Genesis - Wind & Wuthering (1976)

Voor lennert, RuudC en alle grote fans:
Genesis - Live in Dallas 1977 (Audio Upgrade) - YouTube

Ga naar 4'42'' voor de gitaarsolo van Steve Hackett.
Voor mij een groter gemis in de band dan Peter Gabriel.

Zelden zo een ommezwaai meegemaakt. Als je me een week geleden had gevraagd wat ik van wind & wuthering vond had ik eerst diep moeten nadenken over welke nummers daar ook alweer op stonden. Op zich een oké album maar niets speciaal, kan sowieso niet tippen aan a trick of the tail. Maar de afgelopen dagen, na het lezen van de vele lovende recensies hier, toch nog maar eens opgezet en wauw: wát een album zeg. One for the vine, blood on the rooftops en de laatste drie nummers (die toch echt meer aanvoelen als één nummer op een of andere vreemde manier) zijn echt van heel hoge klasse. Ik, als grote Gabriel fan, durf zelfs te zeggen dat Peter het meerendeel van deze nummers niet beter had kunnen zingen dan Collins doet.

Blijft toch extreem pijnlijk om te zien/horen wat de band hierna gaan doen is. Al lees ik hier meermaals dat er toch ook echt (groot) liefhebbers zijn van Abacab en de andere platen van Genesis ex Gabriel & Hackett. Ik zou willen dat het mij op een dag ook lukt om die smaak te pakken te krijgen. Wind & wuthering heeft immers aangetoond dat een verandering plots kan plaatsvinden.

Van 3,5 naar 4,5. Hoewel het over het geheel gezien ijzersterk is, mis ik toch absolute uitschieters zoals die staan op Selling England (en hoewel your own special way op zich een mooi nummer is, past het hier echt tótaal niet bij).

Ik zou als ik jou was eens het nummer 'Inside and Out' opzoeken. Dat nummer had gewoon op dit album moeten staan. Echt een wonderschoon nummer.

Bedankt voor de tip. Ik heb het wel eens vluchtig voorbij horen komen, maar eigenlijk nooit in de gaten gehad hoe mooi deze was.

Staat op EP "Spot the Pigeon"

En op Genesis - Inside And Out - YouTube

Prachtig nummer inderdaad. Had het nog nooit gehoord. Bedankt voor de tip rkdev!

Ik krijg er nog altijd kippenvel van.

Steve Hackett nu een paar keer live gezien. Hij speelt na de pauze altijd een album waarmee hij nog met Genesis samenspeelde. Enne...zijn gitaarspel is nog steeds super!

Alleen al de twee werkelijk fabuleuze nummers waarmee deze plaat begint rechtvaardigen het bestaan ervan, en als de rest van het album dit niveau had vastgehouden was het makkelijk op 5* uitgekomen. Maar dan begint Your own special way in een lief walstempo (en zeer goed gezongen) dat in een vreselijk melig vierkwarts-refrein overgaat, en op dat moment begrijp ik Hacketts angst dat "the wackiness was being toned down". Dat was natuurlijk al een beetje zo op Trick, maar hier gaat het nog een stapje verder, met eerst het niet helemaal uitgewerkte Wot gorilla en daarna het muzikaal matige en tekstueel flauwe All in a mouse's night. Feit is echter dat de rest van de plaat dan weer superbe is, met Banks' prachtige mellotron op Blood on the rooftops, het daaropvolgende in tweeën geknipte sfeerstuk en de ontroerende afsluiter. En zo kom ik op dezelfde score als A trick of the tail, hetgeen gepast is omdat die twee platen voor mijn gevoel echt "bij elkaar horen". Tegelijkertijd roept dat de vraag op of ik deze platen hoger zou hebben gewaardeerd wanneer ik ze zou hebben leren kennen zónder de voorgaande zes... maar helaas kan ik mijn persoonlijke luistergeschiedenis niet meer herschrijven. (Zit er op 1'44 van Unquiet slumbers een muzikaal citaat uit Ripples ?)

Ripples van A Trick of a Tail, heeft een zeer apart (heerlijk) gitaargeluid van Hackett

'Your Own Special Way': draak van een nummer...

Helemaal juist, de toon is toen al gezet....

Tja, aan die 5 sterren verander ik niks. In de jaarlijst van Oor over 1977 staat dit album gedeeld 38. Dat valt zwaar tegen en zal met de opkomst van stromingen als punk en wave te maken hebben. Genesis was niet hip meer. Voor mij kon de band echter toen nog niet stuk. Dat kwam pas bij de laatste paar albums.
Dit is een prachtalbum!

Eens

Ik kan niet echt zeggen dat ik YOSW ook een echt fijn nummer vind. Dat het een ‘draak van een nummer’ is vind ik dan ook weer niet. Maar het is wel geschreven door Mike Rutherford (dus laten we niet meteen onze blikken op Collins werpen ). Rutherford geeft aan dat het weleens fijn was om eens wat open akkoorden te gebruiken waardoor hij ook het ‘simpelere’ gitaar gebruik ging waarderen. Banks vindt het zelf ook geen echt mooi nummer omdat hij vind dat de band betere liefdesliedjes had geschreven. Het nummer brak wel de Amerikaanse grenzen voor de band open. Daardoor werden ze meer gedraaid op de radio daar (centjes !). Tevens begonnen er ook nu vrouwen naar hun concerten te komen (en hey ! Hoe leuk is het dat die nu ook de band daardoor leerden kennen !). Zelfs Steve Hackett zijn tegenwoordige vrouw heeft - als 15-jarige - (door dit album) Genesis leren kennen.

Ik heb dit uit onderstaande bron gehaald waar de band zelf prachtig reflecteert op dit wonderschone album. Verrassing voor mij in het interview is dat het outro van Afterglow (wat ik graag - gaat wat moeilijk - wil horen op mijn uitvaart - en dan de live versie van Three Sides Live graag) geïnspireerd is door de koorpartijen van ‘I’m Not in Love’ van 10cc.

Heerlijk dit soort achtergrondinformatie: Wind & Wuthering: Genesis look back on their boldest prog statement | Louder - loudersound.com Mag ik graag doorsnuffelen.

Sinds dit album even actueel is geweest hier op MM, heb ik YOSW in mijn kop zitten...

Gisterenavond m'n eerste luisterbeurt achter de rug gehad. Dit is m'n tweede Genesis plaat na Trick of the Tail. Eerste indruk: meer genoten van de sfeer op kant B, en in z'n geheel een slagje minder dan Trick of the Tail. Al hoor ik meteen natuurlijk dat dit een plaat is waarover je niet na 1 luisterbeurt over kan oordelen, en wees gerust, daar zal het ook niet bij blijven. Wie weet slaat alles wat ik hier beweer helemaal om .

Toen ik de plaat gekocht had, zag ik natuurlijk meteen dat er een boekje bij zat. Wat ik echter niet had gezien, is dat de teksten er zowel in het Engels als in het Frans op staan. Hoe vaak ik me ook stoor aan Frans gedubde films, dit vond ik een leuke en grappige vondst.

nog geen waardering, Wyverex?

Daarvoor vind ik het nog wat te vroeg. Moest ik na 1 luisterbeurt een stem geven, dan denk ik dat ik een album als dit te weinig eer zou aandoen.

Ik probeer bij een eerste luisterbeurt ook zo veel mogelijk van een album op te pikken zonder afleiding. Zelfs de teksten neem ik er dan nog niet bij .

Dat gaat goedkomen, Wyverex!

Zo, hij heeft z'n weg nog eens gevonden naar de draaitafel. Ik schrik zelf hoe lang het geduurd heeft. Ik heb hem wel nog aantal keer opgezet op Spotify, maar dat was meestal terwijl ik nog iets anders aan het doen was.

Nu ik hem weer met volle aandacht beluister op vinyl, valt opeens heel wat in z'n plaats. Het klinkt als een geheel, en ik vraag mezelf af hoe ik ooit het geheel niet hoorde. Al snap ik dat voor veel mensen YOSW uit de toon valt. Opeens geen abstractere teksten meer en de muziek is ook een stuk simpeler.

Als geheel steekt hij toch net boven A Trick of the Tail uit.

Afgezien van wat losse stukken, deze nooit in zijn geheel gehoord en dat werd wel eens tijd onderhand.
Wat was de status van Genesis in 1976 eigenlijk?
Nou, creativiteit en ideeën genoeg, want 2 albums in één jaar is niet niks natuurlijk.
Wellicht was het vertrek van Peter Gabriel uiteindelijk wel een opluchting, want eigenlijk werd hij meer en meer het bandlid waar alles om draaide en dat was in een typische muzikanten band dat Genesis eigenlijk is, toch een probleem.
Veel oerfans betreuren zijn vertrek nog altijd, maar met de veel meer down to earth zijnde Phil Collins kachelden ze gewoon door en met het nodige succes.
Dit Wind & Wuthering is in ieder geval een plaat die prima past in de lijn van de albums tot dan toe.
Duidelijk wat minder complex en de stukken blijven onder de 10 minuten.
De heren openen vrij stevig en voorbeeldig met Eleventh Earl Of Mar en dat is alvast een hele fijne binnenkomer.
One For The Vine doet daar niet voor onder en Genesis neemt er dan ook uitgebreid de tijd voor. Fraaie prog in een sfeervol jasje en wat is vooral Tony Banks op dreef op deze plaat.
Dan lijkt het iets in te zakken met de wat flauwe ballad Your Own Special Way. Misschien gemaakt met in het achterhoofd een hitje? Wie zal het zeggen.
Niets tegen ballads overigens, want de andere 2, in de vorm van Blood On The Rooftops en Afterglow zijn gewoon bijzonder fraai.
Wot Gorilla? is kort, maar niet echt memorabel en dat geldt eigenlijk ook voor de licht psychedelische instrumental Unquiet Slumbers For The Sleepers.
Het is niet slecht, maar duidelijk wel wat vulmateriaal.
All In A Mouse's Night vind ik bijzonder aardig. Ook hier wordt lekker van leer getrokken en is de tekst amusant.

Toch wel een overtuigende 4 sterren.
Het is geen A Trick Of The Tail en dat zou ook niet goed zijn. Maar die is wel wat constanter als geheel.
Daar vliegen de goede ideeën je om de oren en dat is hier niet de hele tijd het geval.
Echter wordt dat gecompenseerd met hier en daar uitmuntend materiaal.

Daar zit 'm voor mij juist de schoonheid van dit album. Trick of the Tail zijn meer los van elkaar staande nummers.

hierna ging het bergafwaarts helaas.

Of ik het met die bewering eens zal zijn, daar ben ik zeer benieuwd naar. Maar dat is voor later. Ik ga eerst terug in de tijd. Mn volgende wordt Selling England by the Pound. Omdat ik dit toch al een zeer goed album vind, wil ik eerst weten wat ik van hun (volgens MuMe) beste vind.

Vandaag de hele dag rond gelopen met Blood on the Rooftops in m'n hoofd. Ik denk dat dit nummer aan het uitgroeien is tot mn favoriet van deze plaat.

Ik moet de opvolger And Then There Were Three ook nodig eens beluisteren. De 1e zonder Hackett en ben wel benieuwd wat voor impact dat heeft.
Rutherford versimpelde de gitaarpartijen natuurlijk. Uiteindelijk heel functionele riffs spelend en Banks in een nog meer prominentere rol.
De discussie "hierna ging het bergafwaarts" is al ellenlang gevoerd en dat vind ik eigenlijk niet zo interessant. Het ging nu eenmaal zo. Tijdsbeeld, smaak en een ander belang.
Het avontuur verdween wat uit de muziek en de prog ging op een behoorlijk lager pitje.
Keuzes.

@bikkel, ik bedoel er mee dat bergafwaarts voor mij betekende: veel minder composities, veel minder (dominant) top gitaarwerk en last buit not least het ontbreken van personality Peter Gabriel ( die alleen op W & W redelijk kon worden opgevangen). Ik blijf er bij dat het na dit album het hobbyclubje werd van Phil Collins.