Opeth - Watershed (2008)

bitrate 192... komt het volle geluid niet ten goede.

Op de extra covers zit ik niet zo te wachten, maar wel op Derelict Herds. Volgens mij is dat wel een eigen nummer, maar daar ben ik niet zeker van.

wow, de nieuwe van opeth, iederen super enthousiast, doei.... na 3x draaien is er geen bal meer aan.
zonder enige twijfel het slechtste wat ze tot nu toe uitgebracht hebben.
jammer maar helaas.

Ik moet het album nog vaker luisteren om een definitief oordeel te kunnen geven, maar vooralsnog wou ik graag dit opmerken:

- De nieuwe drummer is zwaar slechter dan de vorige, wil veel te
aanwezig zijn, met z'n fills die kant nog wal raken.

- De death-metal-elementen zijn bijna helemaal verdwenen, en die paar death-stukjes die er nog inzitten zijn dan meteen weer zo over-the-top dat ze net zo goed alle grunts e.d. weg hadden kunnen laten en gewoon pure progrock hadden kunnen maken.

- Akerfeldt zingt steeds beter maar komt niet van dat verschrikkelijke accent af.

- Het 'fragmentarische' van Opeth is nog meer aanwezig, de meeste songs leiden echt helemaal nergens toe.

- WTF is Hex Omega voor een afsluiter? Wat verse-chorus-dingetjes en dan een oerdomme metalriff als afsluiter.

- Die backward-vocals en dergelijke sonische experimentjes... tsja, dat heeft Opeth toch helemaal niet nodig?

- Het album bevat hier en daar wat fijne authentieke Opeth-melodieën maar als geheel is het een uiting van "we weten eigenlijk niet meer welke kant we opwillen met onze sound".

Oftewel: tot nu toe zwaar teleurgesteld in dit album! Maar het kan nog bijdraaien... Hoop doet leven...

Ik wilde dit album eigenlijk op de dag van release in huis halen en dan voor het eerst luisteren....maar de verleiding tot pindakazen wordt steeds groter. Zeker ook omdat de meningen nogal verdeeld lijken te zijn....Hopelijk hou ik nog even vol, maar ik ben nu in ieder geval al razend benieuwd.

Eerste luisterbeurt is toch grotendeels (niet alles) positief...
Nu wat vaker luisteren en kijken of het blijft hangen

@smash016: Behalve het feit dat je zelf aangeeft dat je het album nog wat vaker moet beluisteren is dit wel de meest onware comment die ik ooit bij een CD heb gezien.

Je bedoelt dat je het er niet mee eens bent.. das iets heel anders, ik kan me in een groot deel van zijn commentaar prima vinden.

Ik ook.

veel mensen hadden liever dat opeth zich niet ontwikkelde, maar exact een kopie van BWP zou maken?

Das wel een heel makkelijk excuus, dan hadden ze ook een X&Y kunnen maken en zeggen dat ze zich ontwikkeld hadden, nee, juist de zwakke punten uit hun oeuvre komen hier uitgebreid aan bod, terwijl die power die veel oude dingen wel goed maakte thuisgelaten wordt (Blackwater Park vind ik ook lang hun sterkste album niet trouwens)

Er zijn toch ook manieren om je te ontwikkelen zonder zo'n slappe plaat af te leveren?

Ben bang dat niet iedereen dat met je eens is. Ackerfield heeft zelf ook al aangegeven dat deze plaat relatief veel invloeden zou hebben uit de progwereld en uit die van de jaren '70. De richting waar ze met Ghost Reveries en Watershed inslaan ben ik wel blij mee. En tja, het klinkt dan misschien daardoor wat gelikter en minder hard en commercieler, maar wat mij betreft is het daardoor niet direct slechter.

Opeth doet duidelijk waar het zin in heeft en blijft niet teren op het verleden. Ik kan me daardoor voorstellen dat sommige mensen teleurgesteld zijn, maar ik vind zeker Watershed klinken als een band die op een frisse manier een nieuwe weg in is geslagen.

Ik snap trouwens heel goed wat voltazy bedoelt en vind er absoluut een kern van waarheid in zitten. Het komt op mij ook vaak over dat als een band een andere stap neemt in het ouvre, dat iedereen meteen teleurgesteld is, iets anders krijgt dan het verwacht heeft en dat de plaat daardoor direct minder is. Mooi voorbeeld daarvan vind ik Scarsick van Pain of Salvation en ik vrees dat Watershed diezelfde richting opgaat.
Omgekeerd zou er ongetwijfeld ook een hoop kritiek vanuit de andere hoek komen als Opeth juist die lompe aspecten meer ging benaderen, wat overigens al goed te merken is bij Deliverance: op menig progressive rock-site (zoals progarchives) wordt Deliverance als een van de zwaksten, zoniet de zwakste, plaat van Opeth gezien. Met die kritiek ben ik het ook niet eens.

Black Water Park is in mijn ogen hun beste werk.
Verder: Ik heb de CD al ik denk wel 50x gehoord. Het blijft toch weer iets nieuws, wat ik eigenlijk wel gedurft blijf vinden. Vaak haken mensen af als het vertrouwde geluid verdwijnt. Bij Opeth kan/moet het. Elke CD, vanaf Orchid tot Watershed, is anders. Bij deze CD valt het me erg op dat er invloeden van Pink Floyd inzitten. Als ik me niet vergist in de the Lotus Eater.

X&Y? Over beroerde voorbeelden gesproken, hehe. Bij ontwikkeling moet er natuurlijk wel een relatie zijn tussen het oude en het nieuwe. Opeth heeft zich wel 'ontwikkeld', maar dat hoeft niet persé rechtlijnig of voordelig te zijn.

Over welke zwakke punten heb je het dan die op dit album uitgebreid aan bod komen? Dat er enigszins een gebrek aan 'power' is, ben ik wel eens, het is een redelijk 'mellow' album, maar dat maakt het m.i. niet meteen een slecht album (alhoewel er voor mij nog wel een extra track als Heir Apparent op had gemogen).

Wat vaker beluisterd nu en ik blijf bij m'n eerdere kritiek: er zit totaal geen lijn in de nummers. Stukjes snoeihard worden regelmatig zeer abrupt en onnodig onderbroken door ambient- of folk-achtige tussenstukjes en dat komt ontzettend geforceerd op mij over. Ik heb zelfs het gevoel dat bij de hardere nummers de losse stukken zo in een andere volgorde gezet kunnen worden en dat dat zo'n beetje hetzelfde album zou opleveren.
Natuurlijk hoort het contrast tussen hard en zacht op een Opeth plaat, maar dit is me veel te bedacht.

Toppunt is wel de omgedraaide tekst in Hessian Peel: ja, dat kan ook nog, tekst omdraaien, doen dus!

Zelfingenomen of pretentieus is het nog net niet, maar als dit de Opeth ontwikkeling voor de komende tijd is ga ik toch echt afhaken.
Overigens zitten er nog genoeg stukken in de plaat om van te genieten, dus een krappe voldoende haalt ie nog net.

Na één aandachtige luisterbeurt vallen me direct een aantal dingen op:

Coil is erg mooi en intiem nummer, maar een opener zoals Ghost of Predition is het natuurlijk niet. Coil vond ik waarschijnlijk het hoogtepunt van het album, maar dat wil niet zeggen dat het een fantastisch nummer is. Integendeel. Ik moet deze plaat zeker nog vaker luisteren, maar Opeth lijkt de weg kwijt te zijn.

Het mooie van de muziek van Opeth, vind ik de structuren. De nummers vertellen verhalen opzich. Elk nummer leidt ergens naar toe en je blijft geboeid luisteren. En dat mis ik dus op Watershed. Bij veel nummers verloor ik mijn aandacht door de lange instrumentale stukken zonder opzienbarende veranderingen. De dynamiek is minder aanwezig. De hardere stukken zijn echt HARD, maar missen daardoor spanning en leiden niet naar een climax. Hetzelfde geldt voor de rustige stukken. Hier mis ik ook diepgang en emotie.

Natuurlijk kan je een plaat, zeker van opeth, niet beoordelen op één luisterbeurt. Daar wacht ik dus nog mee.

Na een paar luisterbeurten is mijn eerste, zeer negatieve, indruk weggevaagd, en overschaduwd het positieve gelukkig weer het negatieve. De paar prachtige momenten zijn vooral te vinden in Coil, Burden en Hessian Peel.

Toch heb ik voor de 2e keer het gevoel dat Opeth niet meer weet hoe ze de rustige met de hardere momenten goed kunnen samensmelten, eerder was dit al het geval met Ghost Reveries. Dit album lijkt dan ook meer op Damnation part 2 featuring Ghost Reveries dan op een geheel vloeiend lopend album, wat Still Life bijvoorbeeld wel was.

Het nummer waar ik nog het meeste moeite mee heb is Heir Apparent, en had van mij dus ook de prullenbak in gemogen. Het nummer toont zowaar een gruntende Akerfeldt die niet bijster goed klinkt(!), hoe is het mogelijk. Ook past het nummer niet in het totaal plaatje.

Maar goed, wat overblijft zijn 3 geweldige songs, en evenveel niet zo denderende maar toch leuke songs plus één slecht nummer. En dan te bedenken dat 2 toch wel vrij essentiele krachten van Opeth (Martin Lopez en Peter Lindgren) de band verlaten hebben. - Het had erger gekund.

Ook nog wat toe te voegen of wil je graag gebrul horen na een pop-intro?

Ik zie dat iedereen hier vrij goed te spreken is over dat nummer, maar mij toont het in meerdere maten de teloorgang van Opeth. Vage effecten nodig hebbend alsmede onnodige keyboard stukjes toevoegend om een saai nummer wat leven in te blazen.

Daar komt bij dat, zoals ik eerder zei, het grunten van Akerfeldt ver onder de maat is. Vooral rond de 4 minuten grens wordt het afgrijselijk.

Ik wil er best wat aan toevoegen. Ik vind Heir Apparent het meest brute nummer van Opeth. Maar naast het brute zit het nummer ook ingenieus in elkaar. Ik heb juist weer niks met de "rustige" kant van Opeth, jij blijkbaar wel. Das prima. Ik vind het alleen wel te ver gaan om dan maar te stellen om Heir Apparent in de prullenbak te gooien. En saai is dit nummer zeker niet wat mij betreft, dik acht minuten zwaar genieten.

Ach kom, in de prullenbak gooien mag misschien wat overtrokken zijn, maar een woord als "ingenieus" aan een song als Heir Apparent plakken gaat voor mij toch veel verder.

Ik heb veel minder met de rustige kant van Opeth dan je zou denken, en zoals te zien is niet Damnation, maar juist een veel rauwer album, Morningrise in mijn top

Maar als Opeth er voor kiest een album als deze te maken waarbij de rustige gedeeltes de overtoom hebben en daarbij bijna lijkend als goedmakertje een nummer als Heir Apparent erin te gooien die totaal niks toevoegd aan het album, en juist misplaatst is, zal ik er kritiek op geven.

hah, dit is de eerste plaat in tijden die ik luister voor dat ik op internet kritieken erover las en ik vind het dus best interresant hoe mijn mening verschilt van de meest recente posts. Ik vind de plaat eigenlijk vrij pretentieloos overkomen, en veel dingen vind ik goed uitgevoerd waar ze bij mij op vorige platen nog geforceerd klonken. Het enige minpunt vind ik het einde van Hex Omage en heel
Coil, die 5 minuten van de plaat doen het niet echt voor mij maar voor de rest vind ik het echt een hele fijna plaat. Ik vind em trouwens een stuk heftiger en beklemmender dan Ghost R, vooral nummer 2 en 3. Heir Apparent is echt hun hardste nummer sinds, Deliverance, of ooit misschien wel. Ik ben er erg postief over dus, maar ik kan de kritiek wel goed begrijpen

En toch is er weer goed te luisteren naar deze plaat. Kenmerkende wisselingen, prima, maar toegegeven, iets meer los zand dan eerdere werken. Het basisniveau glijdt wel langzaam af: mijn voorkeur is wat dat betreft toch wat steviger voor een Opeth-plaat. Helaas neemt de kwijlerigheid van de ballad 'Burden' Michael Bolton-achtig proporties aan. Als we het dan hebben over nummers die misschien beter in de prullenbak terecht hadden kunnen komen... Ga 'm toch kopen in juni.

Het aantal geweldige tot briljante momenten op deze plaat is niet op twee handen te tellen (vooral de rustigere stukken zijn prachtig, misschien beter nog dan op elke andere plaat van ze), het aantal slechte tot vreselijke helaas ook niet. 4,5 is dan toch net ietsjes teveel hiervoor. Mikaels cleane zang is overigens ook niet overal even geweldig, en lijkt wel per plaat minder te worden..

ik ben een aantal jaar bijna diehard Opeth fan geweest. Nu durf ik de nieuwe niet eens te luisteren omdat ik bang ben voor een tegenslag.

Nooit bang zijn, nooit plooien voor een ander, gewoon doen waar je zin in hebt. Het zal nooit goed zijn voor iedereen. Opeth is weer een beetje veranderd en maar goed ook: je kunt toch niet jaren dezelfde plaat blijven maken. Laat ze maar hun zin doen want het is hun "kindje".
Geef dit album de kans om te groeien, want achteraf bekeken zijn dat nou net de beste albums. Met muzikale groet, de Sir.

En groeien doet ie; 7 songs met ieder een geheel eigen dynamiek. Zeer verschillend en toch 'gewoon' ook zeer Opeth. ****,5

er zit een groot verschil tussen groeien en wennen. Wennen doet bijna elke cd wel, die redelijk te beluisteren valt, als je m maar vaak genoeg hoort. groeien doen alleen albums die ook echt iets prijs te geven hebben. Dit dus niet, vandaag maar van mn pc af gedondert zelfs.

Signeersessie in Fame op 3 juni, voor een ieder die belangstelling heeft : http://www.fame.nl/artikel/495/Opeth-signeersessie.html

Eerste luisterbeurt indruk: vet
Tweede luisterbeurt indruk: poep

Toch nog maar eens wat vaker opzetten, het valt me tot nu toe echter wel behoorlijk tegen.