Portishead - Third (2008)

Zeker een verrassend album, en mooi!

Goeie comback, maar de eerdere blijven me beter bij: het dance-industrial gevoel heeft plaats gemaakt voor de gevoelige snaar platen van eerder. ik kom op 3,5 *

mm andere invalshoek ander geluid, maar nog stees portishead (dankzij gibbons)

vooralsnog vind ik het niet echt geweldig, wellicht dat het album moet groeien

Heb hem toch even geluisterd en bij viel hij niet zo heel goed. Dummy vond ik grandioos, maar dit vind ik een beetje een eentonige herhalingsoefening. Had er zeker meer van verwacht. Of zou Joy gelijk hebben en moet hij groeien??

Groeien ja! Als de nieuwe Portishead iets niet is dan is het wel eentonig! Dummy en die tweede hadden een redelijk afgebakend geluid met beats, scratches en een downtemposfeertje. De nieuwe is juist veel gevarieerder; rare folk-intermezzo´s, psychedelische orgels, electronisch gedreun en andere narigheid.

De tweede was een herhalingsoefening van Dummy, maar dan intenser. Dit is echt totaal iets anders, veel minder behaaglijk en een stuk naargeestiger en moeilijker. Ook Beth´s stem vind ik helemaal anders, onprettig zelfs af en toe. Maar in dit geval, hoe onprettiger hoe beter. Een onnavolgbaar meesterwerkje. Ik vond de vergelijking met Mezzanine eerder in dit topic wel een goede, niet qua muziek maar qua impact en verrassingseffect......Nooit gedacht dat Portishead nog zo´n doorstart zou maken, kunnen al die andere reuniegroepen een heel harde punt aan zuigen.

de voorgaande platen hoefden bij mij niet te groeien

maar soms is het een goed teken als ze dat wel moeten doen

Oei, deze plaat kost mij ook wel wat moeite maar ik kan niet ontkennen dat het een erg 'spannende' plaat is. Donker en af en toe op het vileine af. Ik waag me zeker nog niet aan een waardering; dat vergt nog wel (fiks) wat luisterbeurten.

Dat was na de eerste paar luisterbeurten mijn indruk van deze plaat, klaar. Ieder zijn mening, toch? Nogmaals, ik geef deze plaat zeker meer luisterbeurten, kijken hoe ik er dan tegenaan kijk. Het is me vaker gebeurd. Zo vond ik R.E.M.'s 'New Adventures In Hi-Fi' toen hij uitkwam een matige plaat. Na 11 jaar ben ik hem weer gaan luisteren en vind hem nu geniaal. Het kan maar zo dat ik na een tijd 'Third' ook ga 'ontdekken'. Ik kom er zeker nog op terug... ooit.

Eerder op dit forum werd gezegd dat deze plaat een herhalingsoefening zou zijn. Niets is echter minder waar! Ik heb de plaat nu een keer of 10 beluisterd en het is een waar meesterwerk. Van een huiveringwekkende schoonheid. Bijzonder gevarieerd. De plaat van het jaar (tot nu toe); komt zeker in mijn top 5 van 2008. De plaat is zó anders dan Dummy of Portishead: donkerder, gevarieerder, ruiger. Je moet er wel erg aan wennen; hoe vaker je hem echter draait, hoe beter hij wordt. Beth’s stem is eigenlijk de ene constante factor in het geheel en daarom is de muziek nog steeds herkenbaar als Portishead. Aan de ene kant is deze plaat een afscheid van de sound van Dummy en Portishead en dat vervult mij toch met een zekere melancholie; deze muziek zal nooit meer worden gemaakt en dat is jammer. Aan de andere kant krijgen we er muziek voor terug van een band die durft te experimenteren en nieuwe wegen in wil slaan en dat is pure winst.

Oh het is zeker typisch Portishead en slecht is het ook zeker niet, wat ik ook niet gezegt heb. Productioneel zit het zeker wel goed in elkaar, maar nogmaals dat was mijn eerste ervaring. In eerst instantie niet waar ik 10 jaar op gewacht heb. En nieuwe wegen vind ik ze ook niet echt in slaan. Alle elementen heb ik al eens eerder in de elektronische muziek gehoord. Wat niet wegneemd dat ik deze plaat nu toch maar eens meer tijd en luisterbeurten ga geven. Wat dat betreft hebben jullie mij daarin overtuigd. Nogmaals, ik kom hier zeker nog op terug. Mochten jullie toch gelijk krijgen, dan tracteer ik op saucijzen broodjes .

Poe, ik ben zwaar onder de indruk! Een jaar of wat terug was ik devoot Portisheadfan (de eerste twee albums dan ook grijsgedraaid) en was ik één van de zovelen die naarstig naar de nieuwe plaat van dit gezelschap verlangden (ik herinner me nog een rumoer over een langspeler die Alien zou moeten gaan heten, en zo nog een reeks berichten die enkel valse hoop kweekten), wat wel eeuwig leek te duren (zoveel zat dat er uiteindelijk niet eens naast, zeg nu zelf). Nu, luttele jaren verder, draai(de) ik haast nimmer meer Portishead; de liefde wat bekoeld (nog steeds goede platen, die eerste twee, maar ik val er niet meer van m'n kruk van), de interesse weggesijpeld. De nieuwe plaat? Ach ja, ik stond er alvast niet meer om te springen. En toen was 'ie daar opeens.

Aanvankelijk besteedde ik er niet eens aandacht aan; hé, nieuwe Portishead, tja, hè hè, nu dan toch, leuk hoesje, en op naar andere recente platen die vast veel meer zouden boeien. Maar goed, dan toch, de nieuwsgierigheid steekt de kop op. Toch maar eens gaan horen dan, allicht leuk om te horen waar we nu zolang op hebben moeten wachten. Dat het wachten nog eens belóónd zou worden, dat had ik al niet meer dúrven hopen, maar ik kan alleszins zeggen dat ik me geen betere nieuwe Portishead had kunnen voorstellen. Het is nog steeds wel herkenbaar als Portishead, maar meteen ook weer niet. Duidelijk nieuwe wegen ingeslagen, en dat pakt fantastisch uit. Enerzijds klinkt de muziek nog stoffiger, nog desperater, hopelozer, anderzijds juist ontzettend fris (vergeef de slechte woordkeuze; ik heb nog 'relevant' en 'nieuw' overwogen, maar de één is nog ontoepasselijker dan de ander) door de innovaties, ongepolijst ("ruiger", dixit Kuyichi, kan ik me ook uitstekend in vinden). Altijd een zwak gehad voor de stem van Beth verder, en dat nog steeds; gaat werkelijk door merg en been. "I don't know what I've done to deserve you", mijmert ze, en ik voel de tranen haast opwellen.

Hier overigens absoluut geen groeiplaat, al vanaf de eerste luisterbeurt was het hier raak, hoewel ik 'm wel nog steeds nóg beter begin te vinden; hij wordt me steeds dierbaarder. De Portisheadliefde vlamt weer helemaal op zo, had ik niet verwacht, maar ik kan er moeilijk omheen. Dikke 4,5*, waarmee het in mijn boekje meteen de beste Portishead is. Echt, ik kan er niet over uit hoe fantastisch.

Mooi bericht, Sven. Ik heb hem zelf vandaag voor het eerst (zij hij niet met volle aandacht) gehoord en hij viel allerminst tegen! Ik moet hem wel duidelijk nog wat vaker (en aandachtiger) draaien voor ik weet of we hier met een echte winnaar van doen hebben, maar veelbelovend klonk het hoe dan ook.

Mooi bericht inderdaad Portishead heeft duidelijk niet voor de makkelijke weg gekozen, de 'triphopbeat' is hier toch wel voor een heel groot deel verdwenen. Ook mooi hoe de plaat zich ontwikkeld, het voelt echt als een geheel, en ook de nummers afzonderlijk een mooie opbouw kennen. Zoals Small losbarst in een psychedelisch feestje, dat maakt het toch wel spannend.
Enneh, ik durf me niet echt een kenner op dit gebied te noemen, maar kan het dat ik wat krautrockinvloeden hoor?

Wat ontzettend goed dat er na 10 jaar weer een Portishead-release is. Ik had er niet meer op gehoopt. Ik lees hier hele mooie dingen en ben dan ook erg benieuwd. Ben nog steeds diep onder de indruk van het tweede album en vraag me af of 'Third' mij een volgende klap gaat uitdelen.

Oef, een aantal luisterbeurten Third achter de rug. Zware hap zeg. Donker en dreigend zijn kwalificaties die absoluut op deze plaat van toepassing zijn. Het is een groeiplaat naar mijn mening maar boeit me wel enorm, En inderdaad Portishead kiest niet voor de makkelijke weg maar dat hebben ze mijns inziens op de vorige platen ook niet gedaan. Zou mooi zijn als ze weer gaan toeren (Lowlands ?) Ik begin met een 3.5 maar gaat zeker stijgen.

Touren, Jawel komende maandag staan ze in HMH... Ze doen vooralsnog geen festivasls heb ik begrepen want ze willen niet meer uitgebreid touren las ik in interview.
Maar uhm, wat een geweldige plaat, komt in top 3 van 2008, weet ik nu al zeker, heerlijk donker. Vergelijkbaar met Mezzanine van Massive Attack. Gewoon de stem van Beth maakt elk nummer een belevenis

In de HMH, foutje gemist dus (shit). Vergelijking met Massive kan ik zeker volgen (Mezzanine is een van de top platen allertijden). Die staan overigens in juli in Westerpark A'dam (en oa Radiohead, REM...)

Schrok me dood bij het luisteren naar Silence, wat een k**nummer is dat zeg. Maar de rest is heerlijk, inderdaad. Beth is gelukkig nog steeds niet het zonnetje in huis en de rest is ook als vanouds. Zo experimenteel vind ik hem nou niet, en ook niet heel erg anders dan het oudere werk. OK, minder triphop en meer electronica. Maar vooral heel erg Portishead.
Onverwacht kadootje, al met al.

CD nu meerdere keren beluisterd en ik vind het prachtig.
Bij elke volgende luisterbeurt wordt ie nog mooier.
Gelukkig zijn ze weer terug. Hopelijk volgt er nog meer de komende jaren en hoeven we niet weer zo lang te wachten. Een 5 !!!

Ik heb hem nu 2 keer beluisterd en moet zeggen dat ik het tot nog toe een uitstekend album vind. Het is een vertrouwd geluid, maar toch ook een duidelijke vernieuwing tov de voorganger (maar ja dat mocht ook wel na 10 jaar).

Ik vind het een vrij rudimentair album met pregnante, basale en hoekige electronica en dito gitaarwerk. Het roept bij mij ergens een (begin) jaren 80 sfeer op. Soms zelfs een beetje post-punk. Ik luister nu bijvoorbeeld naar 'We Carry On' dat mij dat gevoel sterk geeft.

Ergo, een mooi duister album met hemelse zang van Beth.

Ik zet in op 4*

Ik heb nog 2 kaarten over, had ze voor de zekerheid gekocht maar ook nog 2 van Universal gekregen, mail me maar, ben vandaag aan het werk en check mijn mail dus regelmatig. Mogen voor kostprijs weg.
Blijft overigens prachtig album, nu weer even opstaan, wow er moet veel gebeuren wil dit niet mijn nummer 1 worden van dit jaar.

Echt een fantastisch album, ik had het eigenlijk helemaal niet verwacht dat ik hem zo tof zou vinden. Ik vond Dummy een hele goede plaat maar het is toch niet helemaal mijn genre, dit veel meer eigenlijk en ik vind em dus ook superieur aan dummy eigenlijk. Album van het jaar tot nu toe.

Best een tegenvaller dit album. In mijn oren klinkt het ongestructureerd en alsof er zomaar wat gedaan wordt. Het lijkt net alsof ze in die 10 jaar dat ze er uit zijn geweest ook verleerd zijn hoe ze goede composities moeten schrijven. De klik tussen de muziek en de zang lijkt ook totaal verdwenen. Ik weet niet meer of het nu de stem is die niet meer bij de muziek past of andersom. Het komt op mij iets teveel over als een onbeholpen poging experimenteel terug te komen, maar niet wetende dat een goede invulling te geven. Een beetje als een 50 jarige die nog jong en vlot over probeert te komen, maar toch echt niet meer zo mooi is als vroeger. Jammer...

Laat deze groeidiamant groeien! Blijven draaien.

Het is natuurlijk geen lieflijke muziek, maar de beklemmende sfeer van dit album grijpt mij in ieder geval wel bij de keel.

Opmerkelijk, ik vind zang en muziek hier juist erg sterk samen. Ze zijn niet in elkaar verweven, maar vullen elkaar wel goed aan. Waar ik Dummy vaak een beetje vlak vond, is dat hier helemaal niet het geval.

Ik vind Dummy juist veel intenser. De bedoeling van dat album lijkt veel duidelijker. Met dit album lijken ze niet te weten waar ze heen willen. Ik vind het maar een koud en afstandelijk album.

Oh ooooh, ik voel dat ik op mijn eerdere mening terug ga komen.... Ik omschreef de plaat als een eentonige herhalings oefening... maar die neem ik met terugwerkende kracht al terug.... Sterker, ik ben bang dat ik deze plaat langzaam aan begin te waarderen....

Laat hem maar groeien en groeien.....Neem de tijd, het is lente.

Ja die lente mag nog een slagje beter hahaha. Maar hij groeit langzaam maar zeker. Ik weet niet wie het niet met mijn mening eens was en mij erna op wezen dat hij inderdaad moest groeien... maar die beloofde saucijzen broodjes komen wel in zich ben ik bang...

Nu even serieus. Ik kan je aanvankelijke gevoelens tav dit album goed begrijpen hoor. Ik had hetzelfde. Is dit nu de lang verwachte nieuwe Portishead?

Maar hoe meer ik hem draai, hoe meer die onder mijn huid gaat zitten. Makkelijke kost is het natuurlijk niet. En het staat ook mijlenver af van het relaxte Dummy, maar ligt wel weer in het verlengde van het tweede album. Alleen dan nog wat donkerder en wanhopiger.

Ik ben in ieder geval aan het genieten (ook zonder saucijzenbroodjes)!