Genesis - Selling England by the Pound (1973)

En ik maar denken dat dat juist de essentie is van vergelijken, je neemt 2 verschillende zaken en gaat kijken of er/wat de overeenkomsten en verschillen zijn

En die zijn er uiteraard

Fijne plaat, echte herfstmuziek wat mij betreft, dat geld voor veel genesis, gaat um weer eens draaien

Wat vindt je van Firth Of Fifth?Naar mijn menig één van de meest fantastische nummers ooit gemaakt.
More fool me..tja , sla ik altijd over.

Mee eens, één van de weinige nummers waar ik echt tranen van in m'n ogen krijg tijdens het luisteren.

Nog steeds een topper die ik grag blijf draaien!!

Die gitaarsolo van hackett op Firth of the Fifth blijft een ultiem kippenvelmoment op dit album. Damn.
Eigenlijk blijft enkel het vreselijke battle of epping forest een lelijk litteken, op wat anders een mooie symfonische karakterkop was geweest. Als ze dat nummer eraf gehaald hadden, was dit zonder meer een 5* album.

Boaf, muzikaal is dat toch wel een bijzonder nummer, vind ik. Gebeurt echt heel veel in. Het is vooral dat de tekst er zo ingepropt is dat het minder soepel luistert.

Een van de platen die ik kocht in de tijd dat ik erg graag naar deze vorm van symfonische rock luisterde. Genesis was een van mijn favoriete bands en dit is toch wel een van hun beste! The Battle of Epping Forest en The Cinema Show zijn muzikale kunstwerkjes maar ook kortere nummers als I Know What I Like of Dancin with the Moonlit Knight klinken erg lekker.

Wat een geweldig album is dit, absoluut een tijdloze klassieker. Het opent al zo sterk met ' Dancing With The Moonlit Knight. Het daarop volgende ' I Know What I Like' is simpel weg er catchy, en klinkt gwoon zo prettig in mijn oren. Firth Of Fifth is weer zo'n meesterwerk. Waar veel mensen 'More Fool Me' wat tegen vinden te vallen (voor zover ik gehoord heb). Vind ik dit toch ook wel een lekker nummer. Alsware een moment in het album om ff op adem te komen. Klinkt erg relax en sfeervol. The Battle of Epping Forest is weer zo'n langduriger meesterwerk. Dat zelfde geld natuurlijk ook voor ' The Cinema Show'. Opvallend voor mijzelf is, dat zo kort als 'Aisle of Plenty' duurt. Ik dit zo'n heerlijke afsluiting van het album vind.

De opbouw van het album heeft men in mijn ogen erg slim aangepakt. Vooral dan ook de manier waarop elk langer nummer afgewisseld word met een korter nummer. Waar ik persoonlijk als prog liefhebber totaal geen moeite heb met langere nummers. Sterker nog, hier juist erg van geniet. Denk ik dat het album door deze opbouw vele toegankelijker word voor personen die normaal geen 'groot' fan zijn van de hele prog scene.

Het is hip om More Fool Me af te kraken omdat Phil Collins het zingt. Ik vind het een goed nummer.
Heerlijk album dit, toch een pakweg fijner om te luisteren dan de opvolger.

Ik heb More Fool Me zelfs aangevinkt als favoriet

Fraai is dat. Het woord 'hip' in een Genesis-comment.

Vind Firth of Fifth nog steeds het beste wat ooit op plaat is opgenomen.

Wat zou ik dat nummer graag willen kunnen mee-drummen...

Vreslijk duur is deze cd altijd, maar heb hem nu eindelijk voor minder dan een tientje kunnen scoren.

Had al de pindakaas versie, maar origineel vind ik het allemaal toch nog een stuk lekkerder wegluisteren.

Een pracht plaat die ik als klassieker zou willen betitelen. Iedereen zit goed in zijn rol (zowel als componist als muzikant) en de composties zijn in de wereld van de symfonische rock nauwelijks overtroffen. Het geluid is ook mooi uitgekristaliseert hoewel the Lamb nog beter zou klinken.

Zeker een klassieker. Wat een topjaar voor rockmuziek was 1973 toch eigenlijk. Naast dit superalbum van Genesis ook nog DSOTM van Pink Floyd. Mooi was die tijd. Kan nog altijd genieten van Selling England. Typisch zo'n album wat je opzet en niet meer afzet voordat het helemaal afgelopen is. Firth of Fifth blijft mijn favoriete nummer. Hoorde het laatst nog live gespeeld als cover tijdens een optreden door een goeie Cubaanse rockband Anima Mundi. Kan natuurlijk niet tippen aan het origineel maar blijkt weer eens wat voor inspiratiebron de band is (geweest). Kippenvel.

En Quadrophenia van The Who.

1973 was de shit.

Zo had ik samen met Stranded van Roxy Music aanvankelijk zelfs zowaar vier albums uit dat jaar in mijn top tien staan.

Bizar eigenlijk.

Firth of Fifth is natuurlijk een compositorische knaller die z'n weerga niet kent. Maar wat te denken van dat heerlijke instrumentale gedeelte van The Cinema Show met die retestrakke drums van Phil.

Pure delight dit album.

Wat is More Fool Me toch eigenlijk een mooi 'liefelijk' nummer. Beetje weggedrukt door wat meer epische knallers op dit album maar een heerlijk rustpunt. Genieten.

Datzelfde vind ik eigenlijk gelden voor After the Ordeal. Een prachtig instrumentaaltje wat tussen al die progrock-monsters een beetje in de vergetelheid dreigt te worden gedrukt. Na Cinema Show en FoF het beste nummer van het album.

Is ook prachtig. Een heel mooie afsluiter van dit album, en een absoluut hoogtepunt.

O wacht, ik heb het over Aisle of Plenty

100% juist e constatering. Hackett cs. in (symfo)topvorm. een van hun beste albums m.i.

Een meesterwerk, hoewel 'More Fool Me' en 'The Battle' het de 5 sterren ontnemen. Misschien is 'The Battle' wel hun zwakste nummer uit de Gabrielperiode. Vandaar de twijfel tussen 4 of 4,5 sterren. Alle overige nummers zijn immers allen meesterlijk. De titel zou verwijzen naar de commercialisering van de Britse cultuur. Alweer mysterieus. Wellicht zijn de oude Genesisalbums niet bedoeld om ze tekstueel te ontleden.

Ik zal je helpen goldendream: 7 x 5,0 + 1 x 1,0 / 8 = 4,5

Absoluut niet mee eens. Sterker nog, tussen al het (geweldige) muzikale geweld wil ik hier wel even een lans breken voor het schitterende, akoestische 'More Fool Me'. Een voorbode wat zou gaan komen op 'A Trick of the Tail' en 'Wind & Wuthering'.

Dat bedoel ik dus

Ik zie het meer als een voorbode van wat zou gaan komen toen er nog maar 3 over waren. Met daarin 1 die hiermee iets teveel eer naar zich toe ging trekken. Voor mij de regelrechte skipper maar ieder zn smaak uiteraard. Daar is niks hips aan.

Daar kan ik me dan duidelijk meer in vinden. De voorbode van wat zou gaan komen voor iemand die minder eer kreeg dan hij verdiende na zijn vertrek.

Niet de eerste lp van Genesis die ik kocht. Dat was A Trick of the Tail met Collins als zanger. Die plaat greep mij aan, en zo is er voor mij de aandacht naar Genesis toe groot geworden. Deze dus ook gauw gekocht. Veel aandacht gegeven aan die Genesis albums. Maar deze is toch mijn favoriet .

Je wordt omvergeblazen hier. Dancing with the Moonlit Knight is voor mij de favoriete Genesis song. Echt alles is zo briljant mooi in dat nummer. Dit geldt natuurlijk ook voor de rest van de nummers. Alles wordt gevolgd door een ander briljant nummer. Muzikaal is deze behoorlijk sterk maar ook qua tekst. Waar heeft Peter 't toch over dacht ik altijd bij "Dancing with the Moonlit Knight". En zo ook de tekst van (Like a cancer growth is removed by skill) in het geniale Firth of Fifth. I Know What I Like was voor Genesis het eerste succes als nummer die in de chart list terecht kwam. Elk nummer komt ook de achtergrondzang op een prettige manier naar voren.

Geen enkel minder nummer sowieso. Ook niet het wat rustige, maar toch gepaste More Fool Me, waar Collins het stuur meer over neemt en je duidelijk een ander soort stemgeluid hoort. Battle of Epping Forest is het langste nummer waar je 11 minuten zorgeloos naar luistert. En Cinema Show is voor mij nog steeds een soort dagdroom nummer. Als kijken naar de carrière van Genesis is het later gewoon een heel andere kant op met hen gegaan. Die albums zijn verre van vergelijkbaar met deze. Want deze zijn nog steeds een juichend applaus waard. Daarom een dikke 5,0 voor deze puike plaat .

1973 was een bijzonder jaar, qua albums. Wat ook opvalt is het verschil in geluids kwaliteit. Hoor het verschil tussen foxtrot en Selling: Immens verschil.