Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Maar een 3 van Hammerhead is best te doen.

Komt dat even goed uit dat Gabriel hierop zingt en Collins gewoon achter de drumkit zit (m.u.v. More Fool Me)

Collins doet ook tweede stem?

Volgens mij doet Collins idd regelmatig een tweede stem en zo niet dan is Gabriel behoorlijk goed in het imiteren van Collins.

De stem van Gabriel vind ik echt heerlijk op dit album. Gaat nog moeilijk worden om de favo tracks uit te zoeken.
Wel weer een ontdekking dit album zeg... De muziek ontroert me gewoon. Zeker kans dat dit binnenkort mijn top 10 binnenstormt! Zo, en nu op naar Foxtrot!

Oh ja, voor nu geef ik 4,5*, prachtig album!

Ja, inmiddels draait ie alweer nu hier. Het nummer waarop Phil Collins zingt vind ik minst interessante eigenlijk. Firth of Fifth blijft favo, maar The Battle of Epping Forest vind ik ook echt steengoed!

Ja bijna iedereen vind More Fool Me een niemandsdalletje. Ik vind het een heel mooi liedje en sla hem zeker niet over. Mooi ingetogen gezongen door onzer Philly boy. Cinema Show vind ik overigens het beste.

Solo vind ik Collins idd niet echt te pruimen, veel te zoet.
Maar bij Genesis vind ik hem erg goed, simpelweg omdat de muziek mij veel meer aanspreekt. Met de stem van Collins opzich heb ik helemaal geen probleem.

De opmerking over Collins was ook meer voor Hammerhead bedoelt.

Ik heb groot respect voor beide zangers. Okee, ze zijn beiden hun eigen weg gegaan, maar ze hebben een indrukwekkende carriere gehad. Van PC zullen we niet erg veel meer horen denk ik, want die begint toch doof te worden? Had ik gelezen in ieder geval. Lijkt me vreselijk als je dat overkomt. Gun ik niemand (en ik kan het weten, want ben zelf slechthorend). Ben wel benieuwd naar de verdere inbreng bij Genesis van beide heren. Tot wanneer is Peter Gabriel eigenlijk gebleven bij Genesis? Was Selling zijn laatste?

Lamb Lies Down was de laatste met Gabriel.

Phil heeft een opgelopen oor-ontsteking verwaarloosd waardoor hij eenzijdig doof is geworden.

Inderdaad 'The Lamb .. ' is het laatste album met Gabriel. Daarna hebben ze gezamelijk nog een concert gedaan ergens in 76, om geld in te zamelen voor het financiele fiasco van het door Gabriel georganiseerde WOMAD festival. Jammer genoeg is daar geen beeld- of geluidsmateriaal van.

Paar berichten verwijderd.

Ik heb deze plaat van het weekend ook voor het eerst beluisterd. Het eerste nummer was meteen ontzettend mooi. Ik was eigenlijk ook een beetje vergeten dat Gabriel zo'n prachtige stem heeft (ken hem verder alleen van 'Here Comes The Flood'). Het nummer met Collins vond ik dan ook weer niet zoveel aan, net als anderen hier... Verder wel een interessante plaat die ik zeker vaker ga draaien in de nabije toekomst. Stemmen doe ik na een volgende luisterbeurt wel, zal wel beginnen met een 3,5*.

Herman Wat leuk om jou aan dit album te zien. En de score die je nu geeft, geeft een mooie eindscore al aan...denk ik. Hulde!

Ja, ik dacht, ik ga ook maar 's aan de top 250 beginnen. Na de twee platen van Coldplay en een van Tool was dit de hoogste die ik nog niet had becijferd... Coldplay heb ik trouwens ook al gehoord, maar die gaat niet al te hoog eindigen, denk ik...

Hehe, grappig... Ik had hetzelfde idee en zag dit album dus ook nog zonder stem. Bij mij valt ie eigenlijk best goed. Tot nu toe kende ik alleen 'The Lamb...' en 'A Trick...' die ik beiden niet goed kan uitluisteren (vooral door de stem van dhr. Collins ) Ik ben het dus helemaal met Hammerhead en vele anderen eens wat dat betreft. Door dit album ben ik eigenlijk zeer aangenaam verrast. Die Gabriel wil ik wel vaker horen... 4* voorlopig

Ik ben helemaal verliefd op het eerste nummer. Op nummer 10 binnen gekomen in mijn top 10, dit album.

Jij vindt dat gepingel dus mooi als de zang al is opgehouden. Zo bijzonder is dat gepingel niet. Of is dat nu typisch symphonische rock waar ik weinig van begrijp?

Dat laatste teu.

Hmm, nou ik zal nog eens goed luisteren .

Tja, het klinkt een beetje afgezaagd en een beetje preken voor eigen parochie, maar de essentie van symfo is inderdaad nogal eens dat je, zeker als je met het genre niet zo vertrouwd bent, er nog wel eens een keertje vaker naar moet luisteren om ertoe door te dringen.

In tegenstelling tot wat sommige symfo-diehards beweren geldt dat overigens wel voor meer muziek.

Ik had zowaar nog niet gestemd bij deze... Geweldig album dus dit, maar voor mij niet Genesis' beste. Dat blijft voorbehouden aan Foxtrot. Toppers hierop zijn The Cinema Show & Dancing With The Moonlit Knight (& uiteraard ook Firth Of Fifth). Ietsje minder daarentegen zijn More Fool Me & I Know What I Like. Maar toch een 5 uiteindelijk.

De lange nummers vindt ik hier stukken boeiender dan op Foxtrot.

Als er een album van Genesis doorlopend sterk en boeiend blijft dan is dat Selling England.. Alle andere albums gaan nog wel eens mank aan zwakkere songs. Daarnaast prettig heldere produktie. Misschien is The Battle of Epping Forest wat aan de lange kant om volledig te boeien.
Of is dat het probleem van 'doordringen in de essentie van symfonische rock' (zie Casartelli) ? Mag ik na 125 keer luisteren wel eens opschieten !

Juist... Deze plaat heeft bij mij ook een aantal draaibeurten nodig gehad, maar tegenwoordig staat hij toch echt met 5* in de top 10! Weliswaar op nummertje 10, dus het zal de eerste zijn die eruit valt als ik een nieuwe plaat heb ontdekt, maar toch! Topplaat! Ik vind later werk van Genesis trouwens nog steeds matig tot slecht...

Even voor de goede orde, dat concert was in 1982 en niet in 1976.

Ik moet trouwens bekennen dat ik zojuist pas voor het eerst hoorde dat op After the Ordeal iemand heel sneaky cello zit te spelen. Tot mijn eigen verbazing nooit eerder gehoord. Zal Mike wel zijn, niet? Hij speelde eerder al cello op Can Utility and the Coastliners van het Foxtrot album.

Ik moet toch wat vaker met headphones naar muziek gaan luisteren, dan hoor je dat soort dingen :S

Dat meen je toch niet serieus mag ik hopen!

Tuurlijk wel, anders zou ik het hier niet schrijven he

Mijn all time favorite Genesis album is, hoe kan het eigenlijk ook anders, INVISIBLE TOUCH Met kop en schouders steekt dit album boven de overige Geneisis albums uit. Geen eindeloos gepiel maar muziek recht toe recht aan