Genesis - Wind & Wuthering (1976)

Dat klopt, al vind ik "Still" http://www.musicmeter.nl/album/6888 ook een behoorlijke sterke plaat. Vooral de twee nummers met Fish als zanger zijn ijzersterk! veel beter dan de eerdere samenwerking tussen beide heren.

Flipper, mischien is nummer 5 van de Hans Brouwer Persoonlijke Album Top 10 wel een "Visible Touch" .

Chicago uit '69 is nu niet wat ik bedoel met een 'Visible touch'.

Flipper, ik zou haast gaan denken dat je het album niet kent .

Heb niet zoveel met Chicago.

Ik had het niet beter kunnen verworden, bijna alle topnummers die meer dan geweldig zijn komen van hem af, Firth of Fifth, One for the Vine, Duchess, Domino, Home by the Sea, Fading Lights en zelfs Hold on My Heart, hoorde de laatste vanochtend nog, ik blijf hem geweldig vinden die akkoorden zijn zooooo mooi...

Heerlijk album dit,eigenlijk net als zijn voorganger niet echt een zwak moment in te bekennen,behalve het refrein van Your Own Special Way dan,tenminste die eerste line die dr Phil zingt vingt ik nog mooi,maar daarna kan het me niet echt bekoren.
Als de Genesis fans van het eerste uur eens wisten wat er nog allemaal zou komen,arme eerste uur fans
All in a Mouse's Night is gewoon een typische leuke nummer vindt ik,als hij zingt vanuit het muisperspectief kan ik me ook dat wereldje van die muis inbeelden,knap gedaan.

Een van mijn favoriete Genesis albums. Mooie gedragen nummers, goede produktie en met het machtig mooie Äfterglow".Maar de rest mag er ook zijn. Mooie hoes, op vinyl.

Vlak. De puntigheid, het hoekige, de bite zo u wlit, is uit de muziek. Het klinkt bijna plichtmatig in mijn oren. De muziek beklijft bij mij ook niet, op Afterglow na. (ik heb nu eenmaal iets met stof.. )

Deze ken ik niet, maar ik mis dus niet veel, zo te lezen ??

Nou als je iets verder kijkt op deze berichten pagina en het gemiddelde van deze plaat in ogenschouw neemt, lijkt me dit toch wel een erg voorbarige conclusie...

@ EVANSHESON

Ik kan niet beoordelen of je hier iets aan mist want ik weet niet welke albums je wel hebt van Genesis. Als je niets van de band hebt zou ik er zeker niet met dit album beginnen. Bovendien kan je Genesis in grofweg 2 perioden opdelen:
1 De progrock periode
2 De niet progrock periode

Dit album valt een beetje tussen beide perioden in als het ware. Het is m.i. zeker niet het beste van Genesis. Er valt echter zeker nog wel te genieten van de muziek. Wat ik bedoelde is dat het niet meer zo de kenmerkende eigenschappen (puntigheid etc.) heeft van de voorgaande albums.

Juist, een plaat waarbij juist Steve Hackett als muzikant en schrijver meer naar de voorgrond komt.

Geef toe,het album staat wat in de schaduw van 'Trick of the Tail' maar met nummer als 'One for the Vine' en 'Blood on the rooftops' (met een schitterend intro van Steve), staat dit album hoog in mijn Genesis lijstje.
Jammer genoeg was dit album de zwanezang van Hackett, die gesterkt door het succes van 'Voyage of the Acolyte' solo zou gaan. Dit is een muzikale aderlating van de groep geweest, die menigeen heeft onderschat.

Persoonlijk vind ik dit album nog diverse platen met Gabriel overtreffen. Ook heeft de band voor mij dit niveau hierna nooit meer weten te halen, maar dat is weer een andere discussie.

Vergeleken bij pakweg Nursery cryme is deze plaat inderdaad een stuk gepolijster, minder puntig zo je wilt. Eerstgenoemde komt dan ook uit een tijd dat het genre nog volop in ontwikkeling was, terwijl deze plaat al wat uit de nadagen van de eerste golf stamt. De muziek ligt hier dan ook wat makkelijker in het gehoor, maar dat wil niet zeggen dat er op diepgang veel ingeleverd is: herhaald luisteren biedt steeds nieuwe vergezichten. Zelfs het verguisde Your Own Special Way is, in het licht van wat de band later als drietal nog aan ballads uit zou braken, een haast aandoenlijk lieflijk liedje met een mooie instrumentale passage in het midden.

Ik heb deze momenteel op 4* staan omdat ik 4½ wat ruim vind... maar 4 is ook wel weer wat krap.

Ik heb van Genesis het volgende ;

(ze staan in hoofdletters in een excel werkblad, dus ga niet op jullie achterste tenen staan omdat je een hoofdletter teveel leest, je weet dat ik aan die onzin niet meedoe) :

ABACAB
FOXTROT
GENESIS (MAMA…)
SELLLING ENGLAND BY THE POUND
TURN IT ON AGAIN - THE HITS
TURN IT ON AGAIN - THE HITS - The Tour Edition

Met het kopen van die Tour Editon is die gewone Turn it On Again wel wat overbodig geworden, maar ja.
An de hoge score van dit album hier te zien, moet dit toch wel de moeite zijn... ??

Tip:

Verkoop beide 'The hits' album en koop de nieuwe uitgaven op SACD van 'Trick of the tail' en dit album.

Dit album en Trick of The Tail ; geheel akkoord.

Die dubbele verzamelaar The HIts doe ik voor geen geld weg, en de enkele geef ik dan liever aan een goede vriend, je moet niet van alles geld willen maken... toch ?

Laatst weer gehoord,dit album geeft me toch wel een opkikker hoor,soort van troostplaat.

Deze cd staat qua opzet nogal in het verlengde van A Trick Of The Tail wat mij betreft. One For The Vine lijkt nogal op Mad Man Moon en zo zijn er nog wat voorbeelden. De sound klinkt een stuk directer en dynamischer (het piano/percussiegedeelte uit One For The Vine laat je je vullingen uit je kiezen rammelen) maar er valt hier weer veel te genieten, vooral van Eleventh Earl Of Mar, Blood On The Rooftops, In That Quiet Earth en Afterglow. Degelijk album.

Eén van mijn favoriete albums. Ik heb dit album gekocht, toen op één van de 'We can't dance'-singles de liveversie van Your own special way stond.

Sindsdien wordt deze plaat zeker een paar maal per jaar in mijn auto gedraaid. Ik kan op dit album geen minder nummer noemen, maar toch net geen volle score

Het hoge peil wordt hier ook vastgehouden. Dit album klinkt iets meer 'proggy' dan z'n voorganger en tegelijk iets moderner. Eleventh Earl Of Mar is zeker een van m'n favorieten, maar Slumbers/Earth. Wot Gorilla, Blood On The Rooftops en Vine gaan er heerlijk in. Volgens sommigen was het pad naar het zogenaamde 'verval' hier al ingezet, maar dat vind ik nogal onzinnig en niet eerlijk, want elke band moet toch een beetje mee gaan met de tijdsgeest.

Nou ja, hier staat tenminste nog geen 'Follow You, Follow Me' op... een nummer wat me (al dan niet terecht) er nog steeds van weerhoudt om de latere cd's eens in zijn geheel te beluisteren... maar ooit zal ik er toch aan beginnen.

Hoe dan ook, One for the Vine blijft een van de beste Genesis-nummers ooit. En misschien moet ik de waardering van dit album ook eens omhooggooien.

Het hoge niveau van A trick of the tail wordt net niet gehaald, verder een hoogstaand prima album in het oeuvre van Genesis. Uitschieters zijn dan nog One for the vine en het slotstuk, beginnend bij Unquiet slumbers for the sleepers.............

Als Genesis de fans met dit album niet weet te plezieren, weet ik niet waar ze dan wel mee hadden moeten komen. Michael Rutherford heeft zich enige jaren geleden laten ontvallen dat dit zijn favoriete Genesis album was, vanwege de ongecompliceerdheid en de ruimte, die zij zelf als leden van de band hadden.

Het feit dat de cd als onvervalst Genesis monument te boek staat, wordt in veel MuMe kritieken toegeschreven aan Steve Hackett. Misschien hebben ze daarin wel gelijk. Ik kan mij helemaal niet meer herinneren waarom Steve Hackett Genesis eigenlijk heeft verlaten. Ruzie met iemand of verschil in creatieve inzichten?

Te weinig creatieve ruimte. Lag teveel overhoop met Banks en zodoende pakte hij zijn biezen. Althans zo ging het verhaal destijds.

Lees het boek Chapter & Verse en je weet het. Hij vond dat zijn ideeën te weinig ruimte kregen en die van Banks te veel overheersen. Mooie laatste meesterwerk met Hackett deze plaat.

En zo is dat!

Banks wilde tijdens Selling het Hackett tokkelstuk er al niet op hebben, dus ja dan krijg je wat frictie. Je kan het ook zien aan de 1ste soloplaat van Hackett waar veel materiaal op stond wat hij voor Genesis had geschreven. Elk Genesis lid doet ook mee op die plaat behalve...

En tijdens het mixen van Seconds Out barste de bom omdat de door Hackett gespeelde stukken naar zijn zin te veel naar de achtergond werden gemixt zo gaat het verhaal. Hackett is dus tijdens het mixen van Seconds Out opgestapt vlak na de W&W tour.

Het zijn eigenlijk net kleine kinderen

tja dat klopt. Het meest opmerkelijke verhaal is dat Collins Hackett buiten bij de studio (waar Seconds gemixt werd, volgens mij in Amerika) elkaar tegen kwamen en toen nog elkaar gedag zei en Collins opmerkte "ik zie je zo in de studio". Enkel had toen Hackett net de definitieve knoop doorgehakt en kwam hij dus nooit meer in de studio aan maar ging hij gewoon naar zijn huis/hotel.

Ach, het leven van bandleden van Fleetwood mac EN van hun fans gaat ook bepaald niet over rozen. Ik vind die ruzie tussen Banks en Hacket nog wel meevallen. Het was wel vrij definitief, dat wel. O ja, en wat dacht je van de soaps binnen YES