UB40 - Signing Off (1980)

Een van de beste platen in zijn genre.

Jammer dat ze zo'n gezapig bandje zijn geworden.

Waarom is bijna iedereen hier zo negatief over het latere werk van UB40. De nummers die ik ken komen eigenlijk allemaal van hun latere werk en die vind ik toch echt wel lekker. Binnekort deze maar eens proberen want hier ken ik helemaal niks van volgens mij.

En al geluisterd naar het beste werk wat UB40 ooit gemaakt heeft ?

Omdat dat waardeloze sky radioprut is.

inderdaad een super toffe plaat dit, ook cool dat ie een 33rpm en een 45rpm deel heeft.

Vind food for thought het beste nummer van deze band

Dit is gewoon heel erg lekker en bevat een bijzonder sfeertje

Dankbaar album. Vervat een prettig soort engagement, geïnspireerd op de slechte economische omstandigheden, maar we houden de moed erin. De hoes toont een registratiekaart (UB40) van de Britse sociale dienst, ook bekend bij sommige leden van de band. In alle ellende ging men maar muziek maken. Regeringsleider/superbitch Margret Thatcher krijgt ook een veeg uit de pan.

Leuk die Sky Radio anekdotes van UB40.

En oh, wat had ik weer gelijk destijds:

Ali Campbell - Great British Songs (2010)

weliswaar geen Sinatra en kornuiten maar wel lekker aan het coveren.....

Een heerlijk debuut en daarna denk ik ook niet meer door henzelf overtroffen. Nummers als King en Food for Thought zijn klassiekers geworden, maar de gehele sfeer van dit album is er eentje om gans makkelijk bij te relaxen. De muziek zit nog veel meer met zijn roots in de dub als daarna, waarin ze -in het begin nog zeer verdienstelijk- cover na cover deden, met als uiteindelijke het artistieke ondergang, maar commercieel wel succesvolle Labour of Love serie.
Hoe het ook zij, UB40 heeft hele mooie dingen gedaan en het meeste daarvan is op dit Signing Off terug te vinden.

Coveren, da's Ali Campbell's middle name zo'n beetje, echt verassend is dat dus niet?

Food for thought klonk nog wel zomers, ze hebben zichzelf hierna nooit meer overtroffen.
Strange fruit was natuurlijk een misser van jewelste, jammer dat ze met deze tenenkrommende muziek zijn doorgegaan.

Nou ja zeg, luister ik Moondance van Van Morrison hoor ik in het gelijknamige nummer toch heel duidelijk Burden of Shame van UB40 terug. Heeft UB40 bij hem geleentjebuurt? Vaag... kan ook toeval zijn natuurlijk.

Van the Man's nummer is gewoon een typisch blues-schema dat in menig ander bluesnummer gevolgd wordt - ik ken ook andere nummers van Van die erop lijken. Het lijkt me eerder dat UB 40 een dergelijk schema in vertraagde vorm heeft gebruikt als inspiratie/startpunt.

Overigens is dit een van de weinige UB40 albums die goed te verteren zijn; op vinyl 't liefst incl. de laatse 3 tracks (de bonus 12"). Destijds maakte UB40 flinke indruk op NewPop (R'dam); hetzelfde jaar dat The Ramones er ook stonden - I felt the earth move under my feet.

Ja, maar de zangmelodie van het hele eerste stuk is ook het zelfde, vandaar dat ik het me afvroeg. Overigens gaat leentjebuur spelen in 99% van de gevallen per ongeluk. Ooit vroeger iets gehoord, ga je zelf je nummer schrijven, heb je iets leuks gevonden, blijkt het iets te zijn dat je ooit al had gehoord. Je kent het vast wel.

Dat klopt wel, maar het viel me pas op toen ik jouw post las. Gek genoeg is het wel een van mijn fave tracks van dat album, tekst spreekt me ook wel aan. UB40 altijd een extreem geval van sell-out gevonden. Dit album was behoorlijk politiek geladen.

Overigens een oorspronkelijke song in een ander arrangement spelen (Love Song - Adele; Love Will Tear Us Apart - Suzana and the Magical Orchestra; Quiet Nights/Corcovado - Hedkandi) kan soms een heel aardige impact hebben.

Toen waren ze nog arm

Ik hoorde het direct en vond de vergelijking verbluffend.

Op hun coverloze albums hebben ze dat redelijk volgehouden tot en met Rat in the Kitchen.

Door alle slaapverwekkende ellende die ze de afgelopen decennia over ons hebben uitgestort is het misschien moeilijk voor te stellen, maar toen deze debuutplaat in 1980 uitkwam was dit een tegendraads en alternatief bandje. En als ik hem nu weer draai is het eigenlijk helemáál niet moeilijk voorstelbaar, want Signing off is nog steeds een geweldige plaat, ook als reggae je verder vrij koud laat (zoals voor mij geldt). Sterke composities (inclusief één cover, I think it's going to rain today, geschreven door Randy Newman en misschien het bekendst in de versie van Dusty Springfield) , bevlogen teksten, mooi melancholieke zang afgewisseld met een saxofoon die klinkt zoals een saxofoon zou moeten klinken, een paar vrolijke instrumentals, en een uitgekiend en gedetailleerd geluidsbeeld. Kortom, na 30 jaar ben ik hier nog steeds niet op uitgeluisterd.

Deze CD-versie bevat ook de drie nummers die bij de oorspronkelijke vinylrelease op een 12-inch-single bijgevoegd waren. Madam Medusa is een belachelijk lang uitgesponnen dub van bijna 13 minuten, maar Strange fruit is een fraaie cover van de Billie Holiday-klassieker en Reefer madness een ultiem swingende instrumental.

Kheb deze met 2 aparte platen, op 1 plaat, op 33 toeren af te spelen, staat nummer 1 tot en met 10, op de ander 11 12 en 13, op 45 toeren af te spelen

da klopt neem ik aan?

Verder vind ik het ene alleraardigst plaatje van kop tot staart, niks op aan te merken, behalve dat dit natuurlijk live nog beter tot zijn recht komt, en sommige nummers wat amateuristisch overkomen door cheap ass synthgeluiden en drums bijv

Ik weet niet precies wat je bedoelt met "platen": als je het over vinyl hebt klopt het, want op de oorspronkelijke elpee-release stonden nummers 1 t/m 10 op de "officiële" elpee en nummers 11 t/m 13 op een bijgevoegde 12"-maxi-single. Als je het over een CD hebt weet ik het niet, op mijn CD-uitgave staan alle 13 nummers achter elkaar op één schijfje geperst, maar misschien bestaat er analoog aan de vinylversie ook wel een dubbel-CD-uitgave van, en die heb jij dus kennelijk.

Vinyl dus, ut klopt, thx

Het debuut van UB40 zal wellicht het beste reguliere album van UB40 zijn. Daarnaast bezit ik nog Rat in the Kitchen, Labour of Love II (op LP), de live-album UB40 Live en uiteraard een hitcompilatie.
Ik verkies toch deze vroege UB40, toen klonk de band authentieker met inventief bas- en drumwerk, zwoele saxofoon en kwamen ze geëngageerd uit de hoek. Dit is UB40 in optima forma, nauwelijks te vergelijken met wat ze de laatste jaren uitbrengen.

Wat kan ik zeggen? Beste album van UB40 al kan ik de latere 'commerciële' nummers ook waarderen. Dat ze de commerciële kant op zijn gegaan is jammer maar als ik de muziek leuk vind maakt is dat belangrijker.

Gisteren de 30th anniversary editie aangeschaft in Polen (voor een leuke prijs)

Mooie remaster met veel leuke extras.

Blijft een heerlijk album... UB40 toen het nog een leuke band was

Gelukkig is dit debuutalbum van UB40 heel wat anders, dan de hitgevoelige mierzoete popreggae waarmee de heren de wereld hebben veroverd. Dus op ”Signing Off” zijn geen liedjes te vinden als ”Red Red Wine” of ”Cherry O Baby”, maar behoorlijk authentiek klinkende reggae met een licht psychedelisch randje, zoals bijvoorbeeld in het tweede gedeelte van ”Burden of Shame”. De ritmes zijn bezwerend, de baslijnen hypnotiserend en de teksten zijn donker. ”King” en ”Food for Thought” zijn favorieten, maar ook de instrumentale liedjes ”Adella”, ”25%” en ”Signing Off” zijn erg lekker. Na dit overweldigende debuut ging al redelijk snel bergafwaarts en werd UB40 een feestreggae band op zoek naar commercieel succes. Als ik naar ”Signing Off” luister vind ik dat op de dag van vandaag nog eeuwige zonde.

UB40 op zijn best. Een echte klassieker voor de commerciële periode. Tyler is mijn favoriete track.

Het debuutalbum van UB40 blijf ik uitstekend vinden, nadien werd UB40 meer een singlesband met leuke hits maar wisselvallig albumwerk (en na 1990 vielen zelfs de hits tegen).

100% juist dit was gewoonweg hun beste werk (minst commerciele)

Met grote afstand het beste album dat UB40 gemaakt heeft.
Heerlijk, jammer dat ze niet op deze voet zijn verder gegaan.