Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Dit zo lezend zou je haast denken dat commercieel succes de graadmeter is voor kwaliteit .

Je kunt er individueel uiteraard een andere mening op nahouden.
Maar het lijkt mij dat overall bekeken de globale gemiddelde beoordeling wel iets zegt over goed of minder goed (of helemaal niks).
En vandaar uit bekeken wordt A Trick of the Tail wel een tikkeltje beter beoordeeld dan ....And then there were three.
Verkoopcijfers zeggen uiteindelijk weinig, er gaan nog Genesis albums volgen die nog veel beter zijn verkocht en nog veel minder zijn beoordeeld.
Maar iedereen zijn smaak natuurlijk.

And then There were Tree is feitelijk het begin van een nieuwe fase. Het begin van versimpeling van de composities, al is Genesis zeker nog progessief bezig.
Tony Banks in een solistischere rol, en dat is wennen.
Deze A Trick of the Tail geniet ook mijn voorkeur en vind het één van hun beste.
Het album is ook geroemd door de productie en de energie is voorbeeldig.
De titelsong was de single naar ik meen, en hoewel het geen oorwurm is als Follow You Follow Me, is het een lekker voortkabbelend liedje, maar heel hitgevoelig is het niet.
Het zegt mij verder ook niets over de kwaliteit.
De mindsetting van het overgebleven trio werd anders en ze hadden er uiteindelijk veel succes mee.

Ik snap de voorliefde voor ATTWT wel een beetje. Het was mijn eerste eigen Genesis plaat, gekocht bij van Leest in Den Bosch, mij pa betaalde voor me! Ik was aangetrokken door Follow You, Follow Me en ik vind kant 1 nog altijd geweldig.
Maar deze is toch wel een behoorlijk tikkie beter (voor mij met The Lamb en Duke de beste drie) als,ik eerlijk ben.
Zonder Gabriel dit neerzetten, een andere sound, prachtige melodieën, inderdaad van Banks die hier een behoorlijke vinger in de pap heeft gekoppeld aan de zang van Collins, een verrassende combinatie, sterke composities (ik vind ook de titelsong de moeite).
Het is, gek genoeg, niet mijn meest gedraaide Genesis plaat maar de kwaliteit is m.i. onomstreden.

Commercieel succes zegt mij helemaal niets over kwaliteit. Ik vind dat Genesis met And Then There Were Three en Duke nog twee hele fraaie platen heeft afgeleverd maar hun enorme megaseller Invisible Touch vind ik voor 75% een absoluut gedrocht.

Niet mee eens. And Then There Were Three is veel meer bombastisch dan de voorgaande twee albums qua toetsen en deze Trick Of The Tail is veel subtieler en veel symfonischer in traditionele zin. Neem Squonk, Los endos, Mad Man Moon, Ripples en het instrumentale deel van Entangled. Daar zit veel meer symfonische rock in dan de recht toe recht aan nummers van And Then There Were Three. Ik houd ook van toetsen maar dan met name de mellotron. Het geluid van Banks gaat na Wind & Wuthering steeds goedkoper klinken met Invisible Touch als absoluut dieptepunt.

Echt niet wat mij betreft, sorry. Luister naar Blood On The Rooftops en All In A Mouse's Night en op deze Trick Of The Tail naar Entangled, Ripples, Los Endos en Squonk. Het spel en de specifieke sound van Hackett wordt op latere platen enorm gemist.

Met deze A Trick Of The Tail heeft Genesis na het vertrek van Gabriel bewezen als band tot veel in staat te zijn. Banks heeft zeker mooie bijdragen op And Then There Were Three maar het verlies van Steve Hackett heeft het geluid en de composities van Genesis volledig veranderd en naar mijn mening is het alleen maar minder geworden. Deze A Trick Of The Tail vind ik samen met Selling England het beste wat ze gemaakt hebben.

Pffff het is weer tijd wie de grootste heeft, wie er zogenaamde onzin verkoopt en de beter weters onder ons…… uit de update maar weer

Oke het zijn onze meningen en daarom schrijf ik ook 9 van de 10 keer ‘ik vind’. Het eenmalig gebruikte woord ‘onzin’ heb ik daarom vervangen. Maar dat de Hackett bijdragen na zijn vertrek waardig zijn vervangen door Banks ben ik het dus volledig mee oneens.