Genesis - Selling England by the Pound (1973)
mijn stem
1161 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Charisma
-
Dancing with the Moonlit Knight (8:02)
-
I Know What I Like (in Your Wardrobe) (4:03)
-
Firth of Fifth (9:36)
-
More Fool Me (3:10)
-
The Battle of Epping Forest (11:43)
-
After the Ordeal (4:07)
-
The Cinema Show (11:06)
-
Aisle of Plenty (1:31)
- nummer 20 in de top 250
0
geplaatst: 22 februari 2011, 00:48 uur
Nee, het werkt nog niet echt tussen mij en dit album. Gedurende de 'hardere' stukken vind ik de drums storend. Ik weet, Collins is een technische drummer, en ik beweer zeker niet dat hij slecht is (ik ben zelf drummer), maar ik zucht van opluchting als er een rustig stuk voorbij komt waar ik van de heerlijke melodieën kan genieten.
Jammer. Maar ik geef het nog niet op. Tweede luisterbeurt... waar heb ik het eigenlijk ook over.
This message will selfdestruct in 10 seconds.
Jammer. Maar ik geef het nog niet op. Tweede luisterbeurt... waar heb ik het eigenlijk ook over.
This message will selfdestruct in 10 seconds.
0
geplaatst: 22 februari 2011, 07:12 uur
Metal-D78 schreef:
Hier snap ik niet zo veel van. Dat moet je eens uitleggen. Ik kan me voorstellen dat men niet stemt bij verzamelaars(doe ik namelijk niet, want verzamelaars zijn leuke introducties tot een artiest of band maar zijn vaak door platenmaatschappijen ingegeven). Maar dat een regulier bij jou nooit een 5 krijgt snap ik niet. Bestaat het perfecte album niet?
(quote)
Hier snap ik niet zo veel van. Dat moet je eens uitleggen. Ik kan me voorstellen dat men niet stemt bij verzamelaars(doe ik namelijk niet, want verzamelaars zijn leuke introducties tot een artiest of band maar zijn vaak door platenmaatschappijen ingegeven). Maar dat een regulier bij jou nooit een 5 krijgt snap ik niet. Bestaat het perfecte album niet?
Simpele voorbeeldjes. Er is altijd een mindere nummer aanwezig op een plaat. Na 100 keer te hebben beluisterd, dan komt het voor bepaalde tijd ook niet zo goed meer. Dan wil je zelfs de plaat voor geruime tijd niet meer beluisteren. De indeling kan soms niet zo goed zijn, enz...
Je ziet vaak mensen een score geven bij nummers van een volledige plaat. Vb. als volgt:
Nummer 1: 5
Nummer 2: 4.5
Nummer 3: 4
Nummer 4: 5
Nummer 5: 4
Nummer 6: 4.5
Als gemiddelde nemen ze dan 5. Klopt niet echt. Genoeg voorbeeldjes te vinden. Maar langs de andere kant is het wat streng van mij.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 12 maart 2011, 12:14 uur
Dit is geloof ik één van de favoriete albums van pa, maar vreemd genoeg heeft hij deze blijkbaar nooit in mijn bijzijn gedraaid. Nu wordt wel duidelijk waarom Genesis in de proghoek wordt geplaatst. Dit is een stuk progressiever dan The Lamb Lies Down On Broadway.
Geweldig album waarop sfeer, inventiviteit en uitstekend vakmanschap hand in hand gaan. In de eeuwige lofrede voor Peter Gabriel wil ik ook eens benadrukken dat hier vooral Banks en Hackett hun stempel drukken. Met name de opener en 'Firth of Fifth' zijn ijzersterk. 'The Cinema Show' blinkt ook uit dankzij het mystieke, sprookjesachtige sfeertje, waarin folk toch weer op een hele andere manier wordt toegepast dan Jethro Tull een jaar eerder deed op Thick as a Brick.
Een smet is wel het trage 'More Fool Me', en ook 'The Battle of Epping Forest' vind ik minder boeiend.
Marillion zal vroeger ook wel veel naar dit album geluisterd hebben. Bepaalde aspecten (lang niet alles natuurlijk) hoor je bijna rechtstreeks in hun vroege albums terug.
Geweldig album waarop sfeer, inventiviteit en uitstekend vakmanschap hand in hand gaan. In de eeuwige lofrede voor Peter Gabriel wil ik ook eens benadrukken dat hier vooral Banks en Hackett hun stempel drukken. Met name de opener en 'Firth of Fifth' zijn ijzersterk. 'The Cinema Show' blinkt ook uit dankzij het mystieke, sprookjesachtige sfeertje, waarin folk toch weer op een hele andere manier wordt toegepast dan Jethro Tull een jaar eerder deed op Thick as a Brick.
Een smet is wel het trage 'More Fool Me', en ook 'The Battle of Epping Forest' vind ik minder boeiend.
Marillion zal vroeger ook wel veel naar dit album geluisterd hebben. Bepaalde aspecten (lang niet alles natuurlijk) hoor je bijna rechtstreeks in hun vroege albums terug.
0
geplaatst: 12 maart 2011, 21:20 uur
More fool me wordt gezongen door Phil Collins en is uitermate geschikt voor een eigen in te branden symfonisch 'solo' album van Collins, jawel, een verzameling met tracks waar hij zingt in zijn betere periode (halverwege de jaren '70). O.a. tracks van albums van Steve Hackett en Anthony Philips.
Ik loop de laatste dagen weer helemaal 'over' van Selling England by the Pound. Vooral nadat ik de 1970-1975 box had binnengekregen waar Selling ... uiteraard ook deel van uit maakt.
Wat een wereld van verschil. Het is net alsof je het album helemaal herontdekt, terwijl het al jaren in je hoofd ligt opgeslagen. Het is in mijn optiek ongekend wat ze hebben gedaan bij de restauratie van de tapes, de mixen. Een waar vakwerk en Selling England klinkt alsof Genesis het album gisteren heeft opgenomen.
De cd is een sacd, de dvd o.a. in dolby surround. Wie Selling England by the pound goed vind, net als alle andere albums met Peter Gabriel, ontkomt er niet aan deze box vroeger of later aan te schaffen. De sacd laat eindelijk eens horen hoe Selling ... eigenlijk al die tijd al had moeten klinken.
Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van fabelachtig restauratiewerk, o.a. The Beatles, Neil Young en de Talking heads. Maar ik vind toch dat, van wat ik dan ken, Genesis nog het meest geslaagd is in de hele opzet.
Ik ben het overigens wel met je eens. Met Selling England by the pound als een soort van hoogtepunt sluit Genesis op hoogwaardige wijze een eerste periode af. Met The Lamb lies down on Broadway wordt een andere weg ingeslagen, die door het vertrek van Peter Gabriel noodgedwongen weer wordt verlaten.
Alle albums uit die periode zijn overigens 5***** waard, dat geldt ook zeker voor Selling England by the pound.
Ik loop de laatste dagen weer helemaal 'over' van Selling England by the Pound. Vooral nadat ik de 1970-1975 box had binnengekregen waar Selling ... uiteraard ook deel van uit maakt.
Wat een wereld van verschil. Het is net alsof je het album helemaal herontdekt, terwijl het al jaren in je hoofd ligt opgeslagen. Het is in mijn optiek ongekend wat ze hebben gedaan bij de restauratie van de tapes, de mixen. Een waar vakwerk en Selling England klinkt alsof Genesis het album gisteren heeft opgenomen.
De cd is een sacd, de dvd o.a. in dolby surround. Wie Selling England by the pound goed vind, net als alle andere albums met Peter Gabriel, ontkomt er niet aan deze box vroeger of later aan te schaffen. De sacd laat eindelijk eens horen hoe Selling ... eigenlijk al die tijd al had moeten klinken.
Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van fabelachtig restauratiewerk, o.a. The Beatles, Neil Young en de Talking heads. Maar ik vind toch dat, van wat ik dan ken, Genesis nog het meest geslaagd is in de hele opzet.
Ik ben het overigens wel met je eens. Met Selling England by the pound als een soort van hoogtepunt sluit Genesis op hoogwaardige wijze een eerste periode af. Met The Lamb lies down on Broadway wordt een andere weg ingeslagen, die door het vertrek van Peter Gabriel noodgedwongen weer wordt verlaten.
Alle albums uit die periode zijn overigens 5***** waard, dat geldt ook zeker voor Selling England by the pound.
0
geplaatst: 12 maart 2011, 21:31 uur
mijn mening: Fantastisch openingsnummer, daarna strontvervelend album, bij elkaar 2*... Het is mij veel te glad en te veel interessantdoenerij... vaak is het de stem van Gabriel die het nog enigszins luisterbaar maakt... More Fool Me kan ik dus echt niet aan... Collins had moeten blijven drummen en nooit meoten gaan zingen..
Maar wat er op het openingsnummer gebeurt is toch wel een stuk mooier, ik vraag me wel eens af waarom ik dat op de rest van het album niet hoor.. Er zit spanning in, en het klinkt een stuk meer down-to-earth dan de rest..
Maar wat er op het openingsnummer gebeurt is toch wel een stuk mooier, ik vraag me wel eens af waarom ik dat op de rest van het album niet hoor.. Er zit spanning in, en het klinkt een stuk meer down-to-earth dan de rest..
0
geplaatst: 12 maart 2011, 21:35 uur
Hmm... vind deze plaat nog altijd supergoed klinken. Helemaal Firth to Fifth wat ik nog altijd een van de mooiste nummers ooit vind.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 12 maart 2011, 21:53 uur
The Scientist schreef:
mijn mening: Fantastisch openingsnummer, daarna strontvervelend album, bij elkaar 2*... Het is mij veel te glad en te veel interessantdoenerij... vaak is het de stem van Gabriel die het nog enigszins luisterbaar maakt... More Fool Me kan ik dus echt niet aan... Collins had moeten blijven drummen en nooit meoten gaan zingen..
Maar wat er op het openingsnummer gebeurt is toch wel een stuk mooier, ik vraag me wel eens af waarom ik dat op de rest van het album niet hoor.. Er zit spanning in, en het klinkt een stuk meer down-to-earth dan de rest..
mijn mening: Fantastisch openingsnummer, daarna strontvervelend album, bij elkaar 2*... Het is mij veel te glad en te veel interessantdoenerij... vaak is het de stem van Gabriel die het nog enigszins luisterbaar maakt... More Fool Me kan ik dus echt niet aan... Collins had moeten blijven drummen en nooit meoten gaan zingen..
Maar wat er op het openingsnummer gebeurt is toch wel een stuk mooier, ik vraag me wel eens af waarom ik dat op de rest van het album niet hoor.. Er zit spanning in, en het klinkt een stuk meer down-to-earth dan de rest..
Ik denk dat je deze plaat dan toch een beetje meer in historisch perspectief moet zien. Wat jij betiteld als 'interessant doenerij' is in mijn optiek juist pionierswerk geweest in de richting van de progressieve rock op een manier zoals door Genesis is geperfectioneerd in aanloop naar hun hoogtepunt, deze plaat.
Voor wat batreft Collins zijn kwaliteiten als zanger op deze plaat ben ik het met je eens. Echter, als zanger is Collins in mijn optiek pas veel later echt sterk geworden. Luister bijvoorbeeld maar eens naar 'The Longs' van 'The Way We Walk'. Daar vind ik hem heel sterk.
0
geplaatst: 12 maart 2011, 21:56 uur
Maartenn schreef:
Ik denk dat je deze plaat dan toch een beetje meer in historisch perspectief moet zien. Wat jij betiteld als 'interessant doenerij' is in mijn optiek juist pionierswerk geweest in de richting van de progressieve rock....
Ik denk dat je deze plaat dan toch een beetje meer in historisch perspectief moet zien. Wat jij betiteld als 'interessant doenerij' is in mijn optiek juist pionierswerk geweest in de richting van de progressieve rock....
Hierin geef ik je ook helemaal gelijk, pionierswerk in de richting van nog meer muziek die ik totaal niet trek...
(zo ongeveer de enige progressieve rockplaat die ik wel echt geweldig vind is die met die Crimson King
)
0
geplaatst: 12 maart 2011, 21:56 uur
The Scientist schreef:
mijn mening: Fantastisch openingsnummer, daarna strontvervelend album, bij elkaar 2*... Het is mij veel te glad en te veel interessantdoenerij... vaak is het de stem van Gabriel die het nog enigszins luisterbaar maakt... More Fool Me kan ik dus echt niet aan... Collins had moeten blijven drummen en nooit meoten gaan zingen..
Maar wat er op het openingsnummer gebeurt is toch wel een stuk mooier, ik vraag me wel eens af waarom ik dat op de rest van het album niet hoor.. Er zit spanning in, en het klinkt een stuk meer down-to-earth dan de rest..
mijn mening: Fantastisch openingsnummer, daarna strontvervelend album, bij elkaar 2*... Het is mij veel te glad en te veel interessantdoenerij... vaak is het de stem van Gabriel die het nog enigszins luisterbaar maakt... More Fool Me kan ik dus echt niet aan... Collins had moeten blijven drummen en nooit meoten gaan zingen..
Maar wat er op het openingsnummer gebeurt is toch wel een stuk mooier, ik vraag me wel eens af waarom ik dat op de rest van het album niet hoor.. Er zit spanning in, en het klinkt een stuk meer down-to-earth dan de rest..
De vraag is, of je in het algemeen een liefhebber bent van symfonische rock. Zo ja, dan is Selling England by the pound onmiskenbaar een topper in het genre.
Ik vind het in dat kader inderdaad wat merkwaardig dat je spreekt over "fantastisch openingsnummer daarna strontvervelend"; hier liggen de verschillen echt niet zo extreem uit elkaar. Je noemt het openingsnummer Down-to-earth. De rest is dat blijbaar niet, dat zou dan negatief moeten zijn.
Maar ik begrijp niet goed wat je er mee bedoeld, net zo min als het voordeel dat het zou moeten opleveren om down-to-earth te moeten zijn.
0
geplaatst: 12 maart 2011, 22:00 uur
Dat het allemaal net wat minder moeilijk doet, dat het niet allemaal zo perfect moet klinken, maar iets... ja... normaler is.. wat minder poespas enzo. Het heeft nog steeds wel dat symfonische sfeertje, maar net wat minder dan de rest van de nummers, in mijn ogen.
En verder ben ik inderdaad helemaal geen symfonische rockliefhebber, maar dat is toch ook niet nodig om een mening te hebben over deze plaat.
En verder ben ik inderdaad helemaal geen symfonische rockliefhebber, maar dat is toch ook niet nodig om een mening te hebben over deze plaat.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 12 maart 2011, 22:00 uur
musician schreef:
More fool me wordt gezongen door Phil Collins en is uitermate geschikt voor een eigen in te branden symfonisch 'solo' album van Collins, jawel, een verzameling met tracks waar hij zingt in zijn betere periode (halverwege de jaren '70). O.a. tracks van albums van Steve Hackett en Anthony Philips.
Ik loop de laatste dagen weer helemaal 'over' van Selling England by the Pound. Vooral nadat ik de 1970-1975 box had binnengekregen waar Selling ... uiteraard ook deel van uit maakt.
Wat een wereld van verschil. Het is net alsof je het album helemaal herontdekt, terwijl het al jaren in je hoofd ligt opgeslagen. Het is in mijn optiek ongekend wat ze hebben gedaan bij de restauratie van de tapes, de mixen. Een waar vakwerk en Selling England klinkt alsof Genesis het album gisteren heeft opgenomen.
De cd is een sacd, de dvd o.a. in dolby surround. Wie Selling England by the pound goed vind, net als alle andere albums met Peter Gabriel, ontkomt er niet aan deze box vroeger of later aan te schaffen. De sacd laat eindelijk eens horen hoe Selling ... eigenlijk al die tijd al had moeten klinken.
Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van fabelachtig restauratiewerk, o.a. The Beatles, Neil Young en de Talking heads. Maar ik vind toch dat, van wat ik dan ken, Genesis nog het meest geslaagd is in de hele opzet.
Ik ben het overigens wel met je eens. Met Selling England by the pound als een soort van hoogtepunt sluit Genesis op hoogwaardige wijze een eerste periode af. Met The Lamb lies down on Broadway wordt een andere weg ingeslagen, die door het vertrek van Peter Gabriel noodgedwongen weer wordt verlaten.
Alle albums uit die periode zijn overigens 5***** waard, dat geldt ook zeker voor Selling England by the pound.
More fool me wordt gezongen door Phil Collins en is uitermate geschikt voor een eigen in te branden symfonisch 'solo' album van Collins, jawel, een verzameling met tracks waar hij zingt in zijn betere periode (halverwege de jaren '70). O.a. tracks van albums van Steve Hackett en Anthony Philips.
Ik loop de laatste dagen weer helemaal 'over' van Selling England by the Pound. Vooral nadat ik de 1970-1975 box had binnengekregen waar Selling ... uiteraard ook deel van uit maakt.
Wat een wereld van verschil. Het is net alsof je het album helemaal herontdekt, terwijl het al jaren in je hoofd ligt opgeslagen. Het is in mijn optiek ongekend wat ze hebben gedaan bij de restauratie van de tapes, de mixen. Een waar vakwerk en Selling England klinkt alsof Genesis het album gisteren heeft opgenomen.
De cd is een sacd, de dvd o.a. in dolby surround. Wie Selling England by the pound goed vind, net als alle andere albums met Peter Gabriel, ontkomt er niet aan deze box vroeger of later aan te schaffen. De sacd laat eindelijk eens horen hoe Selling ... eigenlijk al die tijd al had moeten klinken.
Er zijn natuurlijk meer voorbeelden van fabelachtig restauratiewerk, o.a. The Beatles, Neil Young en de Talking heads. Maar ik vind toch dat, van wat ik dan ken, Genesis nog het meest geslaagd is in de hele opzet.
Ik ben het overigens wel met je eens. Met Selling England by the pound als een soort van hoogtepunt sluit Genesis op hoogwaardige wijze een eerste periode af. Met The Lamb lies down on Broadway wordt een andere weg ingeslagen, die door het vertrek van Peter Gabriel noodgedwongen weer wordt verlaten.
Alle albums uit die periode zijn overigens 5***** waard, dat geldt ook zeker voor Selling England by the pound.
Een mooi bezit die doos! Ik vind hem altijd net wat te prijzig, maar het is zeker een box die ik ook nog wel eens wil bemachtigen
Ik denk inderdaad dat geniaal geluid (DTS?) inderdaad wat kan toevoegen aan deze sterk geproduceerde plaat!
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 12 maart 2011, 22:04 uur
The Scientist schreef:
Hierin geef ik je ook helemaal gelijk, pionierswerk in de richting van nog meer muziek die ik totaal niet trek...
(zo ongeveer de enige progressieve rockplaat die ik wel echt geweldig vind is die met die Crimson King)
(quote)
Hierin geef ik je ook helemaal gelijk, pionierswerk in de richting van nog meer muziek die ik totaal niet trek...
(zo ongeveer de enige progressieve rockplaat die ik wel echt geweldig vind is die met die Crimson King
) Dan snap ik helemaal dat je deze plaat met meer moeite dan ik uitzit
Wel grappig trouwens dat je In The Court Of wel kan waarderen, als is dat natuurlijk wel een stuk 'steviger' dan de muziek van Genesis.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 12 maart 2011, 22:12 uur
Ik las net even wat berichten terug en kom tot de conclusie dat More Fool Me een beetje de Within You/Without You is van deze plaat. Beide nummers zitten op de spil van het album, het gros vindt het een potsierlijk nummer en soms zelf een verkrachtig van het album ('Als More Fool Me / Within You/Without You niet op deze plaat had gestaan was het cijfer veel hoger geweest!!'), beide nummers zijn gemaakt door een 'benjamin' van de groep en een selecte groep vind het geweldig!
0
geplaatst: 12 maart 2011, 22:22 uur
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Zonder over 'geweldig' te willen spreken mag er toch ook best wel eens worden gewezen op het prima akoestische gitaarspel van Michael Rutherford die Phil Collins op More fool me begeleidt.
In dat opzicht misstaat het nummer verder niet op Selling England by the pound.
Zonder over 'geweldig' te willen spreken mag er toch ook best wel eens worden gewezen op het prima akoestische gitaarspel van Michael Rutherford die Phil Collins op More fool me begeleidt.
In dat opzicht misstaat het nummer verder niet op Selling England by the pound.
0
geplaatst: 12 maart 2011, 22:44 uur
snap de 'hetze' tegen collins niet, zo ver wijkt zijn stem niet af van gabriel, die dan weer oeverloos wordt geprezen
0
geplaatst: 12 maart 2011, 23:18 uur
Malle schreef:
snap de 'hetze' tegen collins niet, zo ver wijkt zijn stem niet af van gabriel, die dan weer oeverloos wordt geprezen
snap de 'hetze' tegen collins niet, zo ver wijkt zijn stem niet af van gabriel, die dan weer oeverloos wordt geprezen
Ik denk dat die 'hetze' te maken heeft met de muziek die hij als solo artiest ging maken. En/of dat hem de jaren '80 Genesis (minder prog) wordt verweten. Volgens mij is het voor velen een 'hetze' met terugwerkende kracht. Laten we eerlijk zijn: Tot en met W&W en ook op het geniale live document Seconds Out kan je hem alleszins een matige zanger nummer.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 13 maart 2011, 10:10 uur
musician schreef:
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Zonder over 'geweldig' te willen spreken mag er toch ook best wel eens worden gewezen op het prima akoestische gitaarspel van Michael Rutherford die Phil Collins op More fool me begeleidt.
In dat opzicht misstaat het nummer verder niet op Selling England by the pound.
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Zonder over 'geweldig' te willen spreken mag er toch ook best wel eens worden gewezen op het prima akoestische gitaarspel van Michael Rutherford die Phil Collins op More fool me begeleidt.
In dat opzicht misstaat het nummer verder niet op Selling England by the pound.
Nee, dat was ook zeker mijn punt niet. Ik vind ook dat More Fool Me op een goede manier even wat gas terug is van al dat synthesizer geweld. Wat ik bedoelde te zeggen is dat ik vaker dan eens quotes teruglees - en daar zit em dan ook precies de parallel in tussen Within You/Without You - waarin mensen zeggen dat ze het album hoger hadden beoordeeld als dat nummer er niet op stond.
0
geplaatst: 13 maart 2011, 10:32 uur
musician schreef:
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Gelukkig(!) hoor ik dan niet tot die groep mensen en hoor ik op diverse Genesis-/solo albums sterke ballads. Ook op Selling met More fool me is het zoals gezegd even gas terug, geen poespas maar een simpele ballad.
En ik heb ook zo langzamerhand mijn pens vol om oeverloos te discussiëren over Phil en Peter (zoals bij Floyd tussen Roger en David). Beide krachtige artiesten, verschillend in zang en tekst, maar fenomenale muziek uitgebracht.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 13 maart 2011, 11:06 uur
musician schreef:
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Voor veel mensen is de stem van Phil Collins voldoende de ballad naar de prullenbak te verwijzen.
Ik moet ook schuldig bekennen. Ik heb een grandioze hekel aan Phil Collins, met name door zijn stem. Ik kan hem gewoon écht niet uitstaan.
Met zijn kwaliteiten als drummer is verder niet veel mis, en over zijn compositionele kwaliteiten durf ik geen echte uitspraak te doen, aangezien ik bekender ben met zijn solocarrière dan met zijn composities binnen Genesis.
Ik heb het gelijknamige Genesis album uit 1983 in de kast staan, maar ik durf er eigenlijk niet aan te beginnen. 1983 + Phil Collins, de alarmbellen gaan al rinkelen. Het gemiddelde op MuMe is ook niet zo heel erg overtuigend.
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 13 maart 2011, 11:11 uur
Stijn_Slayer schreef:
Ik heb het gelijknamige Genesis album uit 1983 in de kast staan, maar ik durf er eigenlijk niet aan te beginnen. 1983 + Phil Collins, de alarmbellen gaan al rinkelen. Het gemiddelde op MuMe is ook niet zo heel erg overtuigend.
Ik heb het gelijknamige Genesis album uit 1983 in de kast staan, maar ik durf er eigenlijk niet aan te beginnen. 1983 + Phil Collins, de alarmbellen gaan al rinkelen. Het gemiddelde op MuMe is ook niet zo heel erg overtuigend.
Toch wel een van hun minst beroerde jaren '80 albums...
0
geplaatst: 13 maart 2011, 11:39 uur
Metal-D78 schreef:
Laten we eerlijk zijn: Tot en met W&W en ook op het geniale live document Seconds Out kan je hem alleszins een matige zanger nummer.
Laten we eerlijk zijn: Tot en met W&W en ook op het geniale live document Seconds Out kan je hem alleszins een matige zanger nummer.
Ik geloof niet dat ik het hier mee eens ben, eigenlijk. Wat is er dan zo matig aan die zang?
Over "More fool me": op een andere plaat zou het nummer misschien niet misstaan, maar aan deze plaat voegt het nummer voor mij niets toe. Kennelijk denkt The Watch er ook zo over: gisteren hebben ze tijdens een concert dat in het teken van deze plaat stond alle nummers behalve "More fool me" gespeeld (al kan dat er ook aan liggen dat de zanger de stem van Collins misschien niet zo goed kan imiteren).
0
geplaatst: 13 maart 2011, 11:42 uur
Stijn_Slayer schreef:
Ik heb het gelijknamige Genesis album uit 1983 in de kast staan, maar ik durf er eigenlijk niet aan te beginnen. 1983 + Phil Collins, de alarmbellen gaan al rinkelen. Het gemiddelde op MuMe is ook niet zo heel erg overtuigend.
Ik heb het gelijknamige Genesis album uit 1983 in de kast staan, maar ik durf er eigenlijk niet aan te beginnen. 1983 + Phil Collins, de alarmbellen gaan al rinkelen. Het gemiddelde op MuMe is ook niet zo heel erg overtuigend.
Mjah, dat gemiddelde is hier ook het gemiddelde van een goede eerste en een matige tweede kant. Op de eerste kant staan nummers die tot het beste uit het Collins-tijdperk behoren.
0
geplaatst: 13 maart 2011, 12:33 uur
Brunniepoo schreef:
Ik geloof niet dat ik het hier mee eens ben, eigenlijk. Wat is er dan zo matig aan die zang?
(quote)
Ik geloof niet dat ik het hier mee eens ben, eigenlijk. Wat is er dan zo matig aan die zang?
'alleszins' had 'allerminst' moeten zijn. Daar zal het wel mee eens zijn
Collins is een prima zanger, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik denk dat veel mensen hem de andere koers die Genesis in de jaren '80 is gaan varen 'verwijten'. Ik weet niet of dat terecht is.
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 13 maart 2011, 12:53 uur
Metal-D78 schreef:
Ik denk dat veel mensen hem de andere koers die Genesis in de jaren '80 is gaan varen 'verwijten'. Ik weet niet of dat terecht is.
Ik denk dat veel mensen hem de andere koers die Genesis in de jaren '80 is gaan varen 'verwijten'. Ik weet niet of dat terecht is.
Nee, dat hebben de heren keurig met zijn drieën gedaan.
0
geplaatst: 1 april 2011, 20:56 uur
Ik heb alleen Foxtrot geluisterd van de vroege Genesis. Is deze aan te raden en zingt Peter Gabriel hier? (Hou meer van zijn stem dan die van Phil Collins)
0
Aquila
geplaatst: 1 april 2011, 20:58 uur
Jazeker. Dit is nog op en top Gabriel (met name de eerste track is beeldschoon). Al is Firth of Fifth de grootste gemene deler als favoriet samen met Cinema Show denk ik. En Collins zingt ook al één nummer (More Fool Me), geen succes wat mij betreft.
0
geplaatst: 1 april 2011, 21:05 uur
Oke, harstikke bedankt voor de info!
Met 1 Collins song kan ik nog wel leven. Als het maar niet het hele album was, want dan had ik hem links laten liggen.
Met 1 Collins song kan ik nog wel leven. Als het maar niet het hele album was, want dan had ik hem links laten liggen.
0
geplaatst: 6 april 2011, 11:56 uur
Nummer 1 in de top 100 aller tijden in de laatste IO-pages.
Tja, wat vind ik er zelf eigenlijk van? Voor mij is het niet de nummer 1 in ieder geval. Begrijp me niet verkeerd, het is een uitstekend album, maar er zitten ook een aantal 'worstelmomenten' in. I know what I like vind ik echt heel vervelend en ook The Battle of Epping Forest vind ik een hele zit.
Daar staan echter een aantal sublieme zaken tegenover: De openingstrack, Firth of Fifth, After the Ordeal. En dan die toetsensolo in The Cinema Show, fenomenaal. Zelfs More Fool Me kan ik waarderen.
Absoluut een klassieker in het genre, maar in het geval van Genesis prefereer ik toch Nursery Cryme of Foxtrot.
Tja, wat vind ik er zelf eigenlijk van? Voor mij is het niet de nummer 1 in ieder geval. Begrijp me niet verkeerd, het is een uitstekend album, maar er zitten ook een aantal 'worstelmomenten' in. I know what I like vind ik echt heel vervelend en ook The Battle of Epping Forest vind ik een hele zit.
Daar staan echter een aantal sublieme zaken tegenover: De openingstrack, Firth of Fifth, After the Ordeal. En dan die toetsensolo in The Cinema Show, fenomenaal. Zelfs More Fool Me kan ik waarderen.
Absoluut een klassieker in het genre, maar in het geval van Genesis prefereer ik toch Nursery Cryme of Foxtrot.
0
geplaatst: 12 april 2011, 20:38 uur
Terechte nummer 1 in IO-pages. Dit is en blijft een meesterwerk in de prog met vooral Firth of Fifth als hoogtepunt.
0
geplaatst: 25 april 2011, 21:20 uur
Van het vroegere werk van Genesis ken ik alleen Nursery Crime en nu dan ook dit Selling England By The Pound. Van deze 2 heb ik toch meer een voorkeur voor eerstgenoemde. Daar is het gewoon een prettige trip door het muzikale landschap dat Genesis heet, waarbij ik hier dat in wat mindere mate ervaar. Peter Gabriel wordt her en der wel als de man achter Genesis gezien en ergens zal daar ook wel een kern van waarheid in zitten. Maar het is toch voornamelijk een groepsgebeuren. Phil Collins heeft nooit echt veel op gehad met het progrockgenre en zocht meer een betrekking als drummer. Bij het vertrek van Gabriel werd dat ook steeds meer duidelijk in het pad dat Genesis daarna insloeg. Ervan uitgaande dat Banks en Rutherford geen blinde volgelingen waren en zich konden vinden in de richting, bevestigd dan ook voor mij dat Gabriel een gezichtsbepalende factor was. Ook het solowerk van Rutherford, hoewel prima ondersteund door o.a. Paul Carrack past in die lijn.
Blijft een groot verschil van smaak met Genesis, zoiets als met oude kaas en jonge kaas. Met Phil Collins heb ik geen probleem, hoewel zijn latere werk niet meer wist te overtuigen, was hij ten tijde van In the air Tonight en Mama wel goed bezig. Later klonk het bij vlagen wel aardig als popmuziek, waarmee ik toch grotendeels ben grootgebracht.
Blijft een groot verschil van smaak met Genesis, zoiets als met oude kaas en jonge kaas. Met Phil Collins heb ik geen probleem, hoewel zijn latere werk niet meer wist te overtuigen, was hij ten tijde van In the air Tonight en Mama wel goed bezig. Later klonk het bij vlagen wel aardig als popmuziek, waarmee ik toch grotendeels ben grootgebracht.
* denotes required fields.