Coldplay - Parachutes (2000)

Was de titel maar iets meer waar voor het geluid van, en de band, Coldplay..

Geweldig album, vooral het nummber Everything's Not Lost / Life is for Living - geweldig slot van een reeks geweldige nummers.

Klopt helemaal, geweldig nummer. Sluit het album mooi af. Vind ook Spies een erg mooi nummer, enigszins ondergewardeerd naar mijn mening. Een band kan bijna geen betere debuutplaat maken.

Blijft toch het beste album dat Coldplay ooit gemaakt heeft. De productie is veel soberder dan bij de opvolgers en Chris' stem klinkt bij vlagen prachtig breekbaar. Spies, Trouble en High Speed zijn schitterend.

Trouwens jongons, luister dit nummer eens YouTube - Coldplay - 13 Careful Where You Stand. Uit de Parachutes-tijd en staat volgens mij op de single van Shiver.

Ik ken van deze en de opvolger enkel de singles.

Maar die roepen, ten opzichte van wat ze tegenwoordig uitbrengen, stuk voor stuk een 'wat hebben ze in Godsnaam gedáán!'-gevoel op.

Met name Trouble vind ik heel mooi. Zo zonde, de huidige koers.

Met je eens, maar ja wat moet je als je op je debut je sound al dik in orde hebt. De eerste drie albums draai ik met regelmaat, en daarna mijn intressen verloren.

Enige minpuntje (ik moet toch wat te zeuren hebben) is tekstueel, er wordt nogal eens een regel uit ten treuren herhaalt, klinkt mischien wel, maar bij mij komt het over als gemakzucht of mischien wel angst om een slechte tekst te schrijven.

Ik denk dat die angst niet heeft gezorgd voor slechte teksten (puurder kunnen teksten bijna niet), maar wellicht wel voor de huidige koers. Al blijft dat speculatie natuurlijk

Ik bedoelde angst in de zin van.... beter één goede regel vijf keer, dan één goede en daarna vier mindere.

Ja prima, maar ik ben het gewoon niet met je eens Ik denk dat Coldplay tijdens het maken van dit album nog geen druk, en de daar uit voort komende angst om iets slechts te maken, voelde. Daarnaast zal het, Chris niet kennende, maar wel wetende hoe hij qua muziek in elkaar zit, ook geen gemakzucht zijn. Gewoon een kwestie van verschil van smaken. Er zijn artiesten die twintig regels gebruiken om iets te zeggen, maar Chris verklaart op dit album eigenlijk het hele leven in enkele zinnen (denk aan: 'We live in a beautiful world'). Het is enkel een kwestie of je daar voor valt, of je de romantiek er van in ziet, of niet!

Dit is voor mij echt de perfecte november/decemberplaat voor een treinreis terwijl het buiten keihard aan het sneeuwen is.

Ben bang dat die beleving redelijk zeldzaam zal zijn. Treinen rijden en sneeuw gaan in Nederland niet zo goed samen. Mocht dat oooiiiiitttt wel het geval zijn is Parachutes idd een prachtplaat. Ook mijn Coldplay favo.

Vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens iets van Coldplay opgelegd, en de keuze viel op Parachutes, toch mijn favoriet. En wat heb ik dit vroeger toch ontzettend vaak geluisterd, al hun albums tot Viva la Vida eigenlijk: ik ken bijna het hele album uit mijn hoofd, zowel de tekst als de muziek. Blijft een heel erg fijn album, wat mij betreft het album van Coldplay waarbij het meest om het gevoel gaat.

Tja, alles op plaat 1 al àf, klaar. Alsof ze jaren bezig zijn geweest om sound en composities te perfectioneren en hier dan eindelijk alles samenvalt... maar nee, gewoon de perfecte debuutplaat. Breekbaar is ook voor mij het sleutelwoord, en Yellow mijn favoriet (met ook nog eens een prachtige clip).
 

Join the club

Elke keer als ik een Coldplay wil draaien pak ik deze, blijft een top-cd. Ook ik vind deze hun allerbeste. Hier hebben ze nog dat mooie ingetogen

De debuutplaat van Coldplay is er direct eentje om U tegen te zeggen. "Parachutes" staat vol met intieme indringende songs die je zowel tekstueel als muzikaal beroeren. Coldplay houdt het op "Parachutes" behoorlijk intiem, zeker als je het gaat vergelijken met de latere albums uit hun oeuvre. Chris Martin en de zijnen richten zich dus op de essentie en niet op het gebaar. En dat maakt "Parachutes" tot een prachtig album. Wat me opvalt is dat het gitaargeluid van Jonny Buckland voorzien is van een lekkere fuzz, wat bijdraagt aan de intense en soms beklemmende sfeer die "Parachutes" uitstraalt. Daarnaast is het uiteraard de stem van Chris Martin die goed de emotie van de teksten weet over te brengen. Over het algemeen ben ik niet zo weg van hoge ijle stemmen, maar Martin doseert dit uitstekend en varieert goed. "Yellow" blijf ik een geweldig liedje vinden, gevolgd door het tranentrekkende "Trouble". Eigenlijk een van de weinige liedjes waar de piano een rol speelt. Een betere afsluiter als "Everything's Not Lost" is bijna niet voor te stellen. "Parachutes" stuwt Coldplay naar grote bekendheid en met de opvolger bevestigen ze hun status als wereldband. Vanaf dat moment komen er steeds meer elementen van het grote gebaar in hun muziek. Persoonlijk neig ik meer naar de intieme kleine en breekbare Coldplay. En deze elementen komen op "Parachutes" perfect aan bod. Geweldig debuut!

Zojuist dit album ontdekt. Ik weet niet waar ik was in 2000, maar helaas heb ik dit album 13 jaar moeten missen. Wat een parel

Dat zal je hele leven zo blijven. Muziek blijf je voortdurend ontdekken.
Rond 2000 luisterde ik ook zeker niet naar Coldplay. Zat meer in de Oasis hoek. Of CPR, Jango, Venice. Little Feat.
Heb Parachutes ook pas een jaar of drie terug voor het eerst beluisterd. High Speed is een lekker nummer.
Dat riffje vanaf 25" en die doffe stem. Geweldig. Wat een sfeer direct.
YouTube - High Speed - Coldplay

Yellow, die clip langs het strand - zo zag mijn zoon er op 14, 15 jarige leeftijd ook ongeveer uit, die wijde broek.
Trouble. Prachtig. Buitencategorie.

High Speed vind ik ook een geweldig nummer. Lekker dromerig.

Begin steeds bekender te worden met Coldplay. Vind dit album zeker niet slecht, maar wel het minste tot Mylo Xyloto (dat album slaat echt nergens op). Er staan zeker goede nummers op, bijvoorbeeld Shiver en Trouble, maar ten eerste mis ik nummers die me echt raken, en ten tweede vind ik het niveau over de gehele speelduur toch zeker wat lager liggen dan op bijvoorbeeld A Rush. Ik kan begrijpen dat mensen niets met Viva La Vida hebben, zoals ik toch wel een beetje, dan snap ik zeker dat dit album een stuk beter klinkt. Kwestie van smaak.

Ik kan me voorstellen dat u er zo over denkt, zeker met nummers als scientist en in my place, maar waar ik daar toendertijd tegen aanliep is dat die emotie nep is en nep klinkt, ondanks dat het best goede nummers zijn, maar geen enkel Rush nummer haalt het bij een Don't panic of Shiver, al komt Politik er bij in de buurt.

Daarom blijft dit voor mij by far de beste plaat en wordt elke plaat van Coldplay slechter, maar sinds Viva la vida zakken ze door de ondergrens en dat zou je op basis van de eerste 2 platen toch niet 1,2,3 verwachten.

Ben weer eens de Coldplay catalogus aan het doorspitten, te beginnen bij dit sfeervolle overrompelende debuut.
Stuk voor stuk mooie ingetogen nummers begeleid door fraai zangwerk van Chris Martin in combinatie met dromerig gitaar en pianowerk, eigenlijk is elk nummer raak met als hoogtepunten Trouble, High Speed en de schitterende afsluiter van het album.

Het valt mij op dat dit album op cd veel beter klinkt dan op vinyl. Meer mensen hier last van of ligt het aan mijn (zeer eenvoudige) vinyl-opstelling?

Tijdje niet meer geluisterd. Nu weer eens via Spotify. Moet zo helaas weg, want ik merk dat ik eigenlijk niet wil stoppen met luisteren. Blijft de beste van Coldplay. Puur, breekbaar en gewoon heerlijk genieten.

Mijn eerste kennismaking met Coldplay was met het nummer Clocks. Gelijk blind de cd aangeschaft waarop dit nummer stond (A Rush of Blood to the Head). Jaren later in een Oxfam winkeltje in Engeland deze cd Parachutes gekocht (voor een pond ofzo). Zo nu en dan draai ik de cd en ik kan er maar niet van onder de indruk raken. De muziek kabbelt naar mij gevoel maar door, ik mis dynamiek, ik mis beleving. Niet echt 'my cup of tea' deze Parachutes.
Terwijl ik A Rush nog steeds regelmatig met plezier beluister (al vind ik Chris Martin's stem soms wel wat zeurderig) want daar staan wel zeer melodieuze nummers op die met kracht worden gebracht zoals Politik, Daylight, A Whisper en natuurlijk Clocks.

Toen ie uitkwam was ik erg enthousiast. Dat enthousiasme is gebleven bij hun tweede. Taande bij plaat drie, werd nog aangewakkerd, een beetje, bij nummer vier, maar ik ben ze daarna verloren. Of zij mij.
Zojuist dit album na jaren nog eens geluisterd. Want bij het aanhoren van hun huidige muziek begon ik te twijfelen: heb ik me destijds vergist? Was dit album helemaal niet zo heel erg goed? Zover mogelijk de onvermijdelijke nostalgische saus die ik er zelf ooit overheen heb gegoten eraf geschraapt. Blijft er toch echt nog een plaat overeind met bijzonder aangename liedjes. Oprechte songs.

Ik heb niets maar dan ook echt niets met de Coldplay van nu. Dit album echter is ontzettend goed, de breekbaarheid van de nummers, het oprechte van Trouble en Yellow en erg simpele doch heerlijk klinkende melodieën met refreinen die je echt raken.Ik heb ze in 2000 nog live gezien in een klein zaaltje met misschien net 150 man, erg goed en melancholisch optreden, toen ook het cd;tje gekocht.A Rush.... is nog redelijk oke,daarna wordt het 3fm muziek.Jammer , maar Parachutes is een blijvertje.

Ken de term 3fm muziek niet, maar die 2 albums zijn destijds ook heftig gepromoot op die zender, dus zou niet weten wat het verschil zou zijn?

Ik ben ook meer bekend met de term 'sky radio muziek'.