Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Hoewel Phil Collins erg zijn best heeft gedaan op Seconds out, er zijn weinig wanklanken op te vinden. Een 5 ***** cd, net als Selling England by the Pound.

Dit album heeft wel een meer bijzondere sfeer dan Seconds out. Naar mijn gevoel iets middeleeuws en iets ongrijpbaars. Of net of je met een toverfluit door een sprookjesbos loopt, dat komt bij mij op als ik dit album beluister. Voor de sfeer beslist een 5* album.

Ik twijfelde tussen het geven van 4,5 of 5 sterren. Het albums is niet grandioos van begin tot eind, er staan een paar mindere nummers op. (battle of epping forest en more fool me). Echter, de overige nummers zijn ongeëvenaard goed, wat een melodieus geheel. Het verdient niet minder dan 5 sterren.

Vind eigenlijk maar 2 nummers echt goed (dancing with the moonlit knight en firth of fifth). Alleen om Firth of fifth al geef ik de 4.5 .

en the cinema show dan?

Heb me pas onlangs verdiept in Genesis. Ik was alleen bekend met het jaren 80 - 90 werk van ze. Misschien weerhield dat me. Maar, zoals een oud gezegdeluidt: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald! Wat valt er nog toe te voegen aan wat hierboven al is geschreven over dit album? Ik vind de Battle of .. iets minder, maar Selling England is wel een kraker hoor.

Dit album heb ik 20 jaar geleden grijs gedraaid. Vond het helemaal te gek. Toch kan je muzieksmaak kennelijk evolueren. Ik kan het nog best hebben allemaal, maar vind het niet meer zo super als toen. Woorden als 'grotesk', 'te ingewikkeld', te gefragmenteerd' komen dan bij me op. Ik word ouder en houd kennelijk meer van een song met een kop en een staart.

Het eerste album van Genesis dat ik luister. Ik hoorde altijd wel veel goede dingen over de band, maar ik nooit echt een album geluisterd. Tot dat ik dit album op nummer 1 zag bij ProgArchives, hij had Close To The Edge van die plaats afgestoten, en toen dacht ik: Deze moet ik echt een keer luisteren. En dat heb ik nu gedaan. Een ding wat me gelijk opvalt is het geweldige gitaarwerk, elektrisch geweldig, maar de klassieke gitaar helemaal. De stem van Gabriel is geweldig, die van Collins kan ik niet helemaal waarderen. De missers op dit album vind ik I Know What I Like en More Fool Me, als die er niet op hadden gestaan had deze zeker 4,5 ster of 5 sterren gekregen, want de rest is echt niet normaal goed, vooral The Cinema Show en Firth of Fifth! 4 sterren voor dit album!

Oh, met die twee heb ik dus helemaal geen enkele moeite en ik vind ze zelfs perfect passen binnen het geheel. Echter, Battle Of Epping Forest vind ik gewoon een gedrocht. Muzikaal heeft het wat weg van een oudere nummer (Get'em Out By Friday) maar daar waar dat nummer perfect werkt, is Epping Forest een wangedrocht. Sla het echt altijd over.

Zo ver zou ik zeker niet willen gaan, maar naar Selling-maatstaven is het zeker geen topper. Het ademt eigenlijk (met name bij de zang) de sfeer van Foxtrot uit en past mijns inziens dan ook niet zo goed bij de rest van dit album.

Geweldig album met prachtige songs! in het begin van de plaat wordt je met de zang gelijk in het sfeertje meegetrokken. heerlijke weet-ik-veel-wat-voor-instrumenten solo's, ik vind het allemaal prachtig! ook met battle of epping forest heb ik helemaal geen moeite, ik vind hem er prima tussen passen!

Top album

Kippevel met een hoofdletter.
KIPPEVEL dus eigenlijk
Ik ben ooit begonnen met Genesis in 1983 met MAMA en That's all.
terug luisteren naar ouder werk was het niet voor mij, maar een jaar of 10 later ontdekte ik toch het oudere werk van de heren en nu draai ik vaker de albums uit de 70's als uit de 90's

Dit album neigt voor mij naar genialisme en daarom 4,5 *

En wat deed je beslissen om alsnog naar de oude Genesis te gaan luisteren?

Grappig fenomeen eigenlijk. Goddank niet bij Genesis, maar ik heb ook artiesten waarbij ik lange tijd heb gedacht dat ik niet aan ouder werk van een artiest zou gaan beginnen. Al Stewart solowerk vóór The Year of the cat bijvoorbeeld.

Maar meestal valt het erg mee

Ik was 14 in 1983 en dus een soort Top40 junk.
THAT'S ALL, INVISIBLE TOUCH en ILLIGAL ALIEN waren voor mij Genesis. en MAMA was een artistieke uitspatting van de band.
Later ontdek je Peter Gabriel en nog later leer je dat Gabriel voor zijn solo werk de leadzanger was van Genesis.
En ja het duurde tot ongeveer 1993 voordat ik mijn eerste oude Genesis CD's onder de kerstboom liet leggen.

Eerste luistersessies waren een heuze shock aangezien ik de popgroep Genesis gewend was. En het was volgens mij in 1996 dat ik naar een fanclub dag van Genesis ging in (ik meen) Huizen.
En daar trad een Genesis coverband op (als ik mij niet vergis heette ze The Musical box) en die brachten de songs (voornamelijk het oudere werk) inclusief de bizarre uitdossingen zo overtuigend dat ik pas toen begreep hoe je de oudere muziek van genesis moet luisteren. Je moet het volgens mij namelijk niet luisteren maar beleven........en bij voorkeur met de volume knop op standje are you nuts

Kijk, met Firth Of Fifth en The Cinema Show zou je genoeg reden kunnen hebben voor 5* in het kwadraat. Doe daarbij nog eens even Moonlit Knight en dan al helemaal. Maar omdat ik After The Ordeal en Epping Forest iets minder vind en overal 5* geven ook niet de bedoeling (denk aan de inflatie die daarvan uitgaat), houd ik het bij 4,5*.

Maar dit is wel één van de beste Genesisalbums, want die 'mindere' nummers zijn nog steeds evengoed of beter dan wat anderen (of zijzelf) elders hebben gemaakt.

Ik ben het er mee eens dat de kwaliteit van dit album duidelijk aanwezig is. Maar het is niet echt mijn muziek. Ik vind het knap en toch ook wel interessant, maar erg graag draai ik het ook niet. Ik heb er niet echt een klik mee zeg maar.

The Battle of Epping Forest vind ik ook een dissonant op het album.
Ik ben het met de meeste mensen wel eens dat deze plaat duidelijk kwaliteit biedt. Maar op een of andere manier vind ik het niet geweldig. Het raakt me niet echt. Dit album kan mijns inziens echter onmogelijk een onvoldoende krijgen. Daarvoor is de kwaliteit te duidelijk. En ik vind het ook niet erg om naar te luisteren, maar ik krijg er gewoon geen echte klik mee. Ik krijg geen 'wauw-gevoel'.
After the Ordeal en Cinema Show vind ik wel weer erg goed.

Sorry dat ik het vraag hoor maar wát precies is een genialisme?

Dat is mijn manier om aan te geven dat het album nagenoeg alles bezit om geniaal te zijn. en dit "vreemde" woord gebruik ik dan in eerste instantie om mensen nieuwsgierig te maken naar het album, maar je mag natuurlijk ook nieuwsgierig zijn naar de betekenis van het woord

haha, ik moet elke keer glimlachen als ik dit bericht lees

Wat een geweldige trip is dit album toch!

En dat terwijl ik doorgaans niets moet hebben van mooidoenerij en synthesizergeweld.

Jaren geleden ontdekte ik Nursery Crime waar ik direct van ondersteboven was. Later liet een klasgenoot mij Selling England by the Pound horen, maar daar had ik destijds eigenlijk niet veel mee, net als met Foxtrot.
Anderhalf jaar geleden werd ik toch weer nieuwsgierig en nu luister ik eigenlijk bijna alleen nog maar het oudere werk van Genesis, waarbij Selling mijn absolute favoriet geworden is. Echt muziek die je na een paar keer goed luisteren pas gaat doorgronden. Alle nummers zijn groots, Battle of Epping Forest is idd de mindere van het stel, maar komt dat niet ook gewoon omdat de rest zo heel goed is? Cinema Show is zooo mooi!

Geniaal album, vandaag wel tot de constatatie gekomen dat ik de liedjes niet in de juiste volgorde aan het luisteren was, ze stonden op alfabetische volgorde. Kvond da wel een beetje kut, meteen de tags aangepast en opnieuw geluisterd!, en hij klinkt nog beter! Ik had em wel al vaak geluisterd dus nu word ik altijd gigantisch verrast door het volgende lied.

Ik luister in 'golfbewegingen' naar Genesis. Begonnen met (opgenomen nummers op cassette van) Seconds Out, daarna Duke, And Then There Were Three, Abacab, Wind And Wuthering, en toen opeens SEBTP. Waanzinnig album! Ik heb een oude Engelse persing. Prachtig. De groep heeft nooit meer zo'n origineel geluid neergezet.

Wat erg aardig is, is Live at the Rainbow 1973 die op de Livebox staat. Alle nummers, met uitzondering van After the Ordeal en Aisle of Plenty, zijn daarop terug te vinden met als extra het vlaggeschip van Foxtrot: Supper's Ready. Genesis met Gabriel in topvorm!

Selling England by the Pound, het Magnus Opus van Genesis. Niets, maar dan ook niets wat maar ook deze progressieve plaat kan evenaren. Neen, ook het verbluffende Lamb haalt het niet van deze hier. Het mythische, vaak klassieke geluid weerspiegeld het Engelse middeleeuws karakter. Een thema die prachtig werd geïllustreerd doorheen de volledige plaat. Tekstueel is alles mooi neergepend met humoristische raakvlakken en vaak sarcastisch gepor.

De 5 bandleden in hun absolute hoogdagen. Steve Hackett beheerst meer dan ooit het instumentale aspect met verbluffende solo's op Dancing with the Moonlit Knight en Firth of Fifth. Tony Banks verbaasd dan weer met z'n klassiek, haast frivole toets en niet te vergeten zijn acoustisch werk op The Cinema Show. Phil's drumwerk is zoals altijd van hoogstaande kwaliteit en z'n More Fool Me weet me absoluut te bekoren. Het basgeluid van Mike Rutherford is eveneens hoogstaand en Peter Gabriel is haast heilig.

Ik kan hier niets slechts over zeggen. Zou perfectie dan toch bestaan?

Inhoudelijk heb ik hier niets tegenin te brengen, maar het is wel opvallend dat je hier dan geen 5* aan geeft...

Feitelijk geef ik nooit 5 sterren voor een regulier album. Zie het meer als een bewuste keuze. Misschien zou ik dit toch es moeten veranderen. Voor verzamelaars of compilaties zie ik het zo nauw niet en geef ik, hetzij mondjesmaat, een 5.

Hier snap ik niet zo veel van. Dat moet je eens uitleggen. Ik kan me voorstellen dat men niet stemt bij verzamelaars(doe ik namelijk niet, want verzamelaars zijn leuke introducties tot een artiest of band maar zijn vaak door platenmaatschappijen ingegeven). Maar dat een regulier bij jou nooit een 5 krijgt snap ik niet. Bestaat het perfecte album niet?