Explosions in the Sky - Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever (2001)

Het luistert goed weg als achtergrondmuziek (buiten de uitbarstingen om dan) maar door een vaak onnodig trage opbouw door constante herhaling van motieven is dit nogal onbevredigende muziek om met volle aandacht naar te luisteren. Het doet wat geïmproviseerd aan. Dat constante gepingel zonder enige tempowisseling met daaronder een repeterend drumpatroontje in A Poor Man's Memory, vind ik bijvoorbeeld lichtelijk vervelend (hoewel daar soms ook opeens even wat moois uit voortkomt). Ook stoort de dynamiek eerder dan dat het de muziek interessant maakt. De plotselinge geweldsuitbarstingen zijn me wat te willekeurig.

Alsof het allemaal live, on-the-fly verzonnen wordt door een geweldig goede band die normaal gesproken meesterwerken van albums maakt, ofzo.

Er zijn ook voldoende kwaliteiten aanwezig. Bij vlagen schitterende melodieuze stukken bijvoorbeeld. Om bij weg te dromen inderdaad. Instrumenten klinken lekker vol en hebben allemaal wel een sleutelrol op bepaalde momenten.

3,5* voor nu

??

Alles behalve achtergrondmuziek! Dan mis je alle subtiele tonen en fantastische, emotionele stukken en blijft er niet meer over dan 13-in-een-dozijn postrock!
Ik kan hier alleen maar geconcentreerd naar luisteren, anders vind ik het niets. Maar zodra ik dat doe, ontwaart zich een waar meesterwerk

Deze plaat nog eens een aantal keren geluisterd en er is inmiddels een klein kwartje gevallen. Mijn negatieve beoordeling van een tijdje geleden neem ik terug en ik verhoog mijn stem met een volledige ster: 3,5

Hier nog 1

Ik ken Explosions in the Sky nog niet zo heel lang, maar hij sluipt toch langzaam hoger mijn top 10 in. Vandaag nog maar eens beluisterd en ik kan er geen genoeg van krijgen. Adembemend mooi opgebouwde nummers, waarbij dit mijn favorieten zijn: Have You Passed Through The Night en A Poor Man's Memory dus (wellicht cliché; maar die marcherende drumpartij, met melancholiek klinkende gitaarstukjes, samenkomend tot een uitbarsting, bezorgen me elke keer kippevel). Top album!

En hier nog 1... Wat een mooie plaat! 4,5 * vooralsnog...

Verhoogd naar 5*, én in mijn top 10 geplaatst...

Als je bereid bent om hier voor te gaan zitten, dan is het simpelweg briljant. Overweldigende nummers, die heel langzaam richting een climax gaan, en nóg grijpt het je bij de strot, als het eenmaal 'loos' gaat.

Ook als achtergrondmuziek prima te doen, al wordt het dan snel eentonig. Maar dit is één van de weinige albums waarvoor ik graag de tijd neem, om het mijn volledige aandacht te gunnen.

4,5 sterren. En een top 10 plek.

Deze moet ik dan toch maar eens gaan kopen

Doen! Dan heb je iets waarvoor je The Eagles, RHCP, Dire Straits of Coldplay uit je top 10 kunt laten vallen...

zover gaat het ook weer niet.. tenslotte krijg jij niet altijd je zin

Ik spreek je wel weer als je EITS een paar keer geluisterd hebt...

Heel mooi, wat mij betreft zeker op het niveau van Sigur Ros. Vooral het laatste nummer is onaards mooi.

Waarom is Sigur Ros eigenlijk toch redelijk bekend geworden terwijl bands als deze, mogwai, godspeed enzo minstens evengoed of zelfs beter zijn?
Iemand een verklaring?

Marketing.

Ik denk dat er naast marketing de muziek zelf ook een rol speelt. De muziek van Mogwai, maar ook GYBE en EITS is minder lieflijk dan die van Sigur Ros. Als je een hekel hebt aan harde muziek zul je die bands daarom minder snel waarderen (dat heb ik tenminste gemerkt, de meeste mensen die ik Sigur Ros heb laten horen vonden het op z'n minst aardig, terwijl Mogwai door sommige als herrie werd ervaren).

Tja, het lijkt me nogal logisch dat mensen die een hekel hebben aan harde muziek Mogwai minder snel waardeert dan Sigur Rós; Mogwai ís een stuk hardere muziek.

Is het wel zo, dat Sigur Rós bekender is dan Mogwai/GYBE?
Ik merk alleen dat er nauwelijks mensen zijn die één van deze bands kent. Degene die er één kent, kent ze dan ook alledrie; die mensen zijn een stuk bekender in de post-rock hoek en dan kom je al gauw bij allemaal aan.

Probeer Apse eens mensen het heeft allemaal wel wat weg van de 3 "grote" post rock bands.

Ulver zou ook zeer goed zijn maar daar heb ik persoonlijk nog niks van gehoord.

Ulver is bepaald geen post-rock.

Nogal een vreemde vergelijking ja. Ulver is een totaal andere soort muziek. Ik vond hem wel vreemd genoeg bij de lijst van post-rock bands op wikipedia ...
Dit album blijft toch mijn favoriete van deze band. Net zoals bij GYBE is dit album eentje waar je bij nummer 1 begint en het helemaal in 1 keer ook afspeelt.

Onzinnig bericht alert:

Dat heb ik bij Godspeed You Black Emperor veel meer dan hier.

Een tijdje geleden, na aanleiding van alle goede reacties, heb ik dit album blind aangeschaft. Ik wist niet wat ik moest verwachten maar ik vond de hoes zo mooi dat ik het toch maar had gekocht.

Met Greet Death hoor je na wat dromerig getokkel de eerste explosie, waardoor ik gelijk wist waarom deze band zijn naam heeft gekozen. Na de knal blijft er een hele mooie melodie over. Perfecte opener, ik was gelijk verkocht.
Na het lieflijke begin van Yasmin The Light barst opeens het gedonder weer los, waarbij ik de eerste keer dat ik dit album luisterde me helemaal rot schrok! De rest van dit nummer luistert lekker weg onder het tromgeroffel en mooie gitaargebruik. Postrock op z'n best!
Nóg een nummer met een rustig begin + de knal zou weer te voorspelbaar zijn, vandaar dat The Moon Is Down heel lang heel mooi dromerig blijft en de spanning langzaam opbouwd; het geroffel komt weer, en je hebt het gevoel dat op elk moment de muur van geluid weer over je heen valt. Maar dat gebeurt niet direct, juist stiekem van achteren bekruipt dit nummer je; kippenvel...
Verrek! De mannen van EitS hebben ook nog stemmen; na ijzingwekkend gefluister, gevolgd door de trekker die wordt overgehaald, begint Have You Passed Through This Night?. Alleen de manier al hoe hij dit zinnetje zegt; Daarna groeit de song door langs de opbouwende gitaar naar een stukje heerlijk percussie om uiteindelijk de donderwolk weer leeg te laten lopen. Terwijl je nog nasiddert volgt naadloos A Poor Man's Memory, een song met tromgeroffel als fundering, en ook al lijkt het een vrij relaxt nummer te blijven; het venijn zit in het staartje!
Tijd voor het opus magnum van de plaat; With Tired Eyes, Tired Minds, Tired Souls, We Slept Prachtig uitgesponnen gitaarwerk dat 13 min. blijft boeien en mag toch wel naast "Have You Passed..." als een van de hoogtepunten mag gelden.

Briljante plaat van een band in een genre waar het moeilijk is om de luisteraar heel lang te blijven boeien. Samen met Young Team toch wel de spreekwoordelijke "OK Computer" van de postrock. 5* uiteraard

Mooi bericht, Pruut. Ook ik vind Have You Passed Through This Night erg goed: het beste nummer zelfs!
De drums na de inleiding zijn fenomenaal

Ik heb Have You Passed Through This Not? zelfs genomineerd bij het topic Song 128 Allertijden, dus... stemmen!

In feite hetzelfde verhaal als bij zijn opvolger, The Earth is Not A Cold And Dead Place, dus vandaar niet een supergrote reactie..

Dit is muziek die je op sommige momenten in hemelse sferen kan brengen, vaak ook niet, maar dat is allemaal positief bedoeld.

een 4*

Watte?

ik geloof dat jij die quote zelf hebt geschreven

Wat is eigenlijk de gedachte achter deze hoes?

Voor mij is deze in zijn geheel net iets minder dan opvolger "The earth is not a cold dead place", maar met "With tired eyes, tired minds, tired souls, we slept" staat hier wél mijn persoonlijke Eits-favoriet op. 4.5*

Ik heb dat precies andersom. Dit is voor mij als geheel de betere plaat, maar op The Earth is Not A Cold Dead Place staat met Memorial wel mijn persoonlijke EITS-favoriet.

Ik snap de link met GYBE nooit zo. Het is natuurlijk allemaal Post-rock maar dit is toch echt hele andere koek. Ik vind dit veel dichter bij zoals al eerder gezegt: Mogwai liggen, en bij vele nieuwere post-rock bands, zoals Red Sparowes.

Over het album: Zeer mooi, 4.5*

Maar als je nieuw bent met Post-rock is The Earth is not a Cold Dead Place, ook van EiTS, een veel beter punt om te starten.

EiTS vind ik ook totaal anders dan Godspeed. GYBE! vind ik sowieso een stuk genialer. Dat komt ten eerste door GYBE's soundscapes, die zijn echt heel goed uitgekozen en maken Godpseed vrijwel uniek. Daarnaast vind ik het experimentele gedrag van GYBE iets moois wat ik bij EiTS in mindere mate ervaar. Ten slotte prefereer ik de instrumentkeuze van GYBE. De boodschap die GYBE direct/indirect uitdraagt conformeert haar identiteit en 'uniqueness'. Tracks als Sleep en BBF3 blazen gewoon alles weg.

Natuurlijk blijven de nummers van dit album prachtig, en wil ik daar absoluut niet over klagen. De dikke 4,5* blijft mooi staan.