The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (2003)

Hier nog zo een. Een zeer ambitieus album maar het faalt helaas in de meeste opzichten.

Dat vraagt om meer uitleg.

De zanger overschreeuwt zich nogal en het is imo teveel over de top. Ook de verschillende genres blenden niet goed met elkaar. Progressieve rock samen met post-hardcore is naar mijn mening geen goede combi.
Op papier wel een interessant album, maar de uitwerking dus wat minder, maar gelukkig dat jij wel kan genieten

Toen deze band hot was, had iedereen het erover. Ik heb eerlijk gezegd nooit aandacht eraan besteed. Maar nu toch wel benieuwd. Ik klik de video Inertiatic ESP aan, en ik snap volkomen hoe sommigen dit gaaf vinden en sommigen niet. Ik weet het niet. Ik hoor wel dat het goed is. Maar ik vind het niet mooi. Het is in elk geval erg energiek. De drums zijn gaaf, de zang en gitaar niet zo. Maar dat is op basis van één song. Ik hoor er veel elementen uit terug die ik ooit gaaf vond: Incubus, Faith No More, Mr. Bungle, maar ik hoor ook elementen terug die me minder bevallen zoals Tool, Radiohead, Smashing Pumpkins. En dat allemaal op basis van één song.

Indertijd vond ik het erg tof, later niet meer. Ik zou het nog es kunnen proberen, maar heb er een hard hoofd in. Juul1998B omschrijft het goed.

Er werd de progrockbands in de jaren '70 vaak verweten dat ze na een tijd te hoogdravend werden (met name Yes en Emerson, Lake & Palmer). Daar kan ik goed mee inkomen maar The Mars Volta gaat hier in zekere zin verder waar de progrockbands voor de komst van de punk ophielden.
Bovendien trek ik de zang totaal niet, te gemaakt en over te top.

De zang lijkt een dealbreaker te zijn. Ik vind hem juist geweldig, net zoals bij At the Drive-In. Ik kan me ergens wel voorstellen dat mensen de zang te gemaakt vinden, alleen ik denk niet dat het zo is. Deze meneer zingt gewoon vol overtuiging uit volle borst.

Is zang niet eigenlijk heel vaak een dealbreaker? Dat is tenminste wat ik vaak teruglees. Ik heb nog nooit iemand zien schrijven: 'gave band, maar wel jammer van die bassist'.

De zanger bepaalt voor het grootste gedeelte de sound van de band. Bands als bv. The Doors, The Who, Creedence Clearwater Revival, Queen, R.E.M. en recentelijk Radiohead vind ik geweldig vooral vanwege de zang.
Hier steekt de zang mij volledig tegen, het is zo schel en meer geforceerd geschreeuw dan zingen (bij At the Drive-In is dat nog erger), bijna zo irritant als Dinand Woesthoff van Kane. En als de zang mij tegensteekt ligt de muziek mij niet al wordt er door de bandleden hier knap gemusiceerd.

Afgezien van het feit dat ik helemaal niets met deze muziek kan - en muziek moet je iets doen, behalve de onbedwingbare neiging teweegbrengen om het servies kapot te willen smijten - vind ik het een enorm minpunt als de ritmesectie van erg povere kwaliteit is. Een van de latere albums van Diiv had van dat euvel te leiden - drumwerk was van het soort Oom Wim leert zijn neefje drummen - les 2: tikke-boem, tikke-boem, tikke-boem-boem. Vocals kunnen wel een kwestie van an acquired taste zijn - alhoewel er (Joanna Newsome) grenzen zijn

Ik moest wel wennen aan de heliumzang maar uiteindelijk hoort het en past het goed bij het totale samenspel van alles. Ik vind de vocalen hier niet zo dominant als bij 'zangedreven' acts zoals The Doors of Kane usw.
Ik vind de vergelijking met de 70s proggers behoorlijk mank gaan. TMV pakt allerlei al dan niet hippe stromingen bij de kop waar de oude mastodonten vooral in hun eigen prachtige werelden zaten.
Jammer dat ze nu tot een halfbakken bliepjespopgroepje zijn verworden.

Ik mis bij dit genre moderne prog (waar ik gemakshalve Tool, Muse en Radiohead ook onder reken) juist precies datgene wat bij seventies prog (heerlijk generaliserend) zo gaaf vind.

De wat modernere acts hebben andere invalshoeken en elementen uit de alt.rock, postpunk, postrock, en ik mis dan weer elementen uit de psychrick, jazz en folk. Om maar weer aan te geven wat een enorme paraplu het woordje prog is.

Ik waardeer bands als Tool, Mars Volta maar ook Perfect Circle, Mr. Bungle, Muse, etc. voor hun originaliteit en vooruitstrevendheid. Ik zal het ook nooit afkraken.

Mjuman, leer mij mezelf kennen. Uiterasrd zijn zoveel andere elementej lln belangrijk. Wat te denken van waanzinnige muzukanten die met miatige composities werken?

Goede ritmesectiecos wel bijna een must, ja. En ik reken een drumcomputer+basssequencer ook daartoe.

Wat zang betreft is er een reden dat ik voor ern groot deel instrumentale muziek luister. Ik vind zang soms erg overheersend en voiral die lui die door solo's ofcgave instrumentale passages heenblèren.

Koptelefoon op en er goed voor gaan zitten....dan is ie op z'n best. Vooral de ritmesectie....!!!

Geen idee waarom hij me nu ineens wel pakt. Voorheen heb ik dit 1,5 ster gegeven. Misschien omdat ik de plaat meer kansen moest geven?

Waarschijnlijk omdat je voor The Mars Volta in een bepaalde gemoedstoestand moet zijn waar je in zit of niet, in limbo is geen optie. Overigens gaf de recensent van The Guardian destijds 2 uit 5 voor dit album en Pitchfork 4,9 uit 10...

Nog altijd kippenvel bij de geweldige climax van dit album, dat textueel een poging van zanger Cedric Bixler-Zavala is om in het hoofd te kruipen van een vriend, Julio Venegas, aan wie het album ook is opgedragen. Deze lag een tijdlang in coma en pleegde later zelfmoord:

Who brought me here?
Forsaken, deprived and wrought with fear
Who turned it off?
The last thing I remember now
Who brought me here?

Who brought me here?

Inderdaad steeds weer de vraag waarom ik op specifieke dagen weer terugkeer, inmiddels ruim 20 jaar later WTF.
Vanavond was weer eens zo'n Comatorium avond.
Wat er tussen 4:00 en 4:35 in Take The Veil Cerpin Taxt gebeurt is toch onmiskenbaar ziek? Fenomenaal.