Queen - Innuendo (1991)

Maar wat is dan de meerwaarde van zo'n heruitgave? Als je Innuendo wilt zoals het in 1991 uitgegeven werd, snor je gewoon de originele cd of lp op. Daarvan zijn er wel genoeg in de wereld.

Hmm. Zelf ben ik nooit van a tot z kapot van de mix geweest. Voor mij overheersen de (overbodige) synthesizers te veel, klinkt het geheel dikwijls teveel dichtgesmeerd met onnodige keyboards. -Waarmee ik niet bedoel dat álle keyboards en synthesizers van het album geweerd dienen te worden.

Als de boel eens echt degelijk afgestoft en strakgetrokken werd, zou dat me zeer nieuwsgierig naar de uitgave maken.
Bij bijvoorbeeld de Steven Wilson remix-remasters van Close To The Edge en Relayer en bij de remix-remaster van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band ging er ook een wereld voor me open. Alsof ik de albums die ik al jaren kende, weer als nieuwe platen leerde kennen.
Dergelijke aandacht zouden de heren May en Taylor (en uiteraard Deacon, al bemoeit hij zich nog nauwelijks met de band, geloof ik) best eens aan hun gezamenlijke oeuvre mogen geven. Ik heb niet de indruk dat het hen aan financiële middelen ontbreekt om een dergelijk project uit te laten voeren.

ik kan me hier nog wel iets bij voorstellen. Een onsje minder synths, ten faveure van met name het gitaarwerk, zou mij ook wel bevallen. Aan de andere kant ben ik nooit zo'n liefhebber van 'rewriting history' - het album is zoals het is, ik heb er geen moeite mee. Maar als Taylor en May er de nodige tijd en moeite in willen steken, kunnen ze wat mij betreft hun gang gaan. Dan bepaal ik zelf, na beluistering, of ik eventueel tot fysieke aanschaf over ga.
Bij die Steve Wilson- en andere remixen heb ik ook altijd een beetje een dubbel gevoel. Zo vind ik zijn versie van Thick of a brick (Jethro Tull) geluidstechnisch flink opgeknapt, maar vind ik dat steriele resultaat ook wat afbreuk doen aan de sfeer van het oorspronkelijke album. De remix van Sgt. Pepper heeft dan weer aardig wat toevoegingen waarvan ik vind dat ze er eigenlijk niet op thuishoren, maar het resultaat is wel een mooie alternatieve luisterervaring. En zo beschouw ik die remixen dan ook maar: als een alternatief naast de originele versie, die ik opzet afhankelijk van mijn stemming en voorkeur van dat moment.

De meerwaarde is niets maar dan ook echt helemaal niets. Geldklopperij is het. De originele "Innuendo" uit 1991 moet ik nog wel ergens hebben liggen.

Wel de CD dan hopelijk. De LP uit 1991 (ik heb beide) bevat van een aantal nummers ingekorte versies.

Ik vind een geluidstechnische verbetering niet bezwaarlijk betreft muziekalbums uit het verleden, maar vind wel dat de oorspronkelijke intentie behouden moet blijven.
Dus als synths wat overheersen was dat kennelijk de keuze van de band zelf.
Daar moet je niet meer aan willen sleutelen naar mijn idee.
Eenmaal aan de buitenwereld vertoond, is er geen weg meer terug.
De plaat is inmiddels 33 jaar oud en zo is het ooit bedoeld.
Ik vind Innuendo een gelikte productie hebben, mis wat ruwe randjes, maar dat is persoonlijk.

Ik vind het helemaal niet erg om een plaat eens met een andere mix te beluisteren. Er kunnen ook wel eens verkeerde keuzes gemaakt worden (geldgebrek, druk vanuit de platenmaatschappij of producer, achterstallig onderhoud van opnameapparatuur, noem maar op). Soms knapt een plaat erg op, en soms merk je dat het origineel toch leuker vind.

Een voorbeeld van een verkeerde keuze is 'I Can't Live With You' met die flauwe drumsamples. Live drums waren beter geweest. Er is een versie met echte drums ([1997 Rocks Retake]), dus misschien zijn er ook andere tracks met drums of vocals etc. die niet gebruikt zijn en alsnog in een nummer verwerkt kunnen worden. De schuiven met synths een beetje naar beneden bijstellen kan ook geen kwaad.

Iedereen mag dat lekker voor zichzelf beslissen. Ik heb een dubbel-lp versie van Innuendo die volgens mij een remaster is, dus anders klinkt dat het 'origineel uit 1991'. Maar die heb ik allang niet meer. Ik had de cd wel ooit, en die was dan weer op cassettebandje gezet, met bijkomend kwaliteitsverlies. Dus of mijn allereerste exemplaar nou zo goed was, weet ik niet. Ik heb er wel erg van genoten toentertijd.

Ik ben geen audiofiel. Sterker nog, ik heb geen equalizer (bewust) omdat ik naar de eindmix van een plaat wil luisteren zonder dat ik er extra bass of treble "indraai". Ik heb mensen gezien met hele dure versterkers en equalizers die per plaat/genre alles bijstellen. Dat moeten die mensen ook zelf weten. Maar dan ben je toch ook naar "een andere mix" aan het luisteren?

Alternatieve versies daargelaten en uiteraard heel interessant om ook te beluisteren, ik blijf toch van mening dat het origineel nu eenmaal is wat het is, en dus het definitieve werkstuk is.
Ik vind het persoonlijk niet ok om sounds te gaan vervangen achteraf die toen van die tijd waren. Het hoort bij een tijdsbeeld en toendertijd zijn die keuzes gemaakt, goed of fout.
Ik denk overigens dat legio bands/ artiesten spijt hebben van gemaakte keuzes.
Als hun plaat uitkomt vinden ze het beste wat ze ooit hebben gemaakt, om een paar jaar later te verkondigen dat ze dingen anders hadden moeten doen.
Het blijven momentopnames, zoals alle kunst.

Ik denk wel dat ik tegen het vervangen ben van bepaalde partijen (opnieuw inspelen).

Maar stel je voor bikkel2 dat je in 1970 maar 4 of 8 sporen hebt (drums, bas, gitaar, orgel en zang) en daardoor bepaalde vocale harmoniëen of een fluitsolo of een drumbreak niet lekker uit de verf komt omdat je gewoon een spoor of wat tekort komt. En deze dan maar kopieert op een bestaand spoor.

Maar nu is het 2024, en je hebt al die afzonderlijke tapes bemachtigd, dan kan je dit netjes over de ongelimiteerde sporen verdelen, die we nu hebben. Je kunt de instrumenten beter pannen etc. Vaak kklinkt een plaat dan wat beter, zonder dat er écht aan gesleuteld is. Het eindresultaat is dus nog steeds hetzelfde, het klinkt gewoon beter, minder vermoeiend, ruimtelijker (noem maar op).

Over de opnamen van Innuendo weet ik niet veel, maar dat deze plaat duidelijk met Fairlight is opgenomen (ik denk bijvoorbeeld niet dat alle drums écht live zijn, maar gesampeld via de Fairlight). Ik ben geen wizzkid, dus weet niet exact hoe dat werkt, maar Barclay James Harvest, Bee Gees en Kate Bush deden dit al. Dan is het wel moeilijk omdat ongedaan te krijgen. De keuze om alles digitaal op te nemen en digitaal te mixen, is niet iets wat je ongedaan kunt maken. Innuendo (en ook Miracle) zullen gewoon altijd erg overdonderend, gelickt en erg digitaal blijven klinken. Het is wat het is, wat je ook zegt, maar wie weet kan er wat met schuifjes geschoven worden en kan de plaat iets minder hard klinken. Minder synthetisch gaat dus gewoon niet lukken, me dunkt.

Maar als het de band lukt om bijvoorbeeld het debuut een betere drumsound mee te geven, ben ik erg blij.

Het lastige is natuurlijk dat de ene remix de andere niet is. Ik ben het met jullie eens, hoor: het toevoegen van elementen die jaren later zijn opgenomen, is wat mij betreft sowieso uit den boze. Maar soms kan een remix dingen uit de oorspronkelijke opname naar boven halen die in de oorspronkelijke versie onderbelicht zijn gebleven. Of een alternatieve 'vocal take' uit diezelfde tijd, die achteraf misschien toch beter was (maar wie bepaalt dat?)

En wat Mssr Renard zegt is natuurlijk ook waar: het komt vaak genoeg voor dat muzikanten (en producers) om allerlei redenen ontevreden zijn met het eindresultaat zoals dat in eerste instantie wordt gereleased. Beperkt budget, beperkt aantal sporen, dingen die onverhoopt fout lopen tijdens het opnameproces, aantasting van de geluidsbanden, noem maar op. Kan me voorstellen dat artiesten zoiets willen herstellen. Als dat in beperkte mate gebeurt, heb ik er niet zoveel problemen mee.

Een paar voorbveelden: ik ben pas echt een Byrds-fan geworden na het verschijnen van de CD-remixen. Toen ik die vergeleek met de oorspronkelijke CD-releases ging er een wereld voor me open. Alles was veel helderder en de instrumenten waren veel beter te onderscheiden. Dat kwam niet door een remaster, maar door een heuse remix, waarbij alle sporen onder handen genomen waren en met gevoel voor nuance opnieuw waren ingemixt. Verder geen toevoegingen, maar alleszins een verbetering. Echt een voorbeeld waarbij een remix is bedoeld om de kwaliteit te bevorderen en niet om een nieuwe versie te creëren (hoewel het dat uiteindelijk wel is).

Daar tegenover staan de 2007-remixen van de Doors-albums. Daar was, naast andere elementen, een voor de sixties onnatuurlijk harde drumsound ingemixt. Waarschijnlijk met de bedoeling het 'tijdlozer' te laten klinken, maar dat vond ik absoluut geen verbetering. Ooit verscheen er ook een 'sixpack' met cd-albums uit de jaren zeventig van ZZ Top. Die hadden opnieuw opgenomen en ingemixte drums die helemaal beantwoordden aan het geluidsbeeld van de jaren tachtig (die set was ook kort na het verschijnen van Elimininator en Afterburner uitgebracht). Dat was echt een misser, die hen door vrijwel niemand in dank werd afgenomen. Latere uitgaven bevatten weer de oorspronkelijek opnamen. Waaruit blijkt dat je ook jaren later nog verkeerde beslissingen kunt nemen bij het bewerken van je oorspronkelijke materiaal.

Maar ja, wie ben ik? Ik schafte nog niet zo lang geleden de 20th anniversary remix aan van het debuutalbum van Joe Bonamassa. Daar heeft-ie al zijn zangpartijen opnieuw ingezongen. Normaal zeg ik dan: niet doen, een absolute no-go. Maar ik snap waarom hij dat wilde, want ook in mijn oren is dat album er enorm op vooruitgegaan.
Met andere woorden: het verschilt per release. En dan is er ook nog zoiets als persoonlijke smaak en voorkeur. Wat Innuendo betreft zeg ik (persoonlijk): afblijven. En als er dan toch geremixt word: hooguit de synths een klein stukje naar achteren in de mix, maar meer niet.

Op zich wat bijstellen, naar voren mixen, of juist naar achteren. Misschien een echootje her en der, vind ik ook niet bezwaarlijk, maar wel in alle redelijkheid.
In tact laten van juist de tijdgebonden sounds en manier van produceren is de signature van het werkje.
Geluidstechnisch mag een wat doffere produktie gerust wat opgekrikt worden. Het zal idd wat je aangeeft het luisterplezier bevorderen.

Ik vind het prima hoor als ze deze plaat onder handen nemen. Van die meningen met geldklopperij en hier mogen ze niet aanzitten heb ik helemaal niets. Dat bepaalt een band altijd nog zelf en niet een gefrustreerde fan.

Bevalt het niet dan bevalt het niet en dan draaien we het origineel wel. Natuurlijk is het manier waarop wel van belang. Vaak is remasteren niet veel meer dan wat harder en helderder op cd zetten, overigens kunnen bepaalde platen daar ook al flink van opknappen.

Dat de naam S. Wilson dan gelijk weer valt doet me wel wat schrik aanjagen. Ik ben inmiddels behoorlijk Wilson moe en ik moet nog verwerken dat hij nu met Frankie's Pleasuredome bezig is
Dus van mij hoeft dat zeker niet maar dat is dan weer smaak, ik was zelf bv weer enorm te spreken over het werk van Nick Davis bij de Genesis boxen maar een ander vond dat ook weer niet alles. Dat hou je toch niet tegen.

In de Remix-poule kom ik ook tegenwoordig vaak Stephen W Tayler tegen (een oud-collega van Rupert Hine) die de Camel-platen (onder andere) onder handen heeft genomen. Hij is wat subtieler met veranderingen aanbrengen.

Van Wilson-remixes heb ik alleen die van Gentle Giant en Jethro Tull in huis. De andere bands (Yes, Genesis, King Crimson) kan ik prima uit de voeten met de originele persingen. Maar dat is waar je smaak ligt. Anderen zien dat weer anders.

Het is wel allemaal koffiedik kijken inmiddels, want er is volgens mij (nog) helemaal geen sprake van een remix van 'Innuendo', die er aan zite te komen.

Oh ja, da's waar...

Mocht je mij bedoelen: ik ben niet gefrustreerd en een echte Queen fan ben ik ook niet. Maar de ene remaster na de andere remix al dan niet met bonusmateriaal... totaal overbodig en alleen bedoeld om desbetreffende artiest volledig uit te melken.
Van mijn favoriete band heb ik ook de nodige remasters en remixen maar op een gegeven moment houd het wel op. Ik heb geen zin om mijn huis verbouwen zodat ik al dat overbodige spul kwijt kan.

En er zijn mooie voorbeelden van prachtige, herbewerkte remixen zoals Steven Wilson dat heeft gedaan met een paar albums van Yes en Jethro Tull.
Maar of ze zover zouden durven gaan...

Oh, nee hoor. Ik bedoel dat in algemene zin

Voor een paar centen durven ze dat wel hoor

Toch ben ik heel blij met al die geremasterde Anniversary albums van The Beatles die klinken oneindig veel beter dan de originelen. Tom Waits brengt de laatste jaren ook geremasterde versies van zijn albums uit, in veel gevallen ook een verbetering. Bob Dylan, veel albums die in mijn ogen matig geproduceerd waren klinken in de geremasterde versie ineens geweldig. Met de box van The Miracle van Queen was ik ook best blij, vooral al die outtakes. De technieken zijn nu eenmaal veranderd en beter geworden, wat vroeger niet kon kan nu wel en muziek van 30 jaar geleden kan daar behoorlijk van profiteren. Als het je ding niet is, gewoon overslaan, ik ben er vaak best blij mee.

Originele versie of Remaster? - MusicMeter.nl ?

De basis van deze discussie gaat gewoon over Innuendo, kleine beetje linksaf en klein beetje rechtsaf maar verder over Innuendo en het nut van een remaster/remix van dit specifieke album. Maar goed, liever verplaatsen naar een topic in de krochten van MuMe waar nooit iemand komt of naar een artiestenpagina waar je ook weet dat de discussie direct stopt.

Lang leve MuMe, misschien moeten de eigenaren even aangeven wat ze liever willen een levendig forum/ album pagina's of... oh wacht, laat maar...

Innuendo is een prima album van Queen. Het klonk destijds urgent en fris ondanks de achterliggende ellende.Titeltrack en afsluiter zijn voor mij de beste songs hier. Delilah de minste. De rest is meer dan acceptabel . Ik draai niet veel Queen , maar af en toe kan ik hier wel van genieten. 3 en halve ster voor deze.


Eens met Vigil. Een remaster/reissue maakt het toch niet opeens een ander album? Dat geluts altijd . Er komen bij andere albums veel ergere dingen voorbij dan liefhebbers die hier hun ervaringen delen en hun hoop uitspreken wat er misschien komen gaat. Misschien is het een idee voor de crew om eens te kijken na de context van sommige opmerkingen en het op waarde weten te schatten dat liefhebbers elkaar voorzien van informatie aangaande op stapel staande (her)uitgaven .

Leuk om te lezen hoe zo'n correspondentie/discussie zich ontwikkelt!

Maar inderdaad, ik doelde ook niet op een heruitgave waarop een en ander wordt toegevoegd, maar een versie waarop al het huidige wat beter in balans is gebracht, wat maakt dat zaken die nu wat wegvallen in de mix beter naar voren komen als ze dat verdienen/dat het geheel sterker maakt.
En het heeft inderdaad ook niets te maken met een uitgave die verwacht is, maar met een (her)uitgave die wat mij betreft best zou mogen verschijnen/waar May, Taylor en Deacon cq Universal best een stukje van hun fermenterende kapitaal in zouden mogen steken.

Wie weet, wie weet…

In combinatie met het feit dat het dan ook alweer 35 jaar geleden is dat Freddie Mercury overleden is, zou een mooie boxset een mooi iets zijn. In ieder geval voor mij wel!

Pas toen de dood nakende was liet hij zien wat hij echt in huis had. De pareltjes liggen op de bodem van de oceaan.

Met alle respect, heb jij wel meer geluisterd en of gezien van deze band, en in dit geval van de heer Mercury? Dat je het oudere werk niks vindt, dat kan. Maar wat je nu zegt is bijna lachwekkend te noemen.

Merkwaardig frame. Waar schrijf ik dat ik het oude werk niets vind? Ik hoor veel talent, maar pas op deze plaat hoor ik zeggingskracht, de echte bezieling. Mag dat niet van de muziekpolitie?

Je reactie is veelzeggend....ik frame niks. Je schrijft iets op, en daar reageer ik op.. dan moet je de manier waarop Je schrijft aanpassen..Je schrijft letterlijk dat pas toen hij bijna dood ging echt begon met passievol zingen? Dan heb je toch echt de boot gemist hoor.
En mijn reactie is volgens mij heel netjes en respectvol. Dan is muziekpolitie een kinderachtige reactie.

Fijn dat je Innuendo zo waardeert. Dat doe ik samen met jou, en zijn zang is inderdaad waanzinnig hier, maar dat was op voorgaande albums niet minder naar mijn mening.

Ik vind juist dat zijn zang hier wat smaller klinkt dan op de voorgaande albums. Bezieling is er zeker wel, maar het is te horen dat er minder 'body' achter zit.

Ik moest ook wel een beetje glimlachen om je post, Jupiter. Alsof Freddie gewacht zou hebben om alles uit de kast te trekken tot deze (eigenlijk laatste) worp.