UB40 - Signing Off (1980)

Door alle slaapverwekkende ellende die ze de afgelopen decennia over ons hebben uitgestort is het misschien moeilijk voor te stellen, maar toen deze debuutplaat in 1980 uitkwam was dit een tegendraads en alternatief bandje. En als ik hem nu weer draai is het eigenlijk helemáál niet moeilijk voorstelbaar, want Signing off is nog steeds een geweldige plaat, ook als reggae je verder vrij koud laat (zoals voor mij geldt). Sterke composities (inclusief één cover, I think it's going to rain today, geschreven door Randy Newman en misschien het bekendst in de versie van Dusty Springfield) , bevlogen teksten, mooi melancholieke zang afgewisseld met een saxofoon die klinkt zoals een saxofoon zou moeten klinken, een paar vrolijke instrumentals, en een uitgekiend en gedetailleerd geluidsbeeld. Kortom, na 30 jaar ben ik hier nog steeds niet op uitgeluisterd.

Deze CD-versie bevat ook de drie nummers die bij de oorspronkelijke vinylrelease op een 12-inch-single bijgevoegd waren. Madam Medusa is een belachelijk lang uitgesponnen dub van bijna 13 minuten, maar Strange fruit is een fraaie cover van de Billie Holiday-klassieker en Reefer madness een ultiem swingende instrumental.

Gelukkig is dit debuutalbum van UB40 heel wat anders, dan de hitgevoelige mierzoete popreggae waarmee de heren de wereld hebben veroverd. Dus op ”Signing Off” zijn geen liedjes te vinden als ”Red Red Wine” of ”Cherry O Baby”, maar behoorlijk authentiek klinkende reggae met een licht psychedelisch randje, zoals bijvoorbeeld in het tweede gedeelte van ”Burden of Shame”. De ritmes zijn bezwerend, de baslijnen hypnotiserend en de teksten zijn donker. ”King” en ”Food for Thought” zijn favorieten, maar ook de instrumentale liedjes ”Adella”, ”25%” en ”Signing Off” zijn erg lekker. Na dit overweldigende debuut ging al redelijk snel bergafwaarts en werd UB40 een feestreggae band op zoek naar commercieel succes. Als ik naar ”Signing Off” luister vind ik dat op de dag van vandaag nog eeuwige zonde.

Tja, er zijn bands die na een fantastisch debuut de weelde niet kunnen verdragen en alleen nog maar meer, meer, meer willen. En dan heb ik het niet over kwaliteit maar over kwantiteit. Zo hoog mogelijke verkoopcijfers bereiken, op de commerciële tour dus. UB40 is hier dus een typisch voorbeeld van. Maar eerlijk gezegd, ook al zou UB40 na dit fantastische debuut voor kwaliteit hebben gekozen en niet voor commerciële flutmuziek, dan denk ik toch dat ze Signing Off nooit overtroffen zouden hebben, want beter dan dit nogmaals weergaloze debuut kan gewoon niet. Neem nu Madam Madusa en Food for Thought. Dit is toch reggae van grote klasse. Het is duidelijk, ik ga me niet verder wagen aan het opnieuw beluisteren van de albums die UB40 hierna gemaakt. Is zonde van de tijd. Dan zet ik toch maar liever een album van Bob Marley op. Exodus bij voorbeeld.

5.0*

Signing Off is 39 jaar na dato nog altijd de beste plaat van UB40. Aanstekelijke melodieën, sterke zang, puike blazers en originele drums maakten dat ik de dubbelaar aanschafte de eerstvolgende dag na het eerste optreden van de band in Rotterdam (1980). Opvallend aan de plaat is de enigszins ongepolijste productie (in de hand gewerkt door de relatief primitieve studio-omstandigheden), waardoor ik het idee kreeg naar een tweede live optreden van UB40 te luisteren. Vol verwachting keek ik uit naar de opvolger (Present Arms), maar die is altijd een goede tweede gebleven. Opvolgende producties werden steeds gladder en ongeïnspireerder (covers), maar toch bleef ik de band volgen omdat “haar” muziek altijd goed in elkaar bleef steken. Absoluut dieptepunt is dat enkele leden van de destijds minvermogende band deze eeuw (opnieuw) aan de bedelstaf raakten en we nu geacht worden te luisteren naar twee separate bands met dezelfde naam, met beduidend minder aansprekende klanken dan toen er nog maar één UB40 bestond.

Daar mag je Birmingham van maken...

Ik verkeer in lichte gewetensnood. Terwijl ik hoor dat dit album goed in elkaar zit, vind ik het meestal helemaal niks. Het is me slechts 2,5 ster waard. Bij deze de bijsluiter en relativering van die score.

Op reis door de wereld van new wave en aanverwanten kan ik dit niet overslaan. Een gemengde (zwart-witte) groep, goed gespeelde reggae, teksten, groepsnaam en albumtitel verwijzend naar de economische malaise van die jaren. De tijd dat industriële veroudering door Margaret Thatcher en de Conservatives zo keihard te lijf werd gegaan door in de economie te snijden, met grote werkloosheid tot gevolg.

Signing Off begint aangenaam met de kalme reggae van Tyler, waarna het ene na het andere kalme reggaelied volgt. En dat vind ik dan saai: reggae is in de meeste gevallen niet mijn ding, ook niet als het in Birmingham door een muzikale molen is gehaald.
Maar dan kan ik wel beweren dat het allemaal op elkaar lijkt, mijn vorige halte was het debuut van Cockney Rejects en ook daar lijken de nummers op elkaar. Mijn oordeel zegt dus veel over mijn smaak en die is - uiteraard - subjectief. En toch. Het is me op Signing Off te lounge, te kabbelend.

Twee andere nummers vallen me positief op: de blazers in King zijn lekker en Food for Thought vind ik vanaf het moment dat ik het hoorde in de Nederlandse hitlijst (te weten juni 1980, één week in de Nationale Hitparade op #46 en verrassenderwijs in liveversie in mei '83 #5 in Nederland en in Vlaanderen diezelfde maand twee weken #20) wél een lekker nummer. Het is ook nét wat vlotter, passend bij mijn smaak.

Ik weet dat het hierna al spoedig commerciëler werd, muziek gemaakt om hits te scoren. Dat deden ze echter erg effectief, UB40 groeide uit tot één van de bestverkopende Britse groepen van het land ooit. Drie keer haalden ze de Britse #1 en maar liefst 40 singles haalden er de Top 40.
Maar liever de volgende haltes in het land van new wave: non-albumsingle Happy House van Siouxsie & The Banshees, later verschenen op Kaleidoscope. Omdat ik dat album al besprak, is de volgende halte bij de tweede van U.K. Subs.