Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Steve Hackett

Op het dan volgende album ...And Then There Were Three... (1978) ontbraken de dromerige en breed uitgesponnen gitaarpartijen van Hackett. [bron: wikipedia]

Klopt....Mea Culpa aan Steve Hackett, die met zijn gitaarspel een extra dimensie gaf aan de muziek van Genesis.

Steve Hackett - Voyage of the Acolyte (1975)

Dit is toch wel van de post Gabriel albums , degene die het dichts bij Selling is gebleven.

Overigens heb ik altijd begprepen dat Hackett vooral wegging wegens een verschil van inzicht over de te volgen koers, en dan niet zozeer met Collins alswel met Banks. Sterker, volgens mij is Banks meer verantwoordelijk voor de geleidelijke koerswijziging na Gabriel's vertrek dan Collins, die pas na/vanaf Duke een zwaar stempel gaat drukken.

Maar goed, hier kan ik er naastzitten (en bovendien heeft het al niet zoveel meer met dit prachtige album te maken).

Hackett ging weg omdat hij zijn ei niet meer kwijt kon. Veel van zijn composities werden van tafel geveegd door de andere. Soms kwam er nog wel eens eentje door ondanks de tegenwerking van (vooral) Tony Banks zoals op deze plaat.

Dat is zeker waar. Mag ik in dat kader dit album ook noemen? Twee nummers worden er zelfs door Phil Collins gezongen. Het album is overigens nog een stuk onbekender dan Voyage... van Steve Hackett.

Anthony Phillips - The Geese & the Ghost (1977)

Wel minstens net zo goed!

deze plaat krijgt alleen al 4,5 pegels omdat ze de grondlegger van zoveel anders moois zijn geweest. Hulde voor deze band.

Prachtig, sferisch album dat verhaalt over Engeland in vroeger tijden. Beluistering van dit album voert je door een reis door de tijd naar de overkant van het Kanaal waar mythologische taferelen zich voltrekken. Elk bandlid schittert op deze plaat op onnavolgbare wijze maar het gitaarspel van Hacket spant de kroon. Vijf pegels!

Een monument.......

Ja daar kun je natuurlijk een hele discussie over opzetten. Ik ben bijv. geen hiphop, dance of metal liefhebber en zelf vind ik dat ik dan geen mening moet hebben over platen in deze genres omdat ik het toch allemaal ruk vind. Het wordt dan meer provoceren dan echt beoordelen. Toch?

Mag best denk ik, maar dan wel een ondergrens afspreken

Zijn we daar nou nog steeds over aan het zeuren? Kunnen we niet gewoon met zijn allen aannemen dat niemand voor zijn lol een hele rits platen uit een hem niet liggend genre gaat beluisteren, louter om op MusicMeter lage stemmen uit te brengen, en dat lage stemmen doorgaans het product zijn van een favoriete band die teleurstelt, een album dat vroeger goed bevonden werd maar nu niet meer, een album dat door de omgeving opgedrongen is of gewoon een mislukt probeersel? Dank u.

ik ben hier niet mee opgegroeid en ik zit hem via spotify even te beluisteren en het kwartje valt bij mij niet.

ik vind het een beetje rommelig allemaal, niet mijn smaak.

Dan kun je gewoon een 1,0 of 2,0 geven zoals vele voorgangers, dat lijkt bij genre's waar je niets mee hebt de standaardprocedure te zijn op musicmeter.

Spotify lijkt me niet echt de goeie manier om dit soort muziek te ontdekken. Mijn ervaring bij dat soort muziekverstrekkers is dat je er maar wat vluchtig doorheen skipt op zoek naar het volgende deuntje (overdaad schaadt). Wellicht helpt het om gewoon het album ergens op de kop te tikken, het een aantal keer te beluisteren en dan met een oordeel komen. Want om tracks als Fifth of Firth of The Cinema Show rommelig te noemen....dat gaat wel erg ver.

nee nee ik heb het hele album beluisterd maar ga hem niet kopen, dus ook niet stemmen. Het is gewoon niet mijn muziek.

Vreemd dat je dan muziek als Pink Floyd bv wel kan waarderen.

Pink Floyd is wel een stuk minder progressief. Qua productie ook wat toegankelijker.

ik vind pink floyd toch wel een stukkie anders klinken. Ik kan gewoon niet zo veel met deze plaat. Het doet mij helemaal niks.

De stelling van Jelle kan ik ook niet volgen eerlijk gezegd. Dat je Genesis (althans deze plaat) niks vind en PF juist wel, dat kan mijns inziens prima. Ik vind dit ook niet zo'n geweldige plaat. Knap, maar het raakt me niet. En PF vind ik toch eigenlijk wel geweldig.

Peter Gabriels stemgeluid is misschien ook wat meer 'hate it or love it' dan dat van David Gilmour.

Dit is muziek die naar mijn idee moet rijpen. Na een paar luisterbeurten ga je je steeds meer 'thuis' voelen in de muziek, dingen beter herkennen en structuren ontdekken. Na een eerste keer luisteren blijf je nog zo aan de oppervlakte! Hoe meer je de muziek luistert, hoe meer je de diepgang en verschillende dimensies ontdekt en gaat waarderen. Tot je je plots realiseert: ik HOU van deze plaat!


...althans, zo ging dat met mij

Pink Floyd vergelijken met Genesis? Totaal verschillende bands, dus onmogelijk.

FrodoK, herkenbaar, zeker bij dit album. Zo had ik nooit gedacht dat 'The Battle of Epping Forest' en ik vriendjes zouden worden. Langzaam begon het te groeien, maar het heeft een hele tijd geduurd voordat ik dit nummer écht mooi vond.

Toen dit album begin jaren 80 voor het eerst op cd werd uitgebracht, draaide Wim van Putten 'Firth of Fifth' in zijn CD Show, en zo maakte ik kennis met de Gabriel-periode van Genesis. Een onvergetelijke ervaring!

zingt Gabriel alleen op dit album? want ik zou zweren dat ik Phil ook hoor zingen, of doen ze het samen?

More fool me wordt gezongen door Phil

ok, dan heb ik het goed gehoord, ik ben hem weer een kans aan het geven.

wellicht komt er dan toch nog een eindoordeel over dit album van mijn kant

... en af en toe verzorgt Phil backing vocals.

Klassieker!