The Damned - Machine Gun Etiquette (1979)

Ware klassieker, die nog steeds de tand des tijds heeft doorstaan.

Begint met het heerlijke 'Love Song', waarna het overdonderende titelnummer er keihard overheen knalt. Vervolgens volgen er een zeldzame hoeveelheid kwaliteitsnummers, met Anti-Pope, Liar en Looking At You als hoogtepunten.

Ook geven ze zichzelf af en toe de tijd om wat rust te nemen, en ook die tracks zijn erg goed te doen. Het is allemaal te aanstekelijk, rockt allemaal te hard, en nodigt allemaal te hard uit om flink te pogo'en. Heerlijk.

4,5.

I just can't be happy today is mijn favoriete Damned nummer, dat orgeltje is echt waanzinnig.

De Smash It Up-nummers zijn super!

3.5* voor deze leuke muziek.

I've got nothing against church
Or the people who go there and show there
Plain ignorant they don't understand
At congregation at weekends will change their behaviour
So many people are weak enough
To have to seek answers from pedlars of hope
I should know I used to go there myself
That's the day I became antipope

Geweldige cd , misschien nog beter dan Damned Damned Damned..

geen favorieten verder, want dat zijn ze allemaal

5*

Zucht, ik was deze plaat helemaal vergeten en op aanraden van mijn noeste broer weer gekocht, wat een heerlijke melodieuze wereldplaat zeg.

belachelijk lage score

en ik die dacht dat the damned alleen maar bekend waren van 'a new rose'...

Heerlijke afwisselende plaat van the Damned die hiermee bewezen dat ze meer in hun mars hadden dan de gemiddelde punkband.De opener Love song knalt de speakers uit en zet al direct de toon.Andere toppers zijn Anti-pope,het meeslepende I just can't be happy today en natuurlijk de ijzersterke afsluiter Smash it up (parts 1& 2).Daarnaast nog een leuke cover van Mc 5's Looking at you al prefereer ik de versie van New race.Sterk album......

Geweldige plaat dit!

De Britse punk van het eerste uur (1975-1977) was niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Zo was de tweede van The Damned in 1977 geflopt. De groep die de eerste Britse punkelpee in de historie uitbracht, viel zelfs in februari 1978. Einde verhaal. Althans, voor even.

Wie niet van namennoemerij houdt, moet de komende alinea overslaan. Drummer Rat Scabies begon Les Punks, dat ook wel als The Doomed acteert. Hierin niet geheel toevallig andere ex-Damneders: zanger Dave Vanian en bassist-maar-nu-gitarist-en-toetsenist Rat Scabies. Als bassist fungeert ene Lemmy Kilmister en wie raadt met welke band hij in die dagen bekend werd, wint een elpee van Motörhead. Deze is al spoedig te druk met die andere groep en draagt het stokje over aan Henry Badowski, ex-Wreckless Eric.
In april 1979 gaat deze groep The Damned heten en op 1 december verschijnt hun derde album Machine Gun Etiquette bij het Chiswicklabel van Ted Carroll, voormalig manager van Thin Lizzy. Inmiddels is Algy Ward de nieuwe bassist is; je zou hem kunnen kennen als de Engelsman in het Australische The Saints.

Een carrousel aan namen, wat telt is de muziek. Wel, The Damned trapt de plaat op aangenaam Motörheadiaanse wijze af met twee nummers vol dubbele basdrum. Love Song en het titelnummer - indertijd door mij van de radio opgenomen, ik dacht dat het Second Time Around heette en dat dit The Damned was, ontging me eveneens... Vanian gebruikt namelijk zijn stem wat anders en ik had 'm niet herkend. Lemmy kreeg hiervoor geen credits, maar zijn muzikale invloed is niet te missen.

De plaat ramt vlot en geïnspireerd door. Enkele hoogtepunten. Het melodieuze en kalmere I Just Can't Be Happy Today heeft een fraaie toetsenpartij, Melody Lee begint verraderlijk lief met een mooie pianopartij, waarvan het thema al spoedig fel punkend wordt voortgezet. These Hands bevat een nadrukkelijke driekwartsmaat.
Kant 2 is minder pakkend, maar het in twee delen opgebouwde Smash It Up is heerlijk met een kalm eerste deel en een uptempo vervolg met oehoehoehoe-refrein. The Damned haalde voor het eerst de officiële Britse singlehitlijst. Love Song in mei '79 #20, Smash It Up in oktober #35 en I Just Can't Be Happy Today in december #46.
Al in 1989 verscheen een bonuseditie met o.a. twee covers. Eén van The Sweet: Ballroom Blitz met Lemmy op bas en van Jefferson Airplane White Rabbit, in april 1983 een singlehit met #83 als hoogste notering. Pubquizfeitje: van welke groep zijn twee leden op deze plaat te horen, omdat ze tegelijkertijd in dezelfde studio werkten? Antwoord: The Clash.

Al met al een aangenaam album. Een 7,5 van mij, in drie-komma-vijf sterren uitgedrukt.

Anders dan ik bij mijn vorige album op de queste door new wave schreef, verscheen Machine Gun Etiquette niet op 1 december maar op 9 november. Het wordt overmorgen dus 45 jaar. Dat vorige album was van The Boys en voor mijn volgende ga ik terug naar augustus 1979: Talking Heads met Fear of Music.