoort laat het je nooit meer los. Opgejaagd door de geoliede machine die hem begeleid weet hij geen goed einde aan het nummer te maken maar dat maakt het alleen maar beter !

Vreemd genoeg heeft The Second Sitting for the Last Supper me nooit zo kunnen boeien.
Voor mij heeft het nummer het net niet.

Godley and Creme zijn er verder uitstekend in geslaagd 1 van de irritantste nummers uit de popgeschiedenis te schrijven. The Film Of My Love kan niemand waarschijnlijk zelfs maar 1 keer uithoren zonder moordneigingen te krijgen. Ook een kunst natuurlijk !

Het album laat gewoon niet zo'n mooie geheelindruk achter als Sheet Music of How Dare You maar de hoogtepunten zijn niet minder als op die 2 albums !

Brand New Day is overigens ook een pareltje. Prachtig gezongen door Kevin Godley.
Over de hele linie ietsjes minder dan Sheet Music . Die is net even inventiever en constanter.
Deze heeft hier en daar wat pompeuze trekjes, maar Une Nuit A Paris is en blijft een kunststukje eerste klas.
Eens met Ton over The Film Of My Love. Het is een draak van een song, maar je weet het nooit met 10CC rond deze periode.
Het 4tal kon ook uitstekend humor blootleggen in hun muziek (met name Godley & Creme.)
Ik verdenk ze er toch van dat dit ook gebeurt is in The Film Of My Love. Volgens mij hebben ze blauw gelegen van het lachen toen ze dit opnamen.

Helemaal vergeten te stemmen op dit briljantje. Alleen al voor de briljante opener verplichte kost!

Prachtige plaat van de vier heren. Tekstueel weer uiterst scherp tot briljant. De opener One night in Paris zit vol heerlijke woordgrappen. Tikkeltje Engelse superioriteit proef ik wel. Op Dreadlock Holiday (1978) zijn de heren hier ook ruimschoots op te betrappen en kregen ze van sommigen het predikaat ‘racistisch ‘ om de oren. Zo serieus is het natuurlijk allemaal niet. Muzikaal vind ik One Night niet zo briljant. Beetje stuurloos. I’m Not In Love is voortreffelijk. Zeker voor die tijd technisch een hoogstandje. Op Blackmail gaat de Gizmo (zelfgebouwd instrument) volledig los. Het lijkt een moment van uit-je-bol gaan, maar het blijft tot in detail beheerst. 10cc laat niets aan het toeval over.

The Second Sitting is een fraai en snoeihard kritisch maar ook heel gelovig nummer. Drie van de vier 10cc leden zijn Joods en projecteren hier hun Joodse messiasverwachting op de christelijke ethiek. Om in je zak te steken!

Life Is A Ministrone is weer zo’n typisch hitgevoelig aanstekelijk nummer met prachtig relativerende tekst. The Film Of My Love: een draak natuurlijk, in de stijl van Donna. Maar zelfs bij zo ’n draak blijft de kwaliteit top. Bij de 2 bonustracks val ik stil bij Good News. Wat een schoonheid!

Ik ga naar de 5!

Ik probeer er nu al een tijdje achter te komen wie nu precies welke zangpartijen voor z'n rekening neemt in 'Une Nuit A Paris'. Ik weet dat het geschreven is door Godley en Creme, maar volgens mij hoor ik ook Stewart en zelfs Gouldman meezingen. Wie weet meer?

Ze zingen allemaal.

De meeste vocalen zijn van G&C. Gouldman zingt in de wat gevoeligere stukken (heeft ook de meest warme stem) maar ik hoor Gouldman in het stukje '' Is He gonna Buy, Is He gonna pay.... etc. Creme zingt aan het begin van het nummer.
Stewart heeft niet echt een leadpartij, maar zit absoluut in de coirtjes.