Opeth - Watershed (2008)

Daar heb je gelijk in. Die garantie is er zeker niet, want al in 2011 verschijnt wellicht een nieuw album van Opeth en dus mogelijk nóg beter dan Watershed.

Om nog niet te spreken over Storm Corrosion, de samenwerking tussen Mikael en Steven Wilson! Het beste van twee werelden!

BLABBERMOUTH.NET - STEVEN WILSON On Project With MIKAEL Ã…KERFELDT: We Didn't Wanna Do A Prog-Metal Supergroup - roadrunnerrecords.com

begrijp dat ze behoorlijk wat plezier maken samen.. of het geheel uiteindelijk meer is dan de som der delen zullen we maar moeten afwachten.

ik vind PT/Wilson vaak wat te klinisch en zie dan ook veel meer uit naar de nieuwe Opeth zelf.

Die laatste zin geldt ook helemaal voor mij. Ik heb wel wat in huis van Porcupine Tree maar warm word ik er niet van.

Ik heb het dan weer andersom, ik word weer een stuk warmer van PT en Wilson dan van deze muziek.

dan heb jij er geen verstand van

geintje

Ik kan beide enorm waarderen, maar ik heb prog ontdekt met Porcupine Tree (om precies te zijn: met 'Normal' en 'Start of Something Beautiful' ) en dat zal altijd m'n eerste grote liefde blijven

Daarna Opeth ontdekt en inderdaad toegegeven, technisch staat Opeth iets hoger dan PT, maar dat betekent zeker niet alles. Opeth is door de grunts ook minder toegankelijk (maar dat ben ik nu gewend en ik hou er zelfs van - in tegenstelling tot in het begin).

On topic: deze hier is een echte groeier. Heir Apparent, het bruutste Opeth-geweld dat ik ooit gehoord heb, maar wat een lekkere song. The Lotus Eater is m'n favoriet hier, contrast tussen hard en zacht kan denk ik niet groter zijn

Nou dat weet ik nog zo niet. Ik kan me niet herinneren dat ik bij Opeth ooit drum- en gitaarwerk als op PT's laatste vier albums heb gehoord. Vooral Nil Recurring heeft allerlei zeer subtiele ritmegrapjes. Naspelen is werkelijk geen doen.

laat PT technisch superieur zijn, qua emotie, sfeer, hartstocht, passie, energie en decibellen geeft Opeth ze by far het nakijken.

maar waar hebben we het over 't is dat de heren wel eens wat voor elkaar doen maar anders had ik nooit een link gezocht tussen deze twee bands. Staan in het muzikale universum een behoorlijk eind van elkaar af.

In welk opzicht is PT technisch zo hoogstaand? .... dat valt behoorlijk mee hoor.

Prog is het zeker, maar voor echt technische muziek zullen we in een hele andere hoek moeten zoeken (Seventh Wonder, Rush etc.).
Ik ben een tijdje lyrisch geweest over het album in Absentia van PT.... maar overal bevalt Opeth mij VEEL beter! Deze kende ik ook al een stukje langer.

Maar goed.... we moeten hier niet gaan zeggen welke band beter is.... het zijn beide namelijk behoorlijk hoogstaande bands. We kunnen in dit geval enkel zeggen wat we mooier vinden.

Nogmaals, ga eens de drumpartijen op Nil Recurring goed beluisteren. Ze lijken misschien simpel, maar ze zitten werkelijk super in elkaar. En een vergelijking met Seventh Wonder... tsja. Die soleren er een boel op los, maar daar wil ik het nog niet technisch om noemen. Ik kan me op het album dat ik van ze gehoord heb weinig echte dynamiek en variatie in ritme herinneren. Voor echt technische muziek zou ik eerder uitwijken naar DEP en Meshuggah.

discussies over welk bandje beter is, geleuter of wat techniek is ....
Volgens mij gaat het om de muziek en de kunst om dat over te brengen op het publiek. Zowel Opeth als Porcupine Tree verstaan die kunst. En of de ene trommelaar dan beter is dan de trommelaar van het andere bandje lijkt mij van ondergeschikt belang.

Welkom op een discussiesite.

Dank! Ik ben er al een tijdje.
Maar discussies over die drummer is beter dan die drummer, of welke muziek technischer is... sorry hoor: beetje schoolplein niveau wat mij betreft.
Ik ben altijd geinteresseerd in waarom iemand bepaalde muziek leuk vindt en vind dat leuk om na te lezen. Als ik wil weten wie de beste is dan kijk ik wel naar de TMF of MTV awards..

Daar zal je niet gauw een 'beste' aantreffen, me dunkt
Of misschien de beste commerciële hiphop!

Volgens mij valt dat best mee. Daarbij, het lijkt me de techniek wel degelijk van belang bij het overbrengen van muziek op het publiek. Wat overigens ook niet het enige is waar muziek om draait, maar dat terzijde.

Techniek misschien wel, maar niet wie beter is, want dat is irrelevant voor het luister plezier.

Dat klopt.

Heb deze vandaag pas binnen gekregen, dus nog niet heel veel gedraaid, maar het voelt al goed. Ik vind Burden een van de beste liedjes die Opeth tot nu toe gemaakt heeft en de rest belooft ook veel goeds. Ik hoor weer nieuwe geluiden die ik bij Opeth nog niet gehoord heb en dat laat zien dat ze nog steeds aan het vernieuwen zijn.

Wat is Burden toch een prachtnummer, hoewel ik alles van deze plaat geweldig vind

Wat vinden jullie trouwens van de special edition?
ik heb het normale album in huis, is het de moeite waard om de special edition te kopen?

De drie bonusnummers, waarvan twee covers, zijn wel goed maar niet echt onmisbaar. Het beeldmateriaal dat verder op de dvd te vinden is stelt niet zo veel voor.

Over de 5.1 mix van het album kan ik niet oordelen want daar heb ik geen luidsprekerset voor. Het cd-boekje telt ook wat meer pagina's dan bij de gewone versie en het doosje is wel leuk.

Mijn idee, als je de gewone versie al hebt voegt het weinig toe. Interessant om er bij te hebben als je graag verzamelt en niet weet wat anders te kopen voor dat geld.

voegt inderdaad weinig toe. drie behoorlijk slappe nummers zonder enige gelijkenis met het brute geweld van de reguliere cd.

"making of" DVD vind ik dan wel weer geinig maar goed, daar kijk je ook maar één keer naar.

Kan Opeth dan niks fout doen? Nu ik deze ook al verhoog naar vijf sterren begin ik me echt af te vragen of ik niet veel te mild ben. Geen enkel album van Opeth heeft lager dan 4,5 sterren bij mij, maar het is dan ook zo goed.

Ik ben dan ook blij te zeggen dat ik de bonus track van Morningrise toch echt slecht vind, dat houd voor mijzelf mijn eigen stemgedrag nog enigszins geloofwaardig .

Wat een prachtig album is dit toch, deze staat alweer in mijn Opeth top 3 en kruipt zachtjes naar boven.

Die bonustrack dient naar mijn mening niet mee in rekening gebracht te worden bij het toekennen van een stem. Die is er namelijk later aan toegevoegd. Het is ook geen volwaardig studiomateriaal, maar iets uit de 'pre-recording days' dat toch nog bewaard is gebleven. Eigenlijk enkel interessant om te horen waar de band in dat vroege stadium mee bezig was en welke delen ervan later in andere nummers terecht zijn gekomen. Het geeft dus een extra kijk op de ontwikkeling van hun muziek.

Je hebt me volgens mij een beetje verkeerd begrepen, want ik reken nooit bonus tracks mee in mijn beoordeling. Ik bedoelde dat ik daardoor in ieder geval wist dat ik niet verblind werd door de liefde voor een band, maar wel met beide benen op de grond blijf staan .

Ah oké. Heb ik weer lekker veel voor niks geschreven.

Dit is het eerste album van opeth wat voor mij na 3x luisteren al bekend was, wat ik helemaal niet gewend ben. Sorry maar ik ben een beetje bang dat als het volgende album niet beter wordt opeth de verkeerde kant op gaat!

Ik ben de enige niet - zoals bij de commentaren uit zo ongeveer elk Opeth-album op deze website blijkt - maar het heeft bij mij enige tijd geduurd voordat bij Opeth de zaken op hun plek vielen. Qua beluistering ben ik tot nu toe blijven steken bij Blackwater Park, Morningrise, deze en Deliverance (dat was als ik het wel heb de volgorde). Het idee bleef lang hangen dat ze met The Drapery Falls één briljant nummer hadden afgeleverd en dat bij de rest de balans wat zoek was.

Niet geheel verwonderlijk heeft Watershed uiteindelijk de deur naar meer Opeth definitief opengezet. Waar voor mijn gevoel bij Blackwater Park nog steeds af en toe langdradigheid op de loer ligt, wordt hier geen noot verspild. Het zijn de bekende Opeth-elementen, maar met kennis van een beperkt aantal Opeth-albums lijkt hier alles geperfectioneerd. Van het contrast tussen Coil en Heir Apparent via de giftige riff die tot twee keer toe Porcelain Heart binnen komt zeilen tot het majestueuze slot dat Hex Omega is.

Wellicht heb ik op zeker moment alle Opeth-albums beluisterd en huil ik dan mee met de wolven in het bos dat het hier te routineus geworden is. Tot die tijd krijgt deze plaat een stempeltje "beste Opethalbum" en een stemverhoging tot 4½*.