The Chameleons - What Does Anything Mean? Basically (1985)

Eigenlijk zijn de eerste drie albums van The Chameleons gewoon stuk voor stuk monumentjes! Zo ook deze plaat. Zelden is er een band geweest die erin slaagde zulke melodieuze liedjes te maken! Singing Rule Britannia, In Shreds en Return of the Roughnecks zijn daar prachtige voorbeelden van.

Het heeft wat luisterbeurtjes gekost, maar begin hem nu écht mooi te vinden. Stop er vooralsnog eerst weer even mee, ook andere cd's moeten weer wat beurtjes van mij krijgen, maar vooralsnog welverdiende 4~sterren!

Vergeet ook je vriendin niet...

Het heeft bij mij ook even geduurd voordat het kwartje volledig viel. Eigenlijk is dat zo bij alle platen in mijn top-10. De mooiste zijn die platen die langzaam groeien van 'ok, dit is wel goed' naar 'dit is helemaal geweldig'. Langzaam is deze van The Chameleons er voor mij ook zoeen geworden en wellicht gaat dat bij jou ook nog gebeuren, beste Woutah!

Nu ja, het ís al gegroeid mijn beste Ace. Diegene van wie ik deze cd heb gekregen, heeft vette lamme armen gekregen van alle liedjes die zij heeft opgeschreven op het hoesje dus ik was het moreel verplicht om het vele luisterbeurten te geven.

Briljante plaat! Heb je de bonustracks ook?

Ja, het laatste nummer is inderdaad zeer lekker en goed tegelijk.

One Flesh

Perfume Garden en One Flesh zijn ook mijn favorieten!

Nostalgia is mijn favoriet

Home is Where the Heart is.........

According to Hoyle
All cards on the table

Home Is Where the Heart Is absoluut mijn favoriet hier! Looking Inwardly volgt op enige afstand en dan de rest. In Shreds beste bonustrack.

Silence, Sea and Sky , Intrigue in Tangiers, Return of the Roughnecks, Singing Rule Britannia, On the Beach, One Flesh en P.S. Goodbye.

Hebben we alles genoemd, want alles is goed!

Silence, Sea and Sky mag er wat mij betreft af....

Singing Rule Brittannia ook... Geweldig nummer, maar Mark moet natuurlijk niet gaan jatten van John.

De eerste track is vooral aftellen naar Perfume Garden. De ietwat gedateerde prodctie, daar moet je door, maar eens dat gelukt ontdek je de eerste parel van dit album. Perfume Garden, het nummer is echt zo mooi als de tital laat vermoeden, en met wat verbeelding kan je de genietbare geuren waarnemen. Waar The Chameleons op Script nog bij wijlen vrij hoekig waren, hebben ze hier hun sound aangepast naar meer dromerige sferen, waarbij de synthesizer een voornamere rol krijgt dan op de voorganger.

We gaan op hetzelfde elan door. Intrigue is opnieuw een lekkere Chameleonstrack, tekst en muziek vullen elkaar aan. Het doet me denken aan zéér warme zomerdagen, het is al vrij laat maar er hangt nog een drukkende warmte in huis. De deuren staan wijd open, en in de verte weerklinken The Chameleons. Dat is het soort gevoel dat ik krijg bij deze muziek.

Return of the roughnecks is een iets harder nummer, dat terug doet denken aan Script. Er zit verbetenheid in, en het klinkt allemaal zo verdomd oprecht. Maatschappijkritiek, maar niet verdrinken in zelfmedelijden. Als Joy Division hier status heeft van meest oprechte band, mag ik The Chameleons dan nomineren voor de tweede plaats?


Eenzelfde gevoel bekruipt me bij Singing Rule Brittania. Alweer een wondermooi nummer, met eenzelfde thematiek, en een zelfde visie. Dat stukje over de hoge werkloosheid destijds in Engeland vind ik bijzonder knap, mede door het 'wij gevoel' dat Mark steeds weet te creëren. Erg fraai ook wanneer de synthesizers worden ingezet, een Chameleonsnummer kent ook voldoende variatie waardoor het nooit saai wordt.

On The Beach is misschien het minst opvallende nummer van The Chameleons, al blijft de sfeer prima behouden.

Op Looking Inwardly hoor je dat de band ook een prima drummer heeft. Ook hier voldoende variatie, de meeste Chameleonsnummer hebben een stukje van bezinning, wat me erg aanstaat. Hier maak ik graag de vergelijking met Interpol, ook zij passen dat trucje graag toe. Toch heb ik bij The Chameleons een ander gevoel. Bij Interpol zie ik beelden van de onderwereld, drukke steden en vervuilde gebieden. Bij The Chameleons zie ik verre stranden, warme zomeravonden, en stukjes ongerepte natuur. Er is iets zo puur en ongerept aan de muziek van The Chameleons, moeilijk te omschrijven.

One Flesh is wederom genieten, vooral het tweede deel van het nummer is adembenemend. Wellicht het meest dromerige nummer van The Chameleons, jammer dat ze deze stijl op hun opvolger niet zullen voortzetten.

Home Is Where The Heart Is, is het absolute hoogtepunt. De tempowissel in die intro, het mogen dan nog warme zomeravonden zijn, hiervan komen mijn haren recht overeind. Hetzelfde gebeurt in het refrein, dat According to Hoyle stukje, dit is muziek met een grote M. De kwaliteiten van de drummer komen hier opnieuw boven, dit zijn de Chameleons ten top.

PS Goodbye is een geslaagde afsluiter. Simpele poëzie en levenswijsheid, het mag misschien allemaal wat naiëf klinken, I like it. Dat nananana had misschien niet gemoeten, hoewel het een melancholiek tintje heeft, het is geen Kaiser Chiefs nanananana.

De twee bonustracks zijn anders van stijl. Ze klinken veel rauwer en hebben meer de punkfeeling, althans In Shreds, wat me doet vermoeden dat ze nog van voor Script of The Bridge dateren. In Shreds stelt niet zo gek véél voor, behalve de gebruikelijke vechtlust, terwijl Nostalgia prima beschrijft waar de muziek van The Chameleons om draait.

Mag ik tenslotte nog een open deur intrappen? The Chameleons, miskende der miskende bands.

Wederom een heel mooi verhaal Lost Highway


Ja ja pefume garden!

Ik sluit me aan bij het oordeel van muziekkrant Oor destijds.
"Fantastisch debuut (SotB), onbenullige opvolger" (deze dus).
Okee okee, dat is overdreven maar al is deze plaat niet slecht, Script is zoveel sterker. Allez, smaken verschillen etc etc hè?

Allez.....smaken verschillen nu eenmaal en dat vind ik uitstekend!
Onbenullig... echter, is inderdaad sterk overdreven... althans volgens Alicia's Oor!

Bewijst eens te meer wat een flutblad dat eigenlijk is

Intrigue is opnieuw een lekkere Chameleonstrack, tekst en muziek vullen elkaar aan. Het doet me denken aan zéér warme zomerdagen, het is al vrij laat maar er hangt nog een drukkende warmte in huis. De deuren staan wijd open, en in de verte weerklinken The Chameleons. Dat is het soort gevoel dat ik krijg bij deze muziek.
Schreef Lost Highway

Ik heb exact hetzelfde gevoel met dat nummer! Ik vind eigenlijk dit hele album een zomerse sfeer uitademen. Dat is ook de reden waarom ik dit toch net een tikkeltje beter vind als Script, die wat kouder aandoet. Ook vind ik WDAM?B op zich veel consistenter als Script, (de 2 bonustracks buiten beschouwing gehouden). Script heeft daarintegen wel meer echte hoogtepunten, zoals Second Skin, Up the down escalator, Don't fall.. Ik heb ergens gelezen dat hier misschien ook een remaster van komt. Ben trouwens nog altijd aan het wachten op die nieuwe release van Script, die er normaal in december ging komen, maar nu blijkbaar is opgeschoven naar .. maart/april?

"You want to climb, but when you try to climb
you see the ladder getting shorter..
You want to drink but when you try to drink
there's someone pissing in the water"

Return of the Roughnecks.
Frustratie. Mooi verwoord. Overtuigend gebracht. Goed nummer.

Dit zegt alles! Prachtige lyrics!

Singing Rule Britannia vind ik ook een ijzersterk nummer! Geweldig album dat zeker niet onderdoet voor zijn voorganger.

Deze nummers stammen volgens mij uit 1981. In 1985 zijn ze samen met een oude versie van 'Less than human' (eveneens 1981) op een 12" uitgebracht. Inderdaad mooie rauwe uitvoeringen.


Nee, nee, nee ..... dat is toch, vind ik, The Sound.

Verder vind ik WDAM?B toch wel van aanmerkelijk mindere kwaliteit dan de voorganger en de opvolger. Qua sound toch wel een herhaling van Script. Maar dat neemt niet weg dat er een aantal uitstekende nummers op staat.

Intrigue: kan het mysterieuzer? Beste nummer van dit album wat mij betreft. In Shreds en Nostalgia zijn ook mooi maar zijn natuurlijk al van een oudere generatie Chameleons songs. Op marktplaats kun je nog maxi's vinden waar ze oorspronkelijk op zijn uitgebracht.

Ik vind dit album iets minder als het debuut van The Chameleons. Het is nog altijd een geweldig album van zéér hoog niveau, maar het heeft naar mijn mening net iets minder uitschieters als Script of The Bridge. Perfume Garden, Home Is Where The Heart Is en P.S. Goodbye zijn voor mij de drie beste.

Dit album krijgt van mij dus een 4,5* en dat is zeker verdiend.

Pure melancholie, om met gemakeupte ogen op bed te gaan liggen en je tranen de vrije loop te gaan...

Vind dit niet bepaald een jankplaat, maar wel een echte zomerplaat.

Melancolie is niet hetzelfde als janken ( de tranen waren bedoeld op de schoonheid van de muziek). Verder vind ik dit persoonlijk eerder passen bij een zonnige herfstdag, dan bij de zomer...

Intrigerende hoes eigenlijk, als je er een tijdje naar staat te kijken... Het heeft iets hypnotisch... Een perfecte weerspiegeling van de muziek...