Portishead - Third (2008)

En maar 4 sterren? :-P

Portishead - Third

De breekbare stem van Beth Gibbons samen met de eigenzinnige en vreemde beats blijken uitstekend samen te gaan.
De instrumentatie op deze plaat is erg sterk en vooral zeer origineel, erg sterke synths wisselen zich af met vreemde veranderingen van de beat en samples.

De stem van Beth klinkt alsof ze ieder moment in tranen kan uitbarsten, ook de drums zijn erg lekker. De drums op Machine Gun bijvoorbeeld zijn heerlijk.
Natuurlijk klinkt het allemaal wat experimenteel maar ze komen er makkelijk mee weg.
De verandering van de beat in Small bijvoorbeeld is zeer sterk.

Conclusie: experimentele beats samen met de heerlijke stem van Beth zorgen ervoor dat Third een van de betere platen uit 2008 is geworden. De synths zijn heerlijk de drums zijn fantastisch en Beth ontroert me keer op keer.

Je zult maar in een zonovergoten Londen op het All Tomorrow's Party festival PJ Harvey en Portishead live mogen aanschouwen, vreemde dag want luttele kilometers verderop maake Amy er een eind aan, Portished eindigde met We Carry On jammer dat de titel niet profetisch was had nu nog door morgen gaan. Deze plaat is eindeloos, een hele andere band dan bij Dummy. Vind het qua sfeer op Mezanine lijken. Deze plaat is geniaal, wat moet ik verder over zeggen. Wat doen ze de volgende x? Gokje: Wordt een kogelhard album (en hopelijk doet Beth nog een Out of Season deel 2 alleen begeleid met een cello!!!)

Verstikkende electronica maken: het was een tijdje in en Third voldoet aan alle voorwaarden.
Bij opener Silence, een sombere klaagzang met ietwat snijdende gitaren en violen dringt het ene na het andere sfeerbeeld van lekker deprimerende, grauwe levens in met uitlaatgassen bewolkte voorsteden zich op. Hier al wordt het duidelijk dat voor vertederende liefdesliedjes (hoewel de teksten, geschreven door bij vlagen engelachtige zangeres Gibbons, soms verrassend teder zijn) nauwelijks ruimte is.

Qua vrolijkheid niet erg veel beter op; opvolger Hunter heeft in de coupletten misschien een wat loungy sfeertje, maar de brommende gitaren maken het totaalplaatje meer als een soort denderende hoofdpijn op een zomerse middag met vrolijk fluitende vogeltjes terwijl je lichamelijk en stiekem geestelijk ook kapot op bed ligt. Alleen in het anderhalve minuut durende en slechts met ukelele ondersteunde Deep Water is er ruimte voor wat warmte en juist doordat het als zo'n welkome afwisseling komt, is het één van de hoogtepunten op deze plaat.

Eén van de. Want zijn voorganger en opvolger zijn minstens even goed, zo niet beter, hoewel ze hun sfeer delen. We Carry On en Machine Gun zijn allebei de deprimerende grauwheid zelve, met in eerstgenoemde een mechanisch motiefje en zachtjes bonkende drums die samen dissonante, soms zelfs lelijke melodielijnen slordig aan elkaar plakken. In de tweede heerst een epileptische drumbeat die de stem van de plechtig klinkende Gibbons een ronduit verontrustend effect geeft; beide nummers geven je bijna een angst voor de ingezakte nieuwbouwwijken en rook uitspuwende monsterfabrieken die Third u als geen ander kan laten zien.

Ook op melodisch vlak blinkt Portishead hier uit; de eigenwijze en originele melodieën vinden een perfect evenwicht tussen angstaanjagend en meefluitbaar en helpen alleen maar mee met de opbouw van dit album. Daarnaast is het scala van instrumenten in de vorm van roffelende percussie op de achtergrond van soms heldere en soms snijdende gitaren en synths perfect uitgekozen.

Toch kan Third niet voor zijn hele speelduur overtuigen. Niet omdat de sfeer verflauwt, ook niet omdat de ruimte afwisseling te krap wordt - om dit tegen te gaan wordt er tegen het einde, naast het anderhalve minuut durende intermezzootje, met Magic Doors een ongrijpbaar, psychedelisch stukje eigenzinnigheid neergezet. Het probleem is eerder gewoon dat het allemaal na een tijdje echt te intens wordt; de klagende stem van Gibbons gaat plotseling toch echt te veel op een huilende oudtante lijken en de instrumentatie doet plotseling toch echt wanhopig verlangen naar even rondrollen in een bloemenveldje, al helemaal tijdens het duo The Rip en Plastic die door hun gebrek aan subtiliteit en spannende melodieën - hier wel - eigenlijk gewoon missers zijn.

Nog een kenmerk van de soms te ver doorgedraafde drang naar experiment is het abrupte einde van nummers zoals bijvoorbeeld in de opener, waar ik keer op keer toch wat beduusd uit mijn zorgvuldig opgebouwde onheilroes kom doordat de melodie plots vrolijk wordt afgebroken. Een fatsoenlijk einde hiervoor had er met de creativiteit van deze heren en dame wel afgekund, dacht ik zo.

Al bij al een meer dan prima retourtje troosteloosheid, met momenten die zo overdonderend goed zijn dat het des te jammerder is dat de imperfecties soms zo duidelijk naar voren komen.

Mooi stuk.

Kijk nog eens naar de titel van het nummer.

Vind het zelf juist een creatief einde, je kunt toch zelf ook wel bedenken hoe het zou klinken als het netjes 'uitgemusiceerd' werd?

Ik draai het album nu voor het eerst en ben erg onder de indruk. De zangeres heeft een fantastische stem. De beats in Machine Gun zijn ook bijzonder goed

Bij Blue Lines van Massive Attack kwam de discussie op Portishead en dit album:

Ik begrijp nog steeds niet helemaal hoe je bij We Carry On en Silence aan darkwave en neo-industrial komt. De ritmes in beide nummers doen mij erg aan die van Can rond 1971 denken. Beak>, het andere project waar Geoff Barrow zich mee bezig hield een paar jaar geleden, zat ook heel erg in die hoek. Daarnaast vind ik We Carry On ook wel wat hebben van dit nummer uit 1969, maar dan wel vertaald naar de hedendaagse tijd.
YouTube - SILVER APPLES Oscillations & Seagreen Serenades

Helemaal me eens, de link met Silver Apples en Can. Ik zou Machine Gun eerder het label neo-industrial geven. Daar klinkt de monotone dreunen van een machinaal proces in door en bijbehorende leegheid van het bestaan.

Off-topic: Ik luister ook nog regelmatig Chase the Tear. Wat blijft dat een fantastisch nummer! Ik ben benieuwd of ze dat nummer nog op hun volgende album zullen plaatsen.

Ik vond dat een nogal wat teleurstellend nummer in het begin, maar sinds ik het live heb gehoord ben ik wel om. Het is op een bepaalde manier een beetje Kraftwerk-achtig, maar dan met meer power. Geen idee of het op een nieuw album komt, het is inmiddels ook al jaren oud. Maar aan de andere schrijft Portishead niet zoveel muziek die uiteindelijk niet op de albums verschijnt, ze hebben ook maar weinig echte b-sides.

Dat nieuwe album zou overigens al in 2009 uitkomen. Hoe zit dat eigenlijk?

Geen idee. Geoff Barrow heeft wel deze maand vanuit het niets een hiphop-album (zie onder) uitgebracht, dus wie weet doet 'ie dat ook wel met Portishead.

Quakers - Quakers (2012)

Oké, dat ziet er heel, heel interessant uit. Daar ga ik eens achteraan.

Blijft toch Portishead hun beste vind ik. Inmiddels al 4 jaar oud en nog steeds klinkt het even spannend als voor het eerst dat ik het hoorde..
We Carry On is een ongelofelijk vette track.. Die drive die ze daarin hebben is echt heerlijk.

Potishead is sowieso geweldig, al vanaf hun debuut. Maar deze Third spant de kroon. Een plaat waar ik nooit op uitgeluisterd raak, de muziek gaat absoluut onder mijn huid zitten. De stem..fantastisch.

De eerste luisterbeurt denk je 'wat is dit hier allemaal' en geleidelijk aan begint het allemaal in elkaar te passen. Die daverende elektronica in combinatie met gibbons schrikwekkend intense vocals.

pluim! en een verdiende plek in mijn top 10

Ik zit dit nu te luisteren, staat best wel wat betoverende muziek op. Jammer genoeg ook enkele nummers die me (nu nog) niets doen.

Hm, ik heb dit album gisteren voor het eerst gedraaid op vinyl. Is de eerste keer dat een daadwerkelijk album -lees: geen single of EP maar een studioALBUM- afgespeeld dient te worden op 45RPM in plaats van 33 1/3. De kwaliteit van de muziek wordt er niet minder op maar andere dubbelalbums die ik heb worden gewoonlijk op albumsnelheid afgespeeld.

Super album, dit! Ik wil de rest ook hebben!

Ik moet zeggen dat de eerste twee albums wel behoorlijk anders zijn. Ze zijn wat sferischer, minder nadruk op synths en in zijn algemeenheid wat 'mellower'. De donkere thematiek is wel aanwezig maar de spanning is minder voelbaar. Deze plaat vind ik echt een luisterplaat, die je niet zo snel op de achtergrond aanzet als je met wat nitwits zit te borrelen. Voor een dergelijke gelegenheid zou ik de eerste twee eerder aanzetten. De eerste twee albums zitten meer in het loungy triphopstraatje van de jaren negentig terwijl Third meer teruggrijpt op Krautrock en postpunknervositeit.

Dit was mijn introductie met de band Portishead en is ook mijn onbetwiste favoriet geworden. Oordeel zelf, zou ik zeggen!

Wat een stem, wat een betovering, wat een stem.
The Rip
Een verhoging naar 5* zit erin.

The Rip inderdaad. Fan-tas-tisch.

Portishead was gisteren echt absurd goed in het Rivierenhof in Antwerpen. De enorm intense climax van 'Threads', de absolute stilte van het publiek tijdens 'Roads', de gitzwarte versie van 'Wandering Star' met die prachtige uithaal op het einde, en een ronduit brutale versie van 'Cowboys': dit was genieten. Het is redelijk fascinerend hoe de nummers van Third, hoewel ze fragmentarisch tot stand zijn gekomen in de studio, toch zo 'kloppen' live. Alex Callier van Hooverphonic zat ook in het publiek, en voor hem moet dit optreden toch wel een smak in zijn gezicht geweest zijn. Portishead etaleerde een klasse waarbij Hooverphonic nog niet eens tot hun enkels komt.

Denk je dat of hoop je dat?

Echt vreemd, eigenlijk wat teleurgesteld in mezelf, maar hoe meer ik pogingen doe naar Third te luisteren hoe slechter het wordt. Echt het minste album in mijn ogen, en echt jammer, want Portishead albums zijn redelijk zeldzaam. Dummy en hun 97' album blijven nog altijd legendarische toppers.

Is er nou al eens wat bekend over een nieuw album? Duurt eeuwen...

Naar goed Portishead gebruik....

Vind 't leuker dat een album een stuk of 5 jaar op zich laat wachten dan elke 10 maanden een nieuwe .

Geoff Barrow is druk geweest met Quakers en Beak>, dus het zal wel niet in 2013 zijn, als er al een nieuwe komt.

Bwah, ze touren toch nog enzo. Lijkt me wel logisch dat ze er nog één doen, al is het een definitief afscheidsalbum. Portishead is daarbij typisch een band die het, naar eigen normen toch, oftewel goed doet oftewel gewoon niet.

En natuurlijk totaal mee oneens