The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (2003)

na veel lovende reacties heb ik deze net opgelegd en de eerste indruk valt tegen.
Maar dit klinkt wel als een album waar de eerste indruk wel eens verkeerd kan zijn dus er is nog hoop.

3,0*

Zoveel genialiteit op één enkel schijfje verzameld... dat komt je maar zelden tegen. De eerste keer dat ik "Eriatarka" hoorde viel ik bijna van m'n stoel van de adrenaline stoot. Een kanon van een plaat wat mij betreft.

Ik weet niet wat het is met dit album. Indrukwekkend, maar toch kan ik er niet naar luisteren. Waar ik me het meest aan erger zijn die totaal onzinnige sonische escapades tussendoor en op de achtergrond... wat een takkeherrie. Verder vind ik het allemaal te geïmproviseerd, daar houd ik persoonlijk niet van. Knappe maatfiguren, maar de invulling daarvan lijkt vaak nogal willekeurig. Leuke plaat, maar een tweede album van ze zal ik nooit aanschaffen.

geniaal man, geniaal..

Ik vind dit spul dus knap waardeloos. Mn vriendin vind het helemaal geweldig, dus ik heb dit album wel een aantal keren voorbij horen komen, maar ik kan het maar niet leren waarderen. Ik erger me dood aan die schelle stukken die ertussen zitten en die vreselijk irritante gekunstelde "hoe prop ik zoveel mogelijk moeilijke woorden in 1 nummer" onuitspreekbare teksten van ze.

Omdat ik At the Drive-In zo goed vind toch nog maar eens the Mars Volta geprobeerd, en het begint zowaar te klikken.

Aaah, lekkere aparte sfeer op dit album. Een avontuurtje om voor het eerst te luisteren.

Lekker gitaarwerk, de ene geniale meolodie na de andere en dat aan een moordend tempo, ik kan me niet inbeelden dat dit ooit gaat vervelen. Na 1 dag al 3 maal na geluisterd en er zullen nog veel luisterbeurten volgen want aangezien ik zelf gitaar speel, is dit gewoon genieten geblazen

Totaal niet aan mij besteed, dit chagrijnig gefröbel.

dikke zever en dan spreken ze kwaad over de prog van de jaren 70, wel wat is dit dan, amai welke muziekliefhebber kan zo'n plaat uitzitten, awel ik niet !

Daar heb je wel een goed punt inderdaad.. Blijven zitten wordt moeilijk met deze plaat. Springen is het devies.

wie is 'ze' ?

Precies hetzelfde hier, nummers zitten technisch goed in elkaar , maar het voelt allemaal zo nep aan.
Eigenlijk een beetje soort van moderne Yes, laatstgenoemde konden alleen wel prachtige atmosferen toveren, en Mars Volta smaakt als blikvoedsel.
Vooral die stem irriteert me ook mateloos.
Maar hun latere albums schijnen weer anders te zijn?Dan zal ik die ook eens een kans geven.

Deze gaat mooi in mijn top 10!
Wat een prachtplaat!

Amai gertjuuuuh, nou ik bijvoorbeeld.

Ik geef de voorkeur aan At the drive inn, maar deze plaat laat geniale gekte gecombineerd met "ingestudeerde"jams horen.
King Crimson hebben ze zeker in hun platenkast staan en dat is weer de connenctie met de Seventies en hun Zuurkoolplaten waarop je tijdens 1 nummer boodschappen kan doen en vervolgens weer aansluiten.

Ik had gehoopt dat ik met deze groep eindelijk wat progressive rock van deze tijd zou kunnen beluisteren maar ik hou er niet echt van.
Die stem steekt me tegen en die effecten er dan nog op.
Het is ook niet echt stevig, ondanks dat er veel gitaargeweld is, klinkt het heel poppy.
Er zijn dan van die stille momenten die eigenlijk niks bijbrengen van sfeer en veel van de rest is dan weer zo druk. Doet me wat denken aan Muse.
Er zijn ook wel enkele goede stukjes, maar een topalbum heeft meer nodig dan dat voor mij.
Een tegenvaller vind ik, ik hou het maar bij Hawkwind en Eloy.

1 puntje voor de briljante opener. Voor de rest gaat deze pretentieuze bak herrie aan mij voorbij.

Deze heb ik nu toch al zeker zo'n 2½ jaar maar ik kom er nu pas achter dat ik die hele tijd het cd-boekje er verkeerd om in had.

ik ben liefhebber van jaren 70 prog en ik vind dit geweldig. het doet me denken aan een wat darkerer variant op king crimson. een beetje emo is het wel maar ach, de muziek is zo mooi gemaakt dat het me niet echt uit maakt. ik moet het me nog even wat op me in laten werken maar voorlopig een 3.5 met veel kans op verhoging naar een 4 en mischien zelfs een 5.

en ik maar denken dat er tegenwoordig geen mooie prog gemaakt word. televators is een juweeltje.

en ten slotte nog een vraag. gaat dat liedje toevallig over euthanasie. ze zingen volgens mij namelijk pull the plug?

De hele plaat gaat over een persoon die na een zelfmoordpoging in coma raakt, daar weer uit ontwaakt en ten slotte alsnog zelfmoord pleegt. De lyric van Televators omschrijft het moment dat de hoofdpersoon wederom de hand aan zichzelf slaat, dus je theorie is min of meer correct

Televators

roulette dares is ook totaal geweldig. ik moet echt mijn stem verhogen want dit album is gewoon weg **** waard. De stem van de zanger bevalt me goed. de composities zijn geniaal.

ik heb gewoon niet het gevoel een millenium plaat te horen. deze zou tussen de jaren 70 progtoppers passen. al is het in vergelijking niet echt symfonisch

Ik ben altijd wel in voor iets nieuws en toen Misterfool mij deze plaat toe wees moest ik niet lang nadenken. The Mars Volta deed bij mij een klein belletje rinkelen, inderdaad ik ken deze groep van een samenwerking met rapper/producer El-P.

Een fraaie intro, het blazen van de wind, de spanning wordt flink opgevoerd. Vervolgt door de zang van een hoge mannenstem ondersteund met stevig drumwerk, nog niet geheel mijn stijl. Misschien valt het kwartje bij de volgende nummers.

Inertiatic Esp heet het nummer, wederom flink wat geschreeuw en harde klappen op de drum. Toch als ik er goed naar luister ontdek ik iets wat me bevalt. De coupletten zijn dit, deze zijn tekstueel meer dan in orde, hiphop is tot dusver het enigste genre wat ik tekstueel boeiend vind maar The Mars Volta kan er ook zeker wat van. Helaas zijn het maar korte stukjes en komt er daarna weer wat herhaaldelijk geschreeuw op de refreinen. Hier heb ik een sterk stukje tekst geselecteerd:

"What of this mongrel architect, a broken arm of soon will set//Past present and future tense,Clipside of the pinkeye fountain."

En tekstueel blijft het sterk, daarom vind ik het zo jammer dat ik die stem van de zanger 'nog' niet kan waarderen. De instrumentalen daarentegen vind ik, hoewel niet mijn 'ding', voor een paar keer wel de moeite waard. Het rockt lekker en naast de harde drums en gitaren zit er soms ook een appart stukje geluid in. Hier weet de keyboard virtuoos Isaiah Ikey Owens voor te zorgen. Hem ken ik dan wel wat beter, vijf jaar na dit album (in 2008 dus) komt hij samen met rapper 2Mex met een album. Ook daar weet hij me soms te verbazen met de geweldige geluiden die hij uit een keyboard weet te krijgen. De instrumentale intermezzo vind ik dan ook sterk, wat vage geluiden en wederom speelt de spanning een belangrijke rol. De overloop naar het nummer Drunkship of Lanterns is erg sterk en zo'n fraaie manier om over te gaan naar een volgend nummer (het lijkt of de nummers aan elkaar genaaid zijn) is een sterke eigenschap van de groep. Een snelle en zomerse drum, die een stuk verder erg luid ten gehore wordt gebracht, een mooi stukje electrisch gitaar spel en een 'lekker' vaag stukje op het einde vormen de basis van het nummer. Helaas kan ik de zang weer niet waarderen, ik vind het persoonlijk fijner als de zanger zijn rust neemt en niet op zo'n nare manier zijn woorden schreeuwt naar de luisteraar. Maar ook op de stukjes dat hij zijn stem een paar volumes lager heeft ingesteld vind ik hem erg mager, zonder deze zanger had ik deze cd nog zowaar als goed willen bestempelen. Helaas is er geen mogelijkheid om langs de zanger heen te gaan en zorgt hij voor een negatieve lading op het album.

Cicatriz Esp is prachtig variërend qua instrumentale. Het kent zijn rustige momenten en ook momenten van muzikale explosies. Dat de zanger op grote stukken niet te horen is maakt het fijn om naar te luisteren. Instrumentaal wil ik deze cd dan ook een verdiende pluim geven, want ook op Televators is de instrumentale spanning weer duidelijk herkenbaar.

Na 10 nummers zit de cd met sterk gemengde gevoelens er op. Aan de ene kant zijn het de instrumentale die het goed doen. Deze rocken diverse keren en weten de spanning vaak goed op te bouwen. Daarbij vind ik de keyboard bespeler een sterke muzikant. Helaas kent deze cd een enorm negatief punt: de zang. Wat de beste man in mijn oren doet is voornamelijk schreeuwen met een afgrijselijke hoge stem. Daardoor is het moeilijk om te concentreren op de teksten, jammer want deze zijn in tegenstelling tot de zang wel erg sterk.

goede review en ik snap waarom je het niet mooi vind. iedereen zijn eigen smaak zullen we maar zeggen

Dank u,

Trouwens een halfje hoger gegeven, want om nou alleen de zang af te straffen met 2,5* is misschien wat overdreven. Zeker omdat er wel degelijk veel kwaliteit aan de plaat zit verbonden.

Ongelooflijk goede plaat, toen ik dit in 2003 hoorde wist ik niet hoe snel ik het album moest gaan kopen. Weken, maanden daarna bijna niets anders gedraaid dan deze. Toen ze in de Melkweg een optreden zouden geven kwam ik daar te laat achter maar met een telefoonspelletje bij Kink FM won ik fokking 2 kaartjes en kon ik er toch nog naar toe. Uit mijn dak met dit geniale werk!

Het enige maartje aan deze plaat is de productie, ik vind 'm niet al te best. Heel hard, fel en heel schel. Dat herhalen ze bij Francis the Mute. Jammer. Er zitten bijna geen bassen in de plaat, het is vooral veel mid en hoog wat er in zit.

Een oplossing voor dat harde schelle geluid is het aarden van de versterker. Vaak geeft de versterker dan een warmer klankbeeld. Ik heb bijvoorbeeld een koperdraad gespannen tussen de versterker en de bliksemafleider van de TV, het kan ook aan de CV.

Ik ga niet na twee luisterbeurten dit album kompleet afzeiken, maar waarschijnlijk wel na 5 luisterbeurten.

Is dit misschien familie van Muse? Die maken ook van alles een drama.

deze gasten gebruiken niet meer of minder dramatiek in hun albums dan bijvoorbeeld een radiohead of een cure hoor

Ik neem aan dat je op de teksten doelt en niet op de zang? Hoewel ik de teksten van dit album niet heel uitgebreid heb bestudeerd.

Maar ik kan me toch niet voorstellen dat je het geblèr van Mars en Muse wilt vergelijken met Robert Smith en Tom Yorke. Tom schreeuwt ook nog wleens, maar bij deze twee bands ontaard elk nummer in een drama. Geen variatie. Het doet me zelfs een beetje denken aan Marco Borsato, die gaat zelfs huilen als hij zingt over het mooie weer.

Dit album krijgt van mij 1 ster. En dat halfje extra is alleen maar omdat ze me zo snel duidelijk hebben gemaakt hoe ruk ze wel niet zijn. Bedankt, dat bespaart mij een hoop tijd.