Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Een album dat ik het liefste draai van een band, zou bij mij vrij automatisch als het 'beste' worden beoordeeld. Hoe kan een album dat je minder graag draait, toch beter zijn dan? Wel benieuwd welke criteria dan bij de beoordeling gebruikt worden.

Ik zet A trick of the tail ook het meeste op, samen met Selling England by the Pound.
Beste albums van Genesis ook, inderdaad.

Recentelijk in aanvulling op de Lp en de reguliere cd de SACD aangeschaft. Deze bevat een 5.1. mix van het hele album en een stereo mix in hoge kwaliteit. Noem me een freak maar ik ben zo blij met deze uitvoering erbij. Een van de beste albums die ik ken!

Genesis is een legendarische Britse progrockband die in de late jaren zestig werd opgericht. Met hun innovatieve en theatrale benadering van muziek hebben ze een blijvende impact gehad op de rockmuziek. De band heeft een evolutie doorgemaakt van complexe, symfonische rock naar meer toegankelijke popmuziek. De bezetting veranderde door de jaren heen, maar hun creatieve kern bleef sterk, met iconische leden zoals Phil Collins en Tony Banks die de groep naar nieuwe hoogten brachten.

Hieronder wil ik mijn enthousiasme delen over hun album uit 1976, A Trick of the Tail. Dit album markeert een cruciale overgang voor Genesis, aangezien het het eerste was na het vertrek van frontman Peter Gabriel. Ondanks deze uitdaging slaagde de band erin een meesterwerk te creëren dat zowel hun oude als nieuwe fans wist te betoveren.

Het album opent met Dance on a Volcano, een krachtige introductie die meteen laat horen dat Genesis hun creatieve kracht behouden heeft. Het nummer start met dynamische percussie en robuuste gitaarlijnen die je direct grijpen. De melodische wendingen en onverwachte ritmische veranderingen blijven boeien van begin tot eind. Het dynamische spel van drummer Phil Collins en de complexe keyboardpartijen van Tony Banks vormen de ruggengraat van dit opwindende stuk.Het is een magistraal beginstuk dat de toon zet voor wat komen gaat.

Entangled is een betoverende serene track die een prachtige contrast biedt met zijn voorganger. De subtiele akoestische gitaarpartijen en de delicate harmonieën creëren een bijna etherische sfeer. Collins' zang is hier ingetogen en ontroerend, wat bijdraagt aan de mystieke ambiance van het nummer. De instrumentale outro is ronduit subliem en roept gevoelens van melancholie en verwondering op.

Dan komt Squonk, een steviger nummer dat de veelzijdigheid van de band onderstreept. De zware baslijnen en de krachtige drumpartijen geven het een rockend karakter. Hoewel Peter Gabriel wordt gemist, weet Collins met zijn expressieve zang het gemis waardig op te vullen. De tekst, geïnspireerd door een fabelachtig wezen, geeft een extra laag aan mystiek en verhaalvertelling die typerend is voor Genesis.

Mad Man Moon is een track vol verrassingen en melodieuze hoogstandjes in de vorm van weelderige orkestraties en subtiele harmonieën. Het begint met een prachtige pianomelodie die zich langzaam ontvouwt tot een complex muzikaal landschap. De teksten zijn poëtisch en verhalend, terwijl de muziek een breed scala aan emoties oproept. Het is een van die nummers die je steeds opnieuw wilt beluisteren om nieuwe nuances te ontdekken.

Met Robbery, Assault & Battery krijgen we een nummer dat scherp en spitsvondig is. De zang is energiek en humoristisch en de maatwisselingen halverwege zijn meesterlijk uitgevoerd. De wisselwerking tussen de instrumenten creëert een spannend en dynamisch geluid, dat de luisteraar geboeid houdt. Het symfonische karakter van dit nummer maakt het een hoogtepunt op het album. Het is een muzikale achtbaan die je geen moment verveelt.

Ripples... is een van die nummers die direct onder je huid kruipt. De fragiele gitaarpartijen en de dromerige zang creëren een bijna magische sfeer. Het nummer heeft meerdere momenten waarop de rillingen over je rug lopen. De opbouw naar het majestueuze climax is niets minder dan perfect.

Het titelnummer, A Trick of the Tail, is meeslepend en blijft lang in je hoofd hangen. De melodieën zijn vrolijk en aanstekelijk en de teksten wekken beelden op van fantasierijke avonturen. Het nummer vangt de essentie van Genesis en hun vermogen om boeiende verhalen te vertellen door muziek.

Het album sluit af met Los Endos, een episch slotstuk dat het hele werk samenvat en tot een triomfantelijk einde brengt. De instrumentale virtuositeit van de band komt hier volledig tot zijn recht. Het is een magistraal slot dat je achterlaat met een gevoel van voldoening en bewondering.

A Trick of the Tail is een album dat zowel muzikaal uitdagend als emotioneel bevredigend is. Genesis bewijst met dit werk dat ze in staat zijn om te evolueren en te groeien zonder hun essentie te verliezen. Elk nummer is een juweeltje op zich, vol inventieve melodieën en complexe arrangementen die steeds nieuwe ontdekkingen bieden bij elke luisterbeurt.

Kortom, dit album is een must-have voor elke liefhebber van progrock. Het is een bewijs van de creatieve genialiteit van Genesis en een viering van hun vermogen om te innoveren en te inspireren. A Trick of the Tail is een tijdloos meesterwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan en nog steeds betovert en verrukt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een flinke poëtische zwerftocht maar als je in zo’n lange recensie over Trick Of The Tail de naam Steve Hackett (over iconische leden gesproken) en het woord Mellotron nergens tegenkomt, heeft de schrijver toch wel een essentieel deel van de plaat gemist.

Hoewel Hackett wat later aanhaakte bij de sessies van Trick Of The Tail (vanwege de opnames van zijn soloplaat Voyage Of The Acolyte) zijn deze plaat en diens opvolger Wind & Wuthering bij uitstek de werkjes waarop Hackett zijn toegevoegde waarde absoluut volledig waarmaakte. Dat was qua sound en deels ook compositorisch, al vond Hackett toen al dat te veel van zijn ideeën werden afgewezen.

De sound werd toch voor het grootste deel bepaald door de Mellotron van Banks en het spel van Hackett via o.a. zijn reverse tapedelay effect en zijn kenmerkende solo gitaargeluid.

Wat mij betreft samen met Selling England By The Pound het meesterwerk van Genesis.

Rond deze tijd plezierig om het oudere spul van Genesis weer eens te beluisteren.
Deze is natuurlijk extra speciaal omdat het de 1e plaat is waar Phil Collins als leadzanger te horen is.
Collins,toen nog niet geheel overtuigd om de rol als frontman op de bühne aan te kunnen, zingt het allemaal uitstekend weg en wellicht hielp het dat de teksten wat straighter zijn en de fantasie thema's zo zachtjes aan verdwenen.
Critici omarmde de verbeterde sound + productie en de voorzichtige stapjes naar pop is eigenlijk best prima.
Het is wat minder zwaar op de hand, zonder overigens de Gabriel jaren te bekritiseren, want dat is ook uniek natuurlijk.
Het viel mij trouwens op dat Squonk wat gelijkenissen vertoond met I'm Ok van Styx. Die waren er later mee, want dat nummer is te vinden op Pieces of Eight uit 1978.
Misschien is het al eerder aangehaald hoor, maar dacht ik meld het toch even

En natuurlijk de geweldige sound van Steve Hackett niet te vergeten op deze plaat, hoewel hij iets later aansloot vanwege zijn bezigheden met Voyage Of The Acolyte.

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > AOR - Melodic Rock

Verdomd goede plaat maar toch vind ik And then there were three toch nog een klasse beter.

@ Leonidas 55: Verdomd goede plaat maar toch vind ik And then there were three toch nog een klasse beter. Voor mij onbegrijpelijk, mede omdat je dan het haarfijne gitaarspel van Hackett mist....

Top 5:

1. The lamb lies down on Broadway
2. Selling England by the Pound
3. a trick of a Tail
4. Foxtrot
5.Nursery Crime

Ik stoor mij al jaar en dag over het feit dat wij Nederlanders zo enorm worden genaaid door overheidsinstanties en verzekeraars. Zorgverzekeraars wel te verstaan! De zorgpremie wordt ieder jaar verhoogd, er wordt beknibbeld op voorzieningen in het basispakket met als dooddoener dat de zorgkosten in Nederland zo hoog zijn. Gelooft U het? Ik niet! De onzalige marktwerking is de boosdoener.
En waarom schrijf ik dat nu hier bij het Genesis album "A Trick of the Tail"? Luister naar het tweede nummer "Entangled". In 1976 waren de zorgkosten kennelijk ook al een dingetje. Op een heerlijk sarcastische manier wordt e.e.a. door de Genesis verwoord. Afgezien daarvan:."Entangled" is muzikaal zo heel verschrikkelijk mooi. Met stip is het mijn favoriete Genesis nummer.
Ik realiseer mij dat ik dit al eerder heb geschreven. U vindt dat niet erg mag ik hopen .

Ik heb 12 jaar een functie gehad bij een zorgverzekeraar. Wou reageren maar heb geen zin om dit topic te kapen.Dat is voor mensen die geluisterd hebben naar dit album van Genesis.

Voor mijn pensionering heb ik bijna 20 jaar als administrateur/controller bij een zorginstelling gewerkt. Ik weet derhalve aardig wat af van de zorgmaterie en wat voor onwaarheden boven het hoofd van de hard werkende Nederlander wordt uitgestrooid . Als oud medewerker in de zorg is het wellicht daarom dat ik zo gecharmeerd van "Entangled". De mannen van Genesis slaan de zorgspijker precies goed op de kop.
Wat betreft het gehele album "A Trick of the Tale": ik kan er alleen maar lovende woorden over uitspreken.

Zorgverzekeraar is een heel andere wereld dan een zorginstelling.

Ja en Genesis is geen eh.. Black Sabbath en toch maken zij beiden muziek.

Ik houd het maar bij Genesis. Dat andere is meer satanisch. Word je niet vrolijk van. Wel een goede gitarist overigens.

Black Sabbath is ook niet mijn ding. Zijn we het daar over eens .

Wat heeft de tekst van Entangled te maken met hoge zorgkosten?

Ik zou een lesje begrijpend Engels gaan volgen als ik in jouw schoenen stond .

Ik beluister de tekst eerder als een aanklacht tegen behandeling met hypnose dan tegen hoge zorgkosten...

'Als je onder hypnose wordt gebracht, dan slaap je even heerlijk, maar als je wakker wordt zijn je problemen terug plus ontvang je een rekening.'
Dit is wat ik hoor in de tekst.
Overigens wel een prachtig (bijna hypnotiserend) nummer!

Ik heb AI eens losgelaten op de tekst van Entangled en daar komt het volgende uit:

Het nummer "Entangled" van Genesis (van het album A Trick of the Tail, 1976) is een dromerig en gelaagd lied dat meerdere interpretaties toelaat, maar de meest voorkomende thema’s zijn:
Psychische en medische zorg
Veel luisteraars en analisten zien het nummer als een kritiek op psychiatrische zorg of medische behandeling in het algemeen. De tekst bevat verwijzingen naar:
• Freudiaanse slaap – een toestand van diepe, droomloze slaap die verwijst naar psychoanalyse 1.
• Hypnose of anesthesie – zinnen als “As I count backwards your eyes become heavier still” suggereren een medische procedure waarbij iemand onder narcose wordt gebracht.
• Experimenten met toestemming – “With your consent I can experiment further still” klinkt vriendelijk, maar roept ook vragen op over ethiek en controle.
Droom en realiteit
Het lied speelt zich af in een droomachtige sfeer, versterkt door de muziek en teksten die verwijzen naar:
• Vervreemdende beelden (“aerial views of the ground”, “fields of incentive covered with green”).
• Kinderen die “gezien maar niet gehoord” mogen worden – een metafoor voor onderdrukking of verlies van stem.
• De zin “Sometimes entangled in your own dreams” wijst op het verstrikt raken in je eigen gedachten of innerlijke wereld.
Kritiek en satire
De laatste regels van het nummer – “And the nurse will present you the bill!” – voegen een sarcastische toon toe. Dit kan worden geïnterpreteerd als een sneer naar hoe zorg en hulp vaak een prijs hebben, zowel letterlijk als figuurlijk.
Muzikale sfeer
De muziek zelf, met madrigaalachtige klanken en mellotron, draagt bij aan het etherische, bijna hypnotiserende karakter van het nummer. Dit versterkt het gevoel van zweven tussen bewustzijn en onderbewustzijn.

Maar het leuke van jezelf als mens is dat je het zelf zo kan interpreteren als jij dat wilt ! Mooi toch !

Ik ga dit dadelijk ook eens doen met Supper’s Ready

En dan te bedenken dat de mannen van Genesis toen nog pas rond halverwege de twintig waren.
Vervolgens al deze teksten. Bijzondere generatie. Er waren meer bands met vergelijkbare thema's.

Precies, daar draait het dus allemaal om. Tot overmaat van ramp betaald je zorgverzekeraar niet omdat hypnose niet in de zorgpolis zit of anders wordt je eigen risico wel aangesproken. Maar betalen zul je! En dat is exact wat de heren van Genesis met "Entagled" in 1976 trachtten te verwoorden. WIJ Nederlanders hadden daar in 1976 nog geen benul van omdat wij veilig in het ziekenfonds zaten of, in geval van werkenden met een salaris boven de ziekenfondsgrens, alles zonder uitzondering door de particuliere verzekeraar vergoed kregen. Wij betaalden maandelijks geen buiten proportionele zorgpremie.
"Entangled", ik hou zo van dat Genesis nummer omdat de "naaierij" in ons huidige zorgstelsel waarschijnlijk onbedoeld maar o zo actueel wordt verwoord. De Genesis mannen hadden in 1976 in ieder geval een vooruitziende blik.

Ik ben lichtelijk uit het veld geslagen door deze constatering. Ik vind and then there were three een van de minste Genesis albums.
Trick of the tail een van de beste.

Enne…. Laten we discussies over vergoedingen of geen vergoedingen van zorgverzekeraars lekker op andere podia voeren.
Heb de tekst van Entangled ook altijd anders geïnterpreteerd maar dit terzijde.

Ik vind dit dan weer wel herkenbaar, maar…. Trick vond ik een album dat meteen pakte en waar ik vrijwel direct verliefd op was. And then there were three was een enorme groeier en vond ik in het begin inderdaad eentje om over te slaan. Nu is dat compleet omgedraaid vanwege het donkere meeslepende randje. Trick is veel lichter/luchtiger.
Mooiste songs van deze Trick is Ripples en Entangled. Geweldige vibe!

Nee ben ik het totaal niet mee eens. Ik mis na Wind & Wuthering op alle fronten de subtiele inbreng en vooral de sound van Steve Hackett. Ook op deze Trick Of The Tail is Hackett nadrukkelijk aanwezig, ook al sloot hij later aan bij de sessies hiervoor vanwege de opnames van Voyage Of The Acolyte. Enkel het titelnummer Trick Of The Tail zelf vind ik van een minder niveau dan de rest. Verder een briljante plaat, wellicht hun beste na Selling England.

Nee, we gaan het er niet meer over hebben... "Trick of the Tail", samen met "Selling England by the Pound", mijn favoriete Genesis album.

Het is de interpretatie van Hans Brouwer. Wat kan het je schelen dat hij een anekdote levert bij de tekst? Ik vond het wel grappig.
We zouden eens wat minder opvliegerig moeten zijn. Er zijn belangrijker zaken om je druk over te maken.
Als iedereen bij elk album uitsluitend zijn of haar plasje doet met de melding 'goed' of 'niet goed' zijn we snel klaar met deze site.

Dit album is meer symfonisch in traditionele zin. En toegegeven: ik ben meer een synthesizer liefhebber dan een liefhebber van mooi gitaarspel. Wellicht ben ik daarom ook zo'n pleitbezorger van And then, omdat daar de gitaarbijdragen van Hackett bekwaam worden vervangen door toetsenwerk van Banks. Maar fijntjes wil ik er wel op wijzen dat And then there were three een werkelijk veel groter commercieel succes was dan alle platen daarvoor van Genesis, en ook de eerste echte grote single hit (Follow you Follow me) opleverde voor de groep. Dat zegt niet alles, maar wel iets over de kwaliteit van dit alles. Phil Collins zei daar later over: "Misschien waren onze eerdere singles ook niet goed genoeg". Waarvan akte.