Genesis - Selling England by the Pound (1973)

Absolute topplaat.

3 versies op CD, 3 versies op Vinyl, 1 versie op Blu Ray Audio. Gewoon alles bewaard

Buying England By The Pound .

Mooier dan dit zou het idd nooit meer worden. Epping Forest daargelaten. Daar zit ik elke keer weer op te kauwen.

Eigenlijk meer Saving England By The Pound. Ik heb de oude uitvoeringen / masters gewoon altijd bewaard als vergelijkingsmateriaal en uiteraard ook als verzamelaar die ik ben. Van de LP versie bestaat naast de gewone hoes versie immers ook een gatefold.

Overigens ben ik het niet eens met al die kritieken op Epping Forest. Prima nummer. Een waanzinnige live versie daarvan in een van de boxjes.

Kwestie van smaak dan maar. Ik hoor liever nummers die wel ergens naartoe gaan.

More Fool Me is de andere smet. De kwaliteit van het overige overstijgt dat gelukkig in veelvoud.

Was uiteraard een grapje, maar vind het ook wel tof dat je gewoon alles/veel wilt hebben van een favoriet album.

Dit was nog de goeie (ouwe) Genesis tijd!!

Beste album Genesis ooit heeft geproduceerd. Al mag de tekst vaak onbegrijpelijk zijn de muziek is weergaloos goed.

Toch onmogelijk dat mensen dit album met een lagere score dan 3,5* beoordelen? Of ze willen gewoon graag genesis afkraken, of ze luisteren naar iets wat niet in hun straatje ligt.. Ik snap het niet hoor. Ik ga ook geen cijfer geven aan een hip hop album. Ik weet gewoon echt niet wat in dat genre goed of slecht is omdat ik niet van die muziek hou.

Mooi hoe dit album in de progladder gewaardeerd wordt. 3 nummers in de top 20 ! Ik heb het album zelf ook hoog staan maar legt het net af tegen The Lamb. Dit album is, voor mij, meer een boek vol verhalen die op hun mooist vertolkt worden. Ik zie de band hier meer als een beginnend geheel, een eerste ultieme samenwerking, een verstrengeling van nieuwe vondsten.

Helemaal niks ten nadele van Genesis hoor, ik heb inmiddels alles t/m Wind & Wuthering en het is even prachtig allemaal, maar de overdaad aan Genesis (+ Marillion en PF) heeft mij doen besluiten die progladder maar eens mooi links te laten liggen (ik ben linksdragend, anders had ik 'm wel rechts laten liggen). King Crimson, Gentle Giant, McDonald & Giles, Canterbury Scene? Niks van dat al. Pretendeer niet dat ik een kenner van het genre ben, maar die lijst is me wat too obvious.

Ja, dat snap ik. Maar elk genre heeft z'n meerderheid van liefhebbers van bepaalde bands en ook hier is dat. Alhoewel de nummer 1 van deze ladder (vanavond bekend geworden) niet van één door jouw genoemde 'rechtsdragende' bands is geworden !

Ieder zijn smaak en ik heb respect voor die van jou. Maar als er meerdere liefhebbers zoals jij dit links laten liggen leer ik ook niet bands als bv Canterbury Scene kennen. Het mooiste van de ladder is voor mij niet een top 'zoveel' maar juist meer dat ik nog meer, andere en nieuwe bands leer kennen. Ik heb door deze ladder een band als Archive echt omarmd, ik heb meer waardering voor Rush gekregen en ik heb ook geleerd dat Genesis blijkbaar niet de Opper God band is voor anderen wat ik altijd ergens gedacht had. Hell, mijn 'Suppers Ready' werd zelfs afgeketst door menig Progliefhebber. Wist ik veel.

Maar ik sta er wel open voor en dat maakt mijn muziekwereld groter..

De top van een toplijst hoort een beetje 'obvious' te zijn, anders is hij weer niet 'geloofwaardig'. Maar ik daag jou uit gewoon onderaan te beginnen en te kijken of je bij de onderste 100 meer dan 25 'obvious' nummers tegenkomt.

Okee Casartelli, gedaan. Als ik jou bijdragen en die van Brunniepoo weghaal, ken ik bijna alles van die onderste 100, maar obvious zijn ze allerminst, daar geef ik je gelijk in. Net als niet alles in de lijst prog is, maar daar kunnen we heel lang over discussiëren. Maar waar jullie twee mee aankomen, bij de meeste namen heb ik echt geen idee. Zoals ik al zei, pretendeer geen kenner te zijn.

En PT en Steven Wilson, check, natuurlijk in de categorie obvious.

Zijn de heren bezig met het samenstellen van een top 100 of 200? Progressieve liedjes nog wel. Lekker gezellig!

Firth of Fifth is toch wel een van de betere composities uit de muziekgeschiedenis.

Als je een mindmap zou willen maken van de progressieve rock zou je Genesis zo in het midden kunnen zetten. Het klassieke van o.a. King Crimson en Moody Blues, het atmosferische van Pink Floyd en Mike Oldfield, de virtuositeit van Yes en Emerson, Lake & Palmer, het sprookjesachtige van Jethro Tull en het harmonieuze van Camel. Alles komt samen bij Genesis. En Selling England by the Pound kan misschien wel gezien worden als het epicentrum van de progressieve rock.

In deze bespreking wil ik het echter niet hebben over de muzikale kant van deze plaat, maar over de tekstuele. Selling England by the Pound kan je namelijk letterlijk nemen; het ooit grootse Britse imperium wordt volgens Peter Gabriel letterlijk verkwanseld aan - overwegend Amerikaanse - multinationals. De eerste zin van de plaat is dan ook can you tell me where my country lies? Niet toevallig opent het album a capella; bijna smekend.
“Wimpey” betekent zwak en kleurloos. Ironisch genoeg is Wimpy ook een fastfoodketen en een van de eerste fastfoodketens in Engeland. Het Britse culturele erfgoed wordt hapje voor hapje uitgeruild wordt een snelle, vette hap. Voor meer van dit soort veramerikanisering zou ik Breakfast in America van Supertramp willen aanraden (vooral Child of Vision).
Geïnspireerd door een waargebeurd nieuwsfeit over rellen in Londen tussen gangs. Ik zou echter willen focussen op bovenstaande twee zinnen uit The Battle Of Epping Forest. “Convertible bars” noemt Gabriel de luxe auto’s: een gevangenis op wielen. We zijn slachtoffers van ons eigen consumentisme.

The Cinema Show is geschreven door Banks, maar Gabriel opperde om specifiek te verwijzen naar Romeo & Juliet. Shakespeare dus, het grootste culturele erfgoed dat Engeland te bieden heeft. Dat hij uitgerekend deze twee namen koos, zal geen toeval geweest zijn. De klassieke liefdestragedie gemoderniseerd. Romeo die verlangt naar Julia (I will make my bed with her tonight, he cries. Can he fail armed with his chocolate surprise?). Julia besluit echter naar de bioscoop te gaan en zodoende vindt de romantische ontmoeting nooit plaats (I will make my bed, she said, but turned to go. Can she be late for her cinema show?)
Romeo, de man, heimelijk op zoek naar liefde. Julia, de vrouw, beantwoordt deze liefde niet. Het Engelse sprookje is kapot.
Safeway is een supermarktketen, uiteraard van Amerikaanse origine. Tessa kan niet anders doen dan toegeven aan de nieuwe tijd. Ze is zelfs nog dankbaar voor haar nieuwe kortingskaart. Gabriel blijft alleen over (still alone in o-hell-o) en Engeland wordt langzaamaan overschaduwd door Amerikaans kapitalisme. Letterlijk per pond verkocht.

_____________________

Tot slot nog het verhaaltje van de simpele hovenier uit I Know What I Like. Hij luistert naar de adelen en hoort hun problemen aan. Ze moeten heel veel, maar leven niet echt. De hovenier ligt genietend van het leven op een bankje in de zon, terwijl hij de adelen hoort roepen (“Listen son, you're wasting time!”). Het nummer doet een beetje denken aan Yes Sir, No Sir van The Kinks. Niet toevallig van het album Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire).

Mooi chevy93!
Wel onbegrijpelijk deze 4,5* na deze uiteenzetting.

Zoals jij Chevy93 het hebt beschreven kan ik zeer waarderen. Ook leerzaam en verdiepend. Ik ben niet vaak een man van de teksten omdat ik de stem altijd als een instrument ervaar. En soms, soms wil ik niet eens weten wat er gezongen wordt bij bepaalde albums van Genesis omdat de door mij bijbehorende beelden totaal anders ervaren worden dan wat er met de tekst bedoeld wordt.

Voorbeeld: Dodo/Lurker heb ik veel gehoord terwijl ik Tolkiens 'The Lord of The Rings' aan het lezen was in 1981 maar als je dan leest waar het over zou kunnen gaan: Songfacts Genesis dan gaat het over heel iets anders.

Maar je brengt deze uitleg bij dit album goed. Waarvoor dank !

Ik sluit me wel aan bij meneer; ik luister hoogst zelden naar de teksten bij muziek en ervaar de zang vaak als extra instrument in het geheel. Ik ben ook niet zo poëtisch dat ik de teksten DIE ik tracht te lezen ook makkelijk begrijp. Maar wel altijd het vermoeden en gevoel dat iemand als Peter Gabriel heel ingenieus en intelligent zijn teksten formuleert. Fijn om dit dus even zo mooi bevestigd te zien, chevy93! Heel interessant inkijkje in het hoofd van Gabriel en de rest van de club. Wel wat triest te zien dat het idee achter de plaat en de songs tegenwoordig nog steeds heel actueel is...

Ik 'wist' wel dat ze er veel moeite in hebben gestoken om vooral niet teveel toe te geven aan de net verkende en voor Genesis openliggende Amerikaanse markt. Dus om headlines als "Genesis selling out to American market on new album" te vermijden (bron: ooit Wikipedia pagina's gelezen). Dat het een aanklacht tegen de veramerikanisering en vercommercialisering van Good ol England was, is me verder nooit zo opgevallen. Interessante verkenning chevy93. Zelf verzonnen?

Nou, ik zou toch de credits willen geven aan de heer Gabriel.

Maar het is deels eigen interpretatie en deels gebaseerd op interviews met bandleden.

Prachtige review . Kudo's. Desondanks is er toch wel een klein detail, waar ik het niet helemaal mee eens ben:

Prog is niet alleen maar een Britse stroming. Progrock uit Duitsland(Krautrock) ,Amerika(Zappa) en Frankrijk(Zeuhl), wil nog wel eens uit andere bronnen dan genesis putten."Het epicentrum van de progressieve rock" vind ik daarom net te veel eer. Een invloedrijk album is SEBTM overigens absoluut.

Ik denk dat als je daadwerkelijk de vele substromingen van de progressieve rock (Zeuhl is trouwens wel een hele erge niche..) zou willen mindmappen, je een heel eind zou kunnen komen door te starten met Genesis. De stap van Genesis naar Pink Floyd is best voor te stellen. Vanaf Pink Floyd is het maar een kleine stap naar de krautrock van Klaus Schulze/Ash Ra Tempel: Pete Namlook & Klaus Schulze - The Dark Side of the Moog 1 (1994).

Of wat te denken van Steven Wilson, die Frank Zappa als zijn rolmodel genoemd heeft. Op Facebook noemde je ook Miles Davis (en haalde later je bericht weg ). Op de laatste drie platen van dezelfde Steven Wilson doet Adam Holzman mee. De man deed ook mee op menig plaat van Miles Davis, waaronder het legendarische Tutu. De lijntjes zijn vaak korter dan je denkt!

Je hoeft het er natuurlijk niet mee eens te zijn en waarschijnlijk is het ook te veel eer voor deze plaat. Het was vooral een leuke binnenkomer.

Klopt, ik had wat laat door dat het een eerste alinea was van een review hier op MuMe. Ik dacht dan post ik mijn bericht hier wel, maar ik ben lui dus dat duurde even. . Enne, zeuhl is inderdaad een niche, maar wel eentje die ik erg kan waarderen. Toch maar even namesdroppen dus.

Ergens ja, ergens nee. Maar ik hoor weleens dat de basis voor de Prog-rock is gelegd op Lonely Hearts Club.

Dat zou je dan ook van Pet Sounds van de Beach Boys kunnen zeggen.
Dat was in feite ook een progessieve plaat- in ieder geval vernieuwend voor die tijd, met allerlei sound-effects en productionele trucjes.
Ik denk dat Sg.Peppers enigzins psychedlisch is, maar meer light. Het album is meer dan dat.

The Beatles laten het soepeltjes inelkaar vloeien en dat zal zeker voor progbands een leidraad geweest zijn voor een conceptalbum in elkaar smeden.
Dus dat die invloed er is, valt zeker niet te ontkennen.

Wat dat aangaat zijn de fab4 gewoon in de breedte enorm belangrijk geweest voor het verdere verloop van de popmuziek.

Bij mij is het juist andersom....