Bruce Springsteen - Greatest Hits (1995)

Destijds, voor mij als 16-jarige die niets van Bruce in huis had, voldeed deze verzamelaar als introductie tot het werk van Springsteen, vooral ook om dat 'de hit' uit die periode ('Streets of Philadelphia') erop stond, en dat vond ik een goed nummer (nu nog steeds), net als die andere hit van een aantal jaren daarvoor, 'Human Touch'.

De grote hits die vaak op de radio voorbijkwamen kende ik natuurlijk al, het fijne was dat een (onbekend) nummer als 'Atlantic City' me op het spoor bracht van 'Nebraska', wat het eerstvolgende album van Bruce was dat ik kocht (en nog altijd m'n favoriet is). Wat dat betreft heeft deze verzameling z'n doel dus bereikt, het was, in 1995, een goede introductie, nu een ruime 25 jaar later, zou ik eerder voor 'The Essential Bruce Springsteen' kiezen, vooral de 3-CD versie.

Dit album draai ik tegenwoordig nooit meer, de afzonderlijke albums uiteraard wel.

Prima verzamelaar idd, al moet ik eerlijk bekennen dat ik hem destijds kocht alleen voor de 4 nieuwe nummers haha. En dan vooral this hard land vind ik en parel van de bovenste plank. Iedere keer weer kippenvel. Tja en de hits hoeven we niks meer over te zeggen toch

Ik zit dit met grote verbazing te lezen.

Als je jouw theorie probeert te volgen, dan zou jij de oudere compilaties geen cijfer moeten geven en alleen de laatste compilatie een cijfer. Ideetje?

Anyhow, het gaat hier om de music(meter) en die is uitstekend op deze Greatest Hits. Die overigens wel mooi op 2 LP's bleken te passen een paar jaar geleden. Die draai ik regelmatig: genieten geblazen!

Ja dat is inderdaad wel een eigenaardige redenatie.

Ik vind het zelfs een vrij bizarre tot belachelijke redenering. Ik kan daar echt niets mee. Alsof hij anno 2023 het verwijt krijgt dat nieuwere hits er niet op staan.

Als Bruce nu een greatest hits zou maken, dan zou de samenstelling ongetwijfeld anders zijn. Maar hij heeft hem in 1995 gemaakt en ik vind het een prachtig document.

Maar goed iedereen moet het zelf weten.
(En dat geldt daarmee natuurlijk ook voor mijn reactie hierop )

Ineens drie reacties op een bericht van mij van 10 jaar geleden...
Hebben jullie nooit dat je waardering voor een album na 28 jaar veranderd is? Stel dit album zou in 2023 zijn verschenen, dan denk ik dat meer mensen een lage waardering zouden geven, want het voegt niets toe aan andere verzamelalbums.
Overigens zou ik dit album op basis van aantal draaibeurten de afgelopen 20 jaar 0,5 sterren geven. Maar dat doe ik niet. Het is een prima collectie, maar wie op zoek is naar een verzamelabum zou ik nog steeds The Essential adviseren.
Zoals ik al eerder schreef, ik beoordeel een verzamelalbum als verzamelalbum, anders zou ik alle verzamelabums van mijn favoriete artiesten 5 sterren moeten geven.

Het wordt er niet beter op zo

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #12
Getriggerd door: #1989 (Secret Garden)
Andere Top 2000 nummers op dit album: #1933 (Brilliant Disguise), #1562 (Human Touch), #1480 (Hungry Heart), #608 (Thunder Road), #555 (Glory Days), #509 (Badlands), #444 (Born in the U.S.A.), #403 (My Hometown), #272 (Born to Run), #197 (Dancing in the Dark), #168 (Streets of Philadelphia), #23 (The River)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: Born to Run, Thunder Road, Badlands, The River, Hungry Heart, Dancing In the Dark, Born in the U.S.A., My Hometown, Glory Days, Brilliant Disguise, Human Touch, Streets of Philadelphia, Secret Garden, Blood Brothers

Heel fijn compilatiealbum met veel bekende hits waar ik ook graag naar luister. Los daarvan zijn de toevoegingen van Secret Garden (de reden dat ik dit album luister) beiden Blood Brothers prachtig. De andere twee vind ik niet zo bijzonder.

Je had twee soorten stoere jongens vroeger. Die met een leren- en de jongens met een spijker-jekkie.
Mijn schouders waren niet breed genoeg, dus het werd een spijker.
Deze muziek is meer leather jacket. Niet helemaal mijn ding dus. Maar ik hoor het toch graag. Bovendien, staat deze man nog steeds aan de 'goede kant'. En durft daar voor uit te komen in de USA. En dat is bitter nodig vandaag de dag. Als de president je de slechtste zanger ooit noemt, dan heb je toch wel wat bereikt. Mooie verzamelaar nog steeds. Daar kan ik het mee doen. Heb inmiddels een trui aan. Geen overhemd.

Wij zijn van dezelfde generatie, ouders kochten geen leren jekkies voor hun schoolgaande kinderen.
Ik was geen stoere jongen, een softie. Maar ik was wel van de categorie spijkerjack en een pukkel voor je boeken.
Maar mijn ouders waren ook fervente tegenstanders van te oude (duitse) mannen in te korte leder hosen.
Daar kon ik mij in vinden.

Anders dan het doet vermoeden, is Bruce met een leren jack natuurlijk geen trendsetter. Het is jaren '50 rock and roll, vetkuiven en alle varianten op John Travolta. We hebben het in Nederland ook gekend, natuurlijk.
Het was, net als de brommer, een symbool van vrijheid voor de niet meer naar school gaande jeugd. Met de VS als groot voorbeeld voor de blue collar man.
En Bruce is natuurlijk altijd opgekomen voor de arbeiders

Precies. De studerende, havo+ droeg een spijkerjack. Jaren '50 nozem: ik zie de omslagfoto van Ik, Jan Cremer voor me: leer.
Sorry, niets met Springsteen te maken misschien, maar wel een aanwijzing, een stukje jeugdcultuur.

Mooi om te lezen! Jullie hebben dat veel bewuster meegemaakt dan ik (denk ik). Toen ik Bruce voor het eerst hoorde (zal ergens in '84 of '85 geweest zijn uiteraard) was ik 9 jaar. Toen kreeg ik helemaal niks mee over zaken als blue collar, leren of spijkerjekkies. De nummers klonken gewoon gaaf. Dat was alles dat telde voor ons snotneuzen. Pas jaren later, toen ik 'm voor het eerst live zag (en gelijk fan voor het leven werd) kwam het besef omtrent eerder genoemde zaken.

In de laatste twee weken van 1979 had Frits Spits een radioprogramma waar hij terugblikte op de jaren '70. Het was dáár (Poplijnen heette de tijdelijke show) dat ik voor het eerst Born to Run hoorde. Fan-tas-tisch! Met het verstrijken van de jaren hoorde ik het op steeds betere installaties, waarbij me de bijzonder fraaie productie opviel. En weer later drong de tekst tot me door. Überromantisch over samen weglopen van je rottige leven.

Later volgde via radio het akoestische The River dat enige indruk op Nederland - en mij - maakte. Toch brak hij pas door met Dancing in the Dark en het jaar erop definitief met Born in the U.S.A., single en album. Dat succes had hij mede afgedwongen door zijn bijdrage aan goededoelensingle We Are the World met zijn rauwe stem in de climax. Hè hè, Nederland begreep iets van zijn kunnen...
In de jaren daarna heb ik Springsteen vanzelfsprekend gevolgd. Ik ben geen megafan, maar waardeer hem zeker. Van een vriend kreeg ik rond 1997 een zelfgebrande cd van dit Greatest Hits waar de muziek op chronologische volgorde staat. Ik heb die later weggedaan en onlangs legaal gekocht in een platenzaak.

Eindelijk klinkt Born to Run hier nu op een grote installatie, één van de allerbeste rocknummers die ik ken, mede dankzij die fantastische saxofoonsolo, in een bijna over-de-top-productie. Thunder Road en Badlands werden eind jaren '90 favorieten dankzij die geripte cd.
Brilliant Disguise vond ik meteen mooi toen het in 1987 een hitje was: bijzondere en breekbare tekst, bijzondere clip in één shot. Murder Incorporated ontdekte ik eveneens via die gekregen cd, net als afsluiter This Hard Land.
Met de andere nummers heb ik minder tot niets, al is het fascinerend te horen hoe hij verschillende muzikale jasjes aandoet. Eén hitpareltje ontbreekt: I'm on Fire, maar die staat dan wel op mijn vinyl exemplaar van Born in the U.S.A. Acht favorieten op Greatest Hits met z'n mooie hoesfoto.