Queen - Innuendo (1991)

Ride is na het titelnummer mijn favoriet van dit album!

Bij deze het vinkje van Show naar Ride.

These blijft ook leuk, omdat het zo een The Cross song had kunnen zijn.
Heerlijk, songtitels reduceren tot één woord, maarr wat verwacht je dan van iemand die zichzelf Vigil noemt.

Vooral het gitaarwerk van May vind ik heerlijk op Ride the wild wind. Maar goed, dat is niks nieuws want Brian weet het zoveel vaker erg fijn in te kleuren. Ook Roger zijn stem op de achtergrond the horen is fijn in dat nummer.
Don’t try so hard heb ik een soort mini Who wants to live forever gevonden, iets van een light versie. Prachtig gezongen, mooie muzikale omlijsting.
Gekke is, dat ik recent vaker Delilah ben gaan beluisteren. Was altijd een skipmoment, nu vind ik het ineens geinig klinken.

Ik vind ook helemaal niks mis met het vrolijke en frivole Delilah.

Ik vond juist altijd All God's People een beetje een vervelend nummer.

Ik heb als Queen fan 10 albums in mijn collectie; Queen t/m News of the World zijn er 6, verder nog 3 verzamel en deze eraan toegevoegd in de jaren 90...

Voornamelijk gekocht omdat het de laatste zou zijn met Mercury. Maar deze springt wel degelijk er positiever uit dan de albums na NOTW tot Innuendo. Er staan zeker 5 goede nummers op Queen-niveau, de rest is maar zo-zo. Vandaar waardering van 3.5☆.

Vanaf Jazz werd het mij teveel poppy, gericht op meer commerciële resultaten - Queen als verdienmodel voor de heren, Mercury, May, Taylor en Deacon.

Ik link Ride altijd aan Freedom Train van het onvolprezen Happiness? album.

Goed idee om die weer eens op te zetten. Staan een aantal ijzersterke songs op.

Innuendo is in mijn ogen een wat vreemd album. Er staan een aantal klassiekers op; de titelsong is fenomenaal goed, weliswaar vrij bekend maar in mijn ogen behoort dit nummer tot het sterkste wat de heren ooit hebben uitgebracht. Afsluiter The Show Must Go On; nog steeds kun je mij wakker maken voor dit werkje, de vocalen van Freddie zijn weergaloos. I'm Going Slightly Mad, licht onderschat maar wat een sfeer. Het stemmige Don't Try So Hard vind ik ook te gek, melancholie en smart verpakt in 3,5 minuut.
These Are the Days of Our Lives doet daar al niet voor onder.

De overige nummers doen mij allemaal een stuk minder; Headlong is niet slecht maar vormt in mijn ogen een wat eenvormige rocker waar Queen wel vaker patent op had. Ride the Wild Wind, I Can't Live Without You, Delilah; stuk voor stuk nummers waar ik niet goed mee uit de voeten kan. Dat neemt niet weg dat enkele toppers de plaat boven het gemiddelde laten uitstijgen.

Ik herken het bovenstaande wel. Op de een of andere manier heb ik dit album ingeboekt als een van de sterkste Queen-albums, maar dat komt dan vooral door de toppers die erop staan. Er staan ook wel een paar minder nummers op die het peil eigenlijk een beetje onderuit halen. Mijn voorkeuren komen grotendeels overeen met milesdavisjr, met dit verschil dat ik Ride the wild wind prima kan hebben en iets minder gecharmeerd ben van I'm going slightly mad.

En oh ja, ik zou toch graag het groeibriljantje Bijou apart genoemd willen hebben: een prachtig, klein gehouden instrumentaaltje, dat op de originele LP helaas sterk is ingekort. De volledige versie staat alleen op de CD.

Op de dubbel-lp (vanaf 2015) van Innuendo, is Bijou gelukkig niet ingekort.
Ik meen mij te herinneren dat op de 1991-lp wel meer nummers waren ingekort.

Dat laatste klopt. Het eerste ook trouwens.

I'm going slightly mad, don"t try so hard, bijou en the hitman waren ingekort.
Emi was blijkbaar te pinnig er een dubbelaar van te maken.

LP's waren in 1991 een ondergeschoven kindje. Die verkochten bijna niet meer, er werd weinig aandacht aan besteed.
Toch vind ik het in dit geval een vreemde benadering. Omdat CD's steeds langer gingen duren, gebeurde het nogal eens dat er op de vinylversie één of twee nummers van het CD-album werden weggelaten. Dat had hier ook logisch geweest. Maar nummers inkorten, dat is een praktijk die bij mijn weten niet vaak plaatsvond in deze periode.

Ik heb nog wel de originele LP uit 1991, maar kocht later ook de CD met de volledige versies. Ik vind het verder wel goed zo; die dubbel-LP komt er niet bij mij.

De hoes is mooi en de vier hits zijn monumenten van songs. Maar verder heeft dit album weinig te bieden.
De rest van het album bevat o.m. drie nietszeggende rockers, een paar niemendalletjes en dat alles met die vreselijke gecomprimeerde productie uit die tijd.

Dit album heeft de reputatie dat het een laatste meesterwerk zou zijn, dat kan wedijveren met hun klassieke werk. Ik hoor het er niet in, overschat album wat mij betreft.

Kan je zelfs niks met don't try so hard? Prachtige vocalen vind ik.

Ja dat klopt, vocalen zijn heel mooi. Het nummer zelf is niet slecht maar niet heel bijzonder verder.

Buiten die 4 prachtnummers heb ik ook altijd heel erg gehouden van Ride The Wild Wind en Delilah. Mogelijk omdat ik dit album reeds als jonge tiener heb leren kennen. Het liep thuis altijd vol met katten, dat hielp. En Ride gaf me het gevoel op de rug van Falkor te zitten (opgegroeid in de jaren 80 en 90 he).
De meeste rockers op deze plaat kan ik ook wel smaken, al heeft Queen er eerder nog betere gemaakt. Don't Try So Hard, daar kon ik vroeger niets mee, maar heb ik door de jaren ook leren waarderen. En dan nog Bijou, ongetwijfeld hét nummer dat me er toe aangezet heeft om zelf de gitaar op te nemen (en uiteraard nooit het niveau van May te halen )

De enige nummers die me nooit erg aangesproken hebben zijn The Hitman en All God's People.

Ik hoorde vanavond weer eens The Show Must Go On.

Allemachtig, die show, die gaat al ruim dertig jaar on. Het gaat maar door. Ik moest even beseffen wat er allemaal gebeurd was tussen dat moment dat ik in de Poiesz-supermarkt in Bolsward hoorde dat Freddie Mercury overleden was, en het moment van vanavond. Zoveel shows zijn going on gegaan.

Sorry, misschien iets te veel gedronken op een dag die iets te veel gevoel los maakt.

Mij heb je in ieder geval weer getrickerd om dit album weer eens in mijn playlist te zetten. Vond destijds Innuendo eindelijk een mooie tegenhanger van het zwart gedraaide Bohemian. Er staan daarnaast vele pareltjes op van ballad tot lekkere rock. Neem er nog 1… op Freddy

Ja, het triggerde mij ook om deze ochtend dit album weer eens lekker tweemaal voluit te spelen. Nou ja, niet het album, maar via You Tube. Lekkere site toch, waar je zoveel mooie dingen gewoon kunt laten spelen.

Nou ja, het steekt wel lekker in elkaar. Niet alles vind ik even goed, maar dat geldt eigenlijk voor het hele repertoire van Queen. Maar de topnummers zijn zo vreselijk goed dat die paar mindere dingen wel te verwerken zijn. Gewoon lekker om het hele album weer eens te horen na heel lange tijd.

I'm going slightly mad, dat is ook zo'n geweldig nummer.

Het beste Queenalbum sinds de seventies. The Show Must Go On, These Are The Days Of Our Lives, Bijou, Innuendo... 10/10. En dan nog geniale nummers als Ride The Wild Wind, Don't Try So Hard en The Hitman... Dit is een van de beste albums ooit. Vijf sterren. Ja, Delilah is een niemendalletje, maar daar stoor ik me niet aan. En gezien het verhaal erachter, Freddie die het per se op het album wilde hebben als eerbetoon aan zijn kat, kan ik er ook nog wel enige waardering voor hebben.

Wellicht, maar ik breek toch ook graag een lans voor The Miracle. Op Innuendo staat een aantal van de sterkste nummers die Queen schreef, maar ook een paar nummers die toch minder sterk zijn; het geheel is wat mij betreft wat wisselvallig in kwaliteit. Op The Miracle ligt het niveau ook hoog en wordt dit consequenter vastgehouden, met minder uitschieters naar boven, maar ook naar beneden. Maar bovenal vind ik het albumgeluid sterker; Brian May is erg goed op dreef waartegen op Innuendo naar mijn smaak te veel overbodige synthesizers overheersen.

Maargoed, laatstgenoemde heeft wel sterke pluspunten in de vorm van de nummers Innuendo, The Show Must Go On, These Are The Days Of Our Lives, I'm Going Slightly Mad, Bijou en Hitman (erg lekkere en lekker klinkende riff). Het dus vooral de productie die The Miracle voor mij een nipt voordeel geeft.

Van ''Queen - The Miracle (1989)'' is er zoals jullie weten een prachtige Deluxe box-set uitgebracht. Ik hoop van harte dat ze ook zoiets uitbrengen van dit schitterende album!

Maar dit is het album Innuendo….

waar hij ook naar refereert......

Precies zoals ik het ook las.

Overigens heb ik ergens gelezen dat er niet een 'Innuendo'-boxset, maar een 'The Works'-boxset in de maak is/was. Maar misschien is dat weer gecanceld. 'The Works' bestaat dit jaar namelijk 40 jaar.

'Innuendo' bestaat 35 jaar in 2026. Misschien dat ze dan er een boxset aan wijden? We moeten het maar afwachten.

Dat zou zeker interessant zijn!
Al hoop ik wel dat de invulling ervan iets sterker zal zijn dan bij The Miracle, ten minste in verhouding tot de prijs. En dat de verkrijgbaarheid beter zal zijn.
Maargoed, volgend jaar wordt A Night At The Opera 50. Als er één album is en er een jubileumtal is dat een aanleiding vorm om een uitgebreide heruitgave voor samen te stellen… Voor zover er interessant onuitgegeven materiaal beschikbaar is, natuurlijk.

Terug on topic: Innuendo zou over 2 inderdaad ook een goede kanshebber zijn. Al zou een sterke remix, zoals eerder bij o.a. Yes en The Beatles gebeurd is, het album niet misstaan.

Een deluxe-uitgave met bonusmateriaal zou fijn zijn. Maar een remix hoeft voor mij niet zo nodig. De originele opname klinkt als een klok. Don't fix what's not been broken...

Wat moet je ermee? Met overbodig bonusmateriaal? Gewoon "Innuendo" zoals het in 1991 is uitgebracht lijkt mij meer dan voldoende!

Er is heel veel bonusmateriaal uit deze tijd wat ik wel op de één of andere bootleg heb. Het zou fijn zijn als deze wat opgepoetst zouden worden en heruitgegeven zouden kunnen worden. Ik heb nooit problemen gehad met bonusmateriaal. Ik vind het juist fantastisch om het proces te horen waarin een plaat totstand is gekomen.

Daarbij zijn er wat b-kantjes uit deze periode die de moeite waard zijn, maar de 12"-singles uit deze periode zijn best prijzig tegenwoordig. Een remix van de gehele plaat hoeft van mij ook niet.

Nu is het wel zo, dat met alle wensen (Blu Ray, 5.1 remix, gewone remix, remaster, bonustracks, cd, dvd, vinyl, cassette) er vaak dan een box komt met alles erin, wat dan helemaal mega-duur wordt. Ik denk dat ik tevreden ben met de 2lp-versie in mijn collectie en het bonusmateriaal dan via Tidal tot mij zal nemen. Ik denk niet dat de Queen-leden hierdoor enorm veel royalties mislopen en aan lager wal raken.