The Roots - Rising Down (2008)

Ik heb ook gemengde gevoelens bij dit album.
Ik kon de verleiding niet weerstaan de leak gewoon maar te downloaden en helemaal te luisteren.

Ik vind het album sowieso heel kort, dat hoeft niet erg te zijn als het gewoon allemaal goede nummers zijn, maar dat vind ik het totaal niet.
Tot "Becoming Unwritten" vind ik het allemaal heel positief, hele dikke nummers en goede gastartiesten. Styles P had me echt verrast, ik ken hem verder helemaal niet.

En ja daarna... Criminal is een goed nummer. I Will Nog Apologize vind ik de flow van porn echt niet lekker, zoals het refrein komt aan het einde van zn verse is gewoon helemaal van de maat af ofzo, heel apart. I Can't Help It vind ik eigenlijk gewoon kut. Malik spit zijn reactie op "Water", maar ik vind het allemaal erg tegenvallen. Singing Man word ik depressief van, qua inhoud, dus hebben ze misschien wel hun doel bereikt maar ik hou daar niet zo van (A)

Unwritten, vind ik net als de eerste interlude raar. Hij had van mij wat langer gemogen en wat meer structuur.

Lost Desire en Rising Up zie ik nog wel hele dikke tracks worden, moet ik nog ingroeien. The Show vind ik gewoon verschrikkelijk eerlijk gezegd, het is gebleken dat ik he-le-maal niet van synthesizersh*t houd.

Ik denk dat ik heel erg in dit album moet groeien, had ik ook heel erg met Game Theory die ik nu ineens ontiegelijk vet vind worden. Dus misschien over een jaar deze ook
Moet er iig allemaal erg aan wennen. Ik hoop dat ze teruggaan naar gewoon "echte" instrumenten, geen synthesizergeluiden...

Een 3*

Jammer genoeg behoor ik ook bij degenen die gewoon veel meer van dit album hadden verwacht. Ik hoop er nog op dat dit een groeiertje is, maar ben wel redelijk teleurgesteld.

vet album wel, al vliegt het alle kanten op. een echte lijn heb ik er nog niet in kunnen vinden. wel vet hoe het album echt knalt met de eerste tracks en dan heerlijk overgaat in het relaxtere maar superlekkere criminal. helaas komt hierna de slechtste track van het album i will not apologize. daarna is het album iets minder, maar nog wel goed. rising down en get busy knallen echt geweldig uit mijn speakers, die sub in rising down is echt zo diep, heerlijk.

Ja sommige beats klinken wel lekker enzo, maar kijk die lyrics
Die zijn vet triest! Laat ik zeggen, ik word niet echt vrolijk als ik dit luister...

Apart dat dat de 1e verse van het album van Mos Def is. Je laat toch Black Thought beginnen. Verder vind ik het album niet constant, veel matig nummers of refreinen waar ik me aan stoor.

Niet het makkelijkste Roots album, erg zware materie over vaak sobere productie, keek er de eerste keer eerlijk gezegd nogal van op. Ik heb het album een paar luisterbeurten gegeven om te kijken in hoeverre er het een en ander naar boven zou komen bubbelen. Dat is maar ten dele gebeurd, ik denk toch dat ik dit (ondanks enkele erg sterke momenten) weer een iets minder Roots album vind.

track 1 t/m 7 voelen samen wel als de beste binnenkomer op een hiphopalbum van 2008. en criminal is tot nu toe de beste hiphoptrack van dit jaar. damn wat een geniale productie. ik krijg er maar geen genoeg van.

Mwa, vind de productie niet echt sober maar een beetje ehm.. nieuw.. J-Dilla achtige geluidjes en vooral: niet soul en jazzfull.

Dat is wat mij betreft geen pluspunt.

Ouh, tegenvaller voor mij, dit album. Ik hou niet zo van het Obscure sfeertje dat hier heerst, mn eerste luisterbeurt was dan ook een zware brok.

Hier en daar wel een paar sterke momenten (Rising down, Criminal), maar het album klinkt me gewoon niet zo lekker in het gehoor.
Jammer...

Birthday Girl hoort er trouwens niet op,ze hebben het geschrapt omdat het niet goed werd ontvangen door de fans(Gelukkig maar).

Bij de plato zag ik hem liggen en hij staar er gewoon op.

Ik hoor dat het nogal tegenvalt maar dat het vooral donker klinkt. Ik vat dit toch op als positief dit geeft toch de originaliteit van the roots weer. Ze lijken niet gevallen te zijn door def jam.

Een paar keer geluisterd op de luisterpaal en ik geloof dat ik deze 'vibe' niet helemaal snap. Vind Rising Down wel een toffe track, maar de rest kan me niet echt enthousiast krijgen.

Ik vraag me steeds af: 'is deze plaat nou voor mij te moeilijk, of juist veel te simpel'?

heb alleen get busy gehoord. klinkt best wel lekker. goeie beat, goeie gastartiesten vind ik. maar wanneer komt peedi crakk(of peedi peedi) met een eigen album?

Ineens is er dan een nieuw The Roots album... Ik heb er nog erg weinig van gehoord, maar wat me opvalt is dat er veel lage, duistere distortion in de nummers zit. Nu houd ik wel van duistere hiphop, maar zoals het in 75 Bars gedaan wordt, hoeft het niet van mij. Ik weet eigenlijk niet wat ik van dit album moet denken. The Roots is mijn favoriete hiphopact, en daardoor kan ik ze, ben ik bang, niet meer objectief beoordelen. Maar tot nu toe vind ik het allemaal heel basaal, en net zo min vernieuwend. En dat laatste eis ik toch eigenlijk wel van The Roots. In het vorige album was dat nog wel duidelijk het geval.

Het doet me overigens ook pijn om te zien hoe sterk The Roots toch met de tijd mee gaan. Hoewel de meeste van hun albums baanbrekend waren qua geluid, zijn ze als geheel hiphopgenre toch altijd wel in het tijdperk in te passen waarin ze gemaakt zijn. Dit album, waar de live-instrumenten heel verdekt zijn gebruikt, valt eigenlijk goed te rijmen met de chemische 'ik-ben-een-alien-en-ik-snuit-mijn-neus'-geluiden van de Durrty South-hiphop die op dit moment de boventoon voert in hiphopland. Nu kunnen kunstmatige muziekgeluiden erg vet zijn, kijk maar naar Def Jux of Dan The Automator, maar ik heb bij dit album mijn twijfels... Nou ja, ik zal het nog maar een paar keer beluisteren.

Erg jammer dit album inderdaad. Alhoewel hij al wel *ietsje* begint the groeien, alsnog redelijk ver onder de (The Roots)-maat.

Ook jammer dat (Up Theme) Unwritten met Mercedes Martinez niet wat langer duurt.

Waarom in godsnaam zoveel gastarbeiders op deze cd? Met hun ervaring en staat van dienst hebben zij dat echt niet nodig. Een gebrek aan zelfvertrouwen zal het toch niet zijn!?

Het album begint in ieder geval zeer behoorlijk met Rising Down. Dat nummer beukt er aardig in. Het daarop volgende nummer beukt zelfs nog iets harder. Vind ik wel een aardige track.
75 Bars en Criminal vind ik persoonlijk al iets minder, maar behoren nog steeds tot de betere tracks van Rising Down.
Daarna gaat het behoorlijk snel naar beneden (titel van de cd is wel aardig gekozen wat dat betreft....).
Zo vind ik de gezongen refreintjes in I Will Not Apologize, I Can't Help It en Singing Man echt afschuwelijk.
Lost Desire is misschien nog wel de grootste teleurstelling op deze cd. The Show en Rising Up zijn nog wel redelijk.
Maar ook al is het begin aardig, de teleurstelling overheerst. Jammer. Ik blijf steken op 2,5*!

Bespeur ik een racistisch hoesje ?
De zwarte man is de grootste en een vampier, hij jaagd op blanken mensen, maar die zijn bang voor de zwarte persoon.

Volgens mij kwam de albumcover van een oude poster uit Amerika (toen discriminatie nog 'normaal' was), had ik ergens gelezen, maar weet er jammer genoeg het fijne niet meer van.


Album krijgt van mij trouwens een krappe 3,5. Jammer, dit had (voor mij) dé knaller van 2008 moeten zijn.

En hier de uitleg van ?uestlove:

"This drawing is entitled NEGRO RULE. and it pretty much sums up the feeling of the Confederate Union towards the newly freed slaves and the idea that if given power they would reek havoc and chaos on the country."

Ik vind dit wel een sterke album,de donkere sfeer wordt mooi neergezet doormiddel van de producties.De lyrics vind ik wel ''oke'' en het luistert ook lekker weg.Wel jammer dat Becoming unwritten niet langer is gemaakt,de achteruitgespoelde sounds vind ik wel goed klinken.Mijn favorieten nummers zijn Rising up en The Show.Een 4,0

Tegenvaller. Ben al niet zo'n Roots-fan, maar wat ik vooral lekker vond bij de Roots waren die soul en jazz invloeden. Die mis ik hier helaas

Slechts een 3

Nu ik het hele album beluisterd heb, kan ik maar één conclusie trekken... The Roots hebben bij dit album veel te veel geleund op hoe goed ze zijn als band, en al helemaal op hoe een geweldige producer ?uestlove is. Dit heeft tot gevolg gehad dat we nu een tiental muzikaal oppervlakkige, niet bepaald creatieve nummers voorgeschoteld krijgen, die echter meesterlijk gemixt zijn en een fenomenale samenhang kennen. Maar ik mis de creativiteit echt. Net als de vernieuwendheid, zoals ik in mijn eerdere bericht al aankaartte. Echt doodzonde. Als het nou allemaal op het niveau van Criminal was, dan had ik er wel mee kunnen leven. Maar het daaropvolgende nummer, I Will Not Apologize, vind ik tot nu toe gewoon bar slecht. En als verrote kers op de moddertaart vind ik de gastrappers niets toevoegen, of gewoon slecht. Mos Def, Common en Dice Raw zijn nog wel leuk voor de afwisseling, maar matige rappers als Peedi Crakk en Porn mogen van mij thuisblijven.

3,5* voorlopig, omdat het die oppervlakkige nummers toch zo prachtig in elkaar zitten.

Wat heeft hij met The Roots te maken?

Niks,kvroeg het me gewoon af. Want hij heeft een platencontract bij def jam maar hij heeft tot nu toe geen soloalbum uitgebracht.

ze zijn er wel ingeslaagd heel consequent die donkere, zwaarmoedige sfeer er in te houden. het is zal nooit mijn favoriet roots-album worden, maar ze vernieuwen zichzelf met deze sound toch weer. rising down (met een vette verse van mos def), get busy, 75 bars en criminal zijn m'n favorieten. lost desire is wel een enorme misser, enerverende beat, en een irritante talib kweli (heeft de laatste jaren nogal wat last met irritant zijn. waar is de tijd van blackstar en reflection eternal?? - soit, dit is offtopic )

3.5

Ik vind m wel steeds beter worden, wat ik eigenlijk al wel had verwacht. Ik moet wel zeggen dat ik "I Cant Help It" gewoon verschrikkelijk vind.
En ik blijf het begin het sterkst vinden.

Echt een ergerlijk refrein inderdaad...

Ik vind het wel wat hebben eigenlijk.

Bij het uitbrengen van de eerste informatie rondom het album werd het al snel duidelijk: Rising Down, het achtste studioalbum van The Roots, ging een behoorlijke politieke tint krijgen. Te beginnen met de releasedatum: 29 april, precies zestien jaar nadat de grote rellen ten gevolge van het Rodney King-incident Los Angeles teisterden. Daarnaast is de titel van het album ontleend aan een boek over geweld en bijbehorende gevolgen én werd er in interviews gesproken over een album dat qua sound en onderwerpen nog donkerder zou worden dan Game Theory, het laatste werk van The Roots.

In deze interviews, waar vooral ?uestlove, de drummer en officieuze leider van de groep, aan het woord kwam, werd ook al aangekondigd dat er meer met synths en minder met organische geluiden gewerkt ging worden. En dat is misschien een beetje wennen bij een groep als The Roots, die toch vooral bekend staat om het levendige gebruik van (live-)instrumenten.

Rising Down heeft inderdaad rijpingstijd en geduld nodig. Bij de eerste luisterbeurten klinkt het allemaal erg mechanisch, weinig soepel en vrij (melo)dramatisch. De gastartiesten hebben weinig meerwaarde en lijken vooral te dienen ter afwisseling van Black Thought. Die doet zijn werk overigens naar behoren, zoals eigenlijk altijd, maar hij lijkt altijd beter te renderen naast de stemgeluiden van andere artiesten. Helaas zijn er in het geval van de gasten ook enkele missers te noteren.

Mos Def bijvoorbeeld, klinkt erg vlak op de titeltrack en laat zich zelfs overschaduwen door Styles P, die toch een stuk mindere reputatie heeft, zeker op het gebied van rap met verantwoordelijkheidsgevoel. Ook Talib Kweli slaat de plank behoorlijk mis met zijn refrein op I Will Not Apologize, maar weet dit weer recht te zetten met een fijne bijdrage op Lost Desire. Chrisette Michele mocht het refrein van Rising Up voor haar rekening nemen, wat ze eigenlijk niet eens zo gek heeft gedaan, maar het mooie gevoel ontbreekt omdat zij toch wat te gemaakt, of in ieder geval onecht, klinkt. Gelukkig is Mercedes Martinez meerdere malen actief op de plaat; haar ietwat geschuurde stemgeluid komt een stuk beter uit de verf op de wat obscuurdere stijl die The Roots op Rising Down heeft aangenomen.

De nummers op deze plaat hebben over het algemeen een donker gedaante. Toch blijft er genoeg variatie over om de volle lengte van het album te boeien, helemaal als het album de tijd krijgt om op smaak te komen. @ 15 en 75 Bars (Black’s Reconstruction) vallen op door hun kaalheid en hun rauwe karakter. De hoofdmoot van de muziek bestaat hier uit simpele klapjes, de aandacht gaat compleet naar Black Thought, die al rappende lekker uit zijn dak kan gaan. Dit gebeurt zonder echt met een punt te komen, zonder de attentie van de luisteraar te verliezen. Gewoon lekkere hiphop, zonder overdreven poespas.

The Show, met Common en Dice Raw, is juist heel druk en is volgeplamuurd met brommende geluiden, maar komt daardoor des te lekkerder uit luid ingestelde speakers. Ook Lost Desire, met Talib Kweli en Malik B., is vol van klanken (die soms juist helemaal wegvallen) en vormt een van de hoogtepunten op het album. Een ander nummer dat tot de uitschieters behoort is Unwritten, dat lijnrecht tegenover het geweld van Lost Desire en The Show staat. Een kalm beekje te midden van de woeste rivieren, zo is dit fijne kunststukje het beste te omschrijven. Jammer dat dit prettige tussendoortje wel erg kort duurt en wat ruw wordt afgesloten – met zich terugtrekkende pistoolschoten.

De liedjes die het meest buiten de boot vallen zijn Rising Up en Birthday Girl. Beide hebben een popachtig karakter, door de zoete toontjes van vooral de refreinen, maar vooral bij Rising Up is het opletten geblazen, daar dit nummer een verkapte klacht over de oppervlakkigheid van de popmuziek is. Birthday Girl lijkt dan juist weer gehoor te geven aan de vraag naar dergelijke muziek; de samenwerking met Patrick Stump, de zanger van Fall Out Boy, lijkt zo uit een American Pie-film te zijn weggekaapt. ?uestlove had hier zelf al commentaar op, misschien dat het nummer daarom niet op de Amerikaanse versie van Rising Down is verschenen.

Na meerdere luisterbeurten begint Rising Down pas echt haar waarde te krijgen. Het album is donker en obscuur van karakter, met zowel beklemmende en drukke beats als duistere en tekenende teksten. De albumhoes, de releasedatum en hier en daar een sceptische kijk op de zogenaamd gegroeide acceptatie van negers: met dit album heeft het gezelschap The Roots al een statement afgegeven en de rode loper uitgerold voor Nas, die later dit jaar met Nigger zal komen. Hij heeft nu al veel meer oproer veroorzaakt dan Rising Down, maar of hij net zo’n constant sterke plaat af kan leveren, valt te betwijfelen.


Of lees de review hier

Helemaal waar, dit album groeit nu echt op mij. Eerst wist ik echt niet wat ik met dit album aanmoest, maar nu is het toch wel naar een zeer verdiende (ipv een magere) 3,5* gegroeid, met kans op meer.

Over de vele 'gezongen'-achtige refreintjes ben ik nu wel overheen; en ook over de vele gastartiesten. Toch blijf ik er wel bij dat meer Black Thought en minder gastartiesten redelijk zeker positief voor deze plaat had gewerkt. Ik las bij een review dat een recensent de 'humility' van Black Thought erg kon waarderen - zo'n goede MC en dan toch nog zoveel plaats voor gastartiesten maken. Ben ik het op zich wel mee eens, maar zoals ik zei; had van mij niet écht gehoeven.

Ook blijft het (in mijn opzicht) eeuwig zonde dat (Up Theme) Unwritten niet iets langer is, de vorige samenwerking met Mercedes Martinez op Game Theory pakte ook goed uit.
De rauwe 75 Bars en @ 15 'voel' ik nu wel helemaal, maar ook zowel Rising Up als Birthday Girl (vooral de eerste) vind ik helemaal niets mis mee. Zoals ?uestlove ook al zei; 'the darks are darker and the lights are lighter', en ik vind dat het The Roots goed gelukt is.

Goede CD, kan misschien nog wel uitgroeien tot een van mijn favorieten van 2008, maar dat is natuurlijk nog helemaal niet zeker