Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Dit zo lezend zou je haast denken dat commercieel succes de graadmeter is voor kwaliteit .

Je kunt er individueel uiteraard een andere mening op nahouden.
Maar het lijkt mij dat overall bekeken de globale gemiddelde beoordeling wel iets zegt over goed of minder goed (of helemaal niks).
En vandaar uit bekeken wordt A Trick of the Tail wel een tikkeltje beter beoordeeld dan ....And then there were three.
Verkoopcijfers zeggen uiteindelijk weinig, er gaan nog Genesis albums volgen die nog veel beter zijn verkocht en nog veel minder zijn beoordeeld.
Maar iedereen zijn smaak natuurlijk.

And then There were Tree is feitelijk het begin van een nieuwe fase. Het begin van versimpeling van de composities, al is Genesis zeker nog progessief bezig.
Tony Banks in een solistischere rol, en dat is wennen.
Deze A Trick of the Tail geniet ook mijn voorkeur en vind het één van hun beste.
Het album is ook geroemd door de productie en de energie is voorbeeldig.
De titelsong was de single naar ik meen, en hoewel het geen oorwurm is als Follow You Follow Me, is het een lekker voortkabbelend liedje, maar heel hitgevoelig is het niet.
Het zegt mij verder ook niets over de kwaliteit.
De mindsetting van het overgebleven trio werd anders en ze hadden er uiteindelijk veel succes mee.

Ik snap de voorliefde voor ATTWT wel een beetje. Het was mijn eerste eigen Genesis plaat, gekocht bij van Leest in Den Bosch, mij pa betaalde voor me! Ik was aangetrokken door Follow You, Follow Me en ik vind kant 1 nog altijd geweldig.
Maar deze is toch wel een behoorlijk tikkie beter (voor mij met The Lamb en Duke de beste drie) als,ik eerlijk ben.
Zonder Gabriel dit neerzetten, een andere sound, prachtige melodieën, inderdaad van Banks die hier een behoorlijke vinger in de pap heeft gekoppeld aan de zang van Collins, een verrassende combinatie, sterke composities (ik vind ook de titelsong de moeite).
Het is, gek genoeg, niet mijn meest gedraaide Genesis plaat maar de kwaliteit is m.i. onomstreden.

Commercieel succes zegt mij helemaal niets over kwaliteit. Ik vind dat Genesis met And Then There Were Three en Duke nog twee hele fraaie platen heeft afgeleverd maar hun enorme megaseller Invisible Touch vind ik voor 75% een absoluut gedrocht.

Niet mee eens. And Then There Were Three is veel meer bombastisch dan de voorgaande twee albums qua toetsen en deze Trick Of The Tail is veel subtieler en veel symfonischer in traditionele zin. Neem Squonk, Los endos, Mad Man Moon, Ripples en het instrumentale deel van Entangled. Daar zit veel meer symfonische rock in dan de recht toe recht aan nummers van And Then There Were Three. Ik houd ook van toetsen maar dan met name de mellotron. Het geluid van Banks gaat na Wind & Wuthering steeds goedkoper klinken met Invisible Touch als absoluut dieptepunt.

Echt niet wat mij betreft, sorry. Luister naar Blood On The Rooftops en All In A Mouse's Night en op deze Trick Of The Tail naar Entangled, Ripples, Los Endos en Squonk. Het spel en de specifieke sound van Hackett wordt op latere platen enorm gemist.

Met deze A Trick Of The Tail heeft Genesis na het vertrek van Gabriel bewezen als band tot veel in staat te zijn. Banks heeft zeker mooie bijdragen op And Then There Were Three maar het verlies van Steve Hackett heeft het geluid en de composities van Genesis volledig veranderd en naar mijn mening is het alleen maar minder geworden. Deze A Trick Of The Tail vind ik samen met Selling England het beste wat ze gemaakt hebben.

Pffff het is weer tijd wie de grootste heeft, wie er zogenaamde onzin verkoopt en de beter weters onder ons…… uit de update maar weer

Oke het zijn onze meningen en daarom schrijf ik ook 9 van de 10 keer ‘ik vind’. Het eenmalig gebruikte woord ‘onzin’ heb ik daarom vervangen. Maar dat de Hackett bijdragen na zijn vertrek waardig zijn vervangen door Banks ben ik het dus volledig mee oneens.

Hele rits aan waanzinnig goede albums van Genesis in de '70's. Ieder heeft zijn favorieten. My doet ATTWT meer dan Trick, maar daarmee zeg ik niet dat ik dat ook het betere (muzikaal gezien) album vind.

Ik vind A Trick of the Tail het beste album dat Genesis heeft gemaakt. Ik bezit deze plaat al vele jaren en hij verveelt nooit. Het mooiste nummer is Entangled, met dat prachtige atmosferische einde, waarna de overgang volgt naar het eveneens ijzersterke Squonk. De plaat bestaat louter uit hoogtepunten, ik kan geen slecht nummer opnoemen. Op Los Endos komt alles nog eens magnifiek samen. Klasse.

de 2 albums hiervoor zijn voor mij hun beste ook omdat Gabriel daar nog van de partij is

Samen met Selling Engeland en The Lamb hun beste album. Bij And there were three wordt het muzikaal minder rijk en minder inspirerend. Bij Abacab ben ik afgehaakt. Maar het begon bij mij allemaal bij Trick of the tail. Ik heb ze in die tijd twee keer gezien. In 78 in Ahoy en later in 82 in Leiden waar de nieuwe sound duidelijk door het publiek maar matigjes werd ontvangen. Grappig dat juist in die periode Peter Gabriel artistiek gezien op zijn hoogtepunt zat. Afijn; ander verhaal.

Met de woorden van Sikken Berend kan ik het alleen maar helemaal eens zijn. "Entangled": zo onvoostelbaar mooi!!

Mijn favoriete Genesis plaat samen met Selling England.

Misschien wel het laatste magnum opus van Steven Hackett bij de band omdat zijn ideeën tijdens de sessies van de opvolger Wind & Wuthering steeds meer werden afgewezen. Toch was Hackett tijdens de eerste Trick Of The Tail sessies nog bezig met Voyage Of The Acolyte, maar hij speelt op deze plaat wat mij betreft toch zeker een hoofdrol.

Niet zo heel lang geleden heeft Analogue Productions deze plaat opnieuw uitgebracht op SACD op basis van de originele mix (niet de 2007 mix) en ook op dubbel LP (45 toeren). Smullen hoor, wat een geweldige sound hadden ze toen. De bijbehorende tour in 1976 is wat mij betreft ook een pareltje als ik de opnames beluister met Phil Collins die langzaam van een achtergrond muzikant uitgroeit tot een enorme podium persoonlijkheid. Prachtig.

Vanmorgen kreeg ik een mailbericht van mijn ziektekosten verzekeraar. Of ik maar even €390 eigen risico wil betalen voor de jaarlijkse controle bij de cardioloog. Ik ben nog geen 10 minuten bij die vrouw in kwestie in haar spreekkamer geweest. "Alles goed Hans? Zijn er nog klachten? Nee? Tot volgend jaar!"
Van zo'n nota krijg je het toch vanzelf aan je hart? Op die manier komt er toch helemaal geen volgend jaar?
Wat kon ik vanmorgen anders doen dat het Genesis album "A Trick of the Tail" pakken en het nummer "Entangled" een aantal keer echter elkaar beluisteren?

Voordeel is natuurlijk wel dat het, als je het dus dit jaar nog van die nota aan je hart krijgt, dat de behandeling dan ‘gratis’ is !

Hebben we hier niet al 2 x eerder over gediscussieerd of besproken ? Kijk uit Hans ! Dadelijk moet je bepaalde geheugentesten gaan doen. Maar wel gratis !

Nee, alle gekheid op een stokje: lekker luisteren naar dit album doet je hart weer tot rust komen. Nu nog een bolknak en een whisky erbij…

Meneer, U heeft helemaal gelijk! "A Trick of the Tail" is voor mij het beste Genesis album en "Entangled" vind ik het mooiste Genesis nummer.
Mijn "zorg frustratie" is al weer enigszins onder contrôle, die €390 wordt over drie weken wel van onze betaalrekening afgeschreven, "untill the nurse presents you the bill" . Maar inderdaad Meneer, we hebben het er bij dit fantastische album al vaker over gehad .

Have a cigar Hans

Een prachtig album inderdaad Hans, coor mij met Yhe Lamb en Duke de grote drie. Maar van Trick gaat je hart sneller kloppen!

Duke erg goed maar zeker geen top 3 voor mij.

Deze Trick Of The Tail en Selling England springen er voor mij wel bovenuit.

Kan ik me ook wel in vinden, het is altijd net wel of net niet.
Ik vind het ook wel mooi om drie verschillende albums uit drie verschillende periodes te hebben.
Daar wint The Lamb het op punten van Selling England, nipt maar toch net. Trick wint het wel echt van Wuthering ( Trick zou zes sterren moeten krijgen) en Duke is zo een prelude op wat gaat komen maar toch ook nog zo wat het was, Collins zet daar wel zijn piketpaaltjes maar Banks en Rutherford hebben een behoorlijke vinger in de pap. Duke klinkt, ook in 2026 nog zo fris.

Genesis heeft zoveel verschillende periodes. Dit album is voor mij een tweeluik met Wind & Wuthering die een apotheose heeft met Seconds Out. The Lamb is voor mij een album apart. Nergens mee te vergelijken. Duke is voor mij ook een hoogtepunt met de 3-mans formatie. Maar voor mij zijn herinneringen verbonden aan hun albums. Dan is A Trick of the Tail verbonden aan dat ik voor het eerst ‘op kamers’ ging. Ik heb toen zelfs de hoes (uitgeklapt) nagetekend op posterformaat. Zowel de binnenhoes als de buitenhoes vond ik erg intrigerend en gewoon heel mooi. De muziek betoverend als een sprookje met één van hun mooiste zinnen uit Mad Man Moon:

When the evil of a snowflake in June
Could still be a source of relief

Jammer dat Hackett de band na Wind & Wuthering verliet. Nog even een nagalm met Spot the Pigeon . Maar goed, anders was Duke er niet geweest. Dat album heeft zoveel voor mij betekend. En nog steeds.

Maar goed, de Genesis jaren zijn voorbij en alleen de echo’s van hun albums herinneren nog aan zoveel moois om in de tijd terug te gaan reizen als ik ze beluister…

Thanx meneer, Spot The Pigeon, een prachtig afscheid voor Hackett, Inside And Out!

Mooi verwoord Meneer!

Ik heb de mazzel dat ik van mijn pensioen mag genieten en gezond ben van lijf en leden. Ik zit regelmatig in mijn eigen kamer en reis ook vaak terug in de tijd met Genesis, The Beatles, Rush, Status Quo en ga zo maar door.
Wat ik al eerder schreef: "A Trick of the Tail" is mijn favoriete Genesis album. Maar ook "Duke", "Three Sides Live", "...And Then There Were Three..." beluister ik graag. Het zijn allemaal albums met persoonlijke herinneringen uit mijn bijna 68 jarige leven. Wat zou het leven zijn zonder al die heerlijke albums die, bij mij althans, een glimlach op je gezicht doen toveren?

Het stoort mij dat bij allerlei overzichten (als de band eens in het nieuws komt) enkel het onderscheid Genesis met Gabriel en Genesis met Collins wordt gemaakt door van die zogenaamde kenners op RTL Boulevard niveau. Juist die periode als 4 mans band in de studio wordt daarbij bijna altijd overgeslagen maar vind ik mega interessant met zoals je zegt de geweldige apotheose met Seconds Out. Het is een aparte fase in de geschiedenis van de band. De periode als 4 mans band had van mij ook nog wel een of twee platen langer mogen duren. Als je Ray Wilson er nog bij pakt heb je dus eigenlijk 4 periodes.

Ik kan enorm genieten van deze Trick Of The Tail met eigenlijk alleen maar klasse composities, al valt het titelnummer voor mij iets uit de toon, maar gewoon een meesterwerk.

5 periodes als je ook de jaren met Anthony Philips als één periode rekent.

Scherp, maar je hebt gelijk.

Ach, laten we RTL Boulevard vooral niet belangrijker maken dan het is , klok en klepel denk ik dan maar.
Deze, relatief korte, derde periode brengt twee fantastische albums, een mooie EP en een weergaloos livealbum, niet slecht voor ongeveer twee jaartjes.
Ik kan me wel vinden in wat Running On Empty zegt over dat het nog wel even had mogen duren.
Benieuwd wat dat had gebracht.
Dan had Hackett misschien iets meer ruimte gehad en hadden verschillende van zijn composities die nu op zijn soloalbums terecht kwamen op een Genesis album gestaan, interessant.
Maar ik vind ook periode vier nog wel de moeite met Duke, Abacab (iets gegroeid bij mij, in het begin, Ess, Drama) en wat losse nummers op de daarna te verschijnen albums.
Aan periode vijf heb ik moeilijk kunnen wennen….

Wat And Then There Were Three en Duke betreft eens. Daarna is het wat de nieuwe muziek betreft in grote lijnen klaar voor mij (op enkele tracks na) ondanks dat ik me bij diverse live concerten van de heren uitstekend vermaakt heb en ze zelfs heb mogen ontmoeten.

Maar Steve Hackett wordt echt gemist op die platen en het niveau van deze briljante A Trick Of The Tail hebben ze nergens meer benaderd in de 4e periode.

ATTWT was een belangrijk album voor me toen ik het kocht was ik aangenaam verrast door de warme sound. Ook een aantal sterke composities.
Naarmate de tijd verstrijkt is het een beetje een vergeten album voor me, zal het weer eens terug luisteren, er zitten, en dat heb ik wel een beetje gemeen met Hans Brouwer, veel herinneringen aan.
Trick is weergaloos mooi en staat op 2 na The Lamb. Zoals gezegd weerhoudt deze Selling England uit mijn top 3, zegt genoeg toch .

Na Wind & Wuthering kocht ATWT blind....pffft het gaat nog net met the Robe als hoogtepunt. Bij ABACAB afgehaakt. De beginjaren zijn nooit meer overtroffen, maar dan was toen ook echt supe.

Wat is er in vredesnaam mis met "Abacab"? Het is in ieder geval één van mijn favoriete Genesis albums. Genesis albums uit de beginjaren, natuurlijk heb ze allemaal in huis, doen mij vrij weinig. Vanaf "Selling England by the Pound" begon het wat te worden tussen Genesis en Hans.