Opeth - Watershed (2008)

Wat een toffe plaat, bij de statistieken staat dat Heir Apperant het populairst is, terwijl ik dat juist het minste nummer vindt. Overigens respect voor Axe! Kerel kan drummen als een malle!

Damnation is een fantastische plaat. Reden te meer om deze Watershed te proberen. Heb ik gedaan maar deze keer niet mijn ding. Wat vast staat is dat het zeer goed in elkaar gestoken is. Die mannen kunnen verdomd goeie muziek maken. Maar Damnation is Progressieve Rock (van de bovenste plank, eerlijk is eerlijk) en deze is Progressieve Metal. Op zich niet zozeer verkeerd maar ik moet steeds afhaken als er gebulder in zit. Daarom not my cup of tea.

Damnation is inderdaad heel andere koek. Als je niet van de metal bent, dan is deze Watershed een harde noot om te kraken. Maar wel doe moeite om het te proberen.

Terecht de moeite om deze te ontdekken. Ik hoop dat ze nog eens een prog rock plaat maken.

De rest zal ik ook beluisteren maar dewelke zou het best aanleunen tegen Damnation? De andere platen zijn metalgericht. Vooral de eerdere werken. Met alle respect, zijn er nog andere platen van deze Opeth die niet zo brullend gericht is??? Metal op zich lijkt me absoluut niet verkeerd maar waarom brullen ze toch zo???

Minder brullerig dan Watershed is het nergens behalve op Damnation.

Maar eigenlijk is het geen brullen. Grunten wordt dat genoemd. En het geeft wel een extra dimensie aan de muziek. Een diepe donkere energie. Het kost veel mensen nogal wat tijd om het te leren waarderen, maar eens dat lukt, dan is duidelijk dat het als een essentieel deel bij deze muziek hoort.

Tja iedereen weet nu eenmaal niet beter dan dat Opeth voornamelijk platen afgeleverd heeft met grunts erin. Vandaar dat het als een onmisbaar en essentieel onderdeel gezien word. Als het zo essentieel is zoals jij zegt Kronos, dan is zonder die grunts de muziek van Opeth volstrekt waardeloos voor jou dus.

Zonder grunts zou het echt mijn soort muziek zijn. Ik ken deze band nu al een tijdje, maar die grunts kan ik nog steeds niet waarderen. Ik ervaar het eerder als een enorm storende factor.

Waaruit leid jij dan af in wat ik zeg dat het zó essentieel is dat het zonder volstrekt waardeloos zou zijn?

Eerst zeg je dat de grunts voor een extra dimensie zorgen, wat betekend dat je de muziek zonder grunts ook al goed zou kunnen vinden, maar dat ze voor iets extra's zorgen. En als laatste zeg je dat de grunts een essentieel deel van de muziek van Opeth zou zijn. Dat volstrekt waardeloos zou ik kunnen afleiden uit het woordje essentieel die je er neerzet, want essentieel betekend eigenlijk het meest belangrijke. Je zegt niet letterlijk dat het volstrekt waardeloos is, maar door dat woordje essentieel er neer te zetten, zeg je dat min of meer toch wel een beetje. Zonder grunts geen Opeth voor jou dus.

Nee hoor natuurlijk niet, want muzikaal is het dik in orde. Muzikaal klinkt het gewoon steeds weer overdonderend vind ik. Ik vind qua instrumentatie Opeth meer genietbaar nog dan b.v een Dream Theater, maar die hebben dan wel een 'normale' zanger. Had Opeth die maar.

@ricardo,

Dat Opeth ook zonder grunts kan is met Damnation bewezen. Maar op dit album bijvoorbeeld maken ze een essentieel deel uit van de muziek. Wat niet hoeft te betekenen dat het volstrekt waardeloos zou zijn zonder grunts. Het zou mijns insziens wel veel aan dynamiek verliezen.

Misschien hoort het er ook wel gewoon bij hoor, maar ik kan er maar niet aan wennen en blijf het gewoon erg lelijk vinden hoe het klinkt. Maar het maakt mij niet uit of dat nou bij Opeth of bij een andere band is. Ik houd gewoon niet van dat grunten. Eigenlijk moet ik nodig Damnation eens horen, want die ken ik nog niet, misschien dat die mij wel bevalt. Klinken de instrumenten daarop ook net zo overdonderend dan op b.v deze of Blackwater park?

Nee, Damnation is overwegend erg rustig.

Jammer, want ik houdt wel van het overweldigende instrumentale geweld van Opeth. Of kun je Damnation het beste vergelijken met 1 van de steviger albums van Porcupine tree?

Beste man, het gaat hier over Watershed.

Ga zelf eens op zoek zou ik zeggen.

Je zal Damnation zeker niet beklagen. Je kan het wel vergelijken met Porcupine Tree hoewel Damnation, net zoals kronos aangaf, zeer verzorgd is. Maar een Opeth is nog altijd geen P. Tree. De Metalroots zijn er zeer deftig op te horen.

Ik heb zo het gevoel dat ricardo Watershed bedoelt maar Damnation zegt...

Ik bedoel het album zonder grunts. Dat is het enigste Opeth album waar ik eigenlijk in geintereseerd ben. Met grunts vind ik het gewoon vervelend en hinderlijk, niet alleen bij Opeth, maar bij iedere band met grunts erin.

probeer Ghost Reveries anders eens. Minder grunts dan bijv. BlackWaterPark of deze Watershed maar compositorisch erg sterk.

Opeth is trouwens de enige band waar ik de grunts uiteindelijk van ben gaan waarderen.

Dat staat zeker genoteerd. Maar die andere platen zal ik zeker ook gaan beluisteren. Alvast dank voor de tip.

Dit is echt een variërend album! En daarom ook zo goed. Ik was er helemaal weg van in het begin, en het blijft maar beter worden. Zo eens een luisterbeurt af en toe maakt me duidelijk waarom ik dit echt zo'n goed album vond/ en blijf vinden. Dit is een van de Opeth albums waar de grunts en cleane stem bijna perfect samengaan (volgens mij is die perfectie quasi onmogelijk). Hessian Peel is hét nummer van dit album.

Opeth is een band die steevast kwaliteit levert. Hoewel ik hun oudste werk niet volledig weet te waarderen (wegens wat te grauw en soms wat te onsamenhangend) hebben ze vanaf Blackwater Park (en eigenlijk ook al vanaf Still Life) allemaal zeer goede tot ronduit uitstekende albums afgeleverd. Epische death metal die mede dankzij een uitstekende productie vermijdt in het ravijn van de potsierlijkheid te storten, wat gezien de nogal over-the-top vocalen makkelijker gezegd dan gedaan is. Omdat het allemaal zo propertjes klinkt, én omdat frontman Mikael Åkerfeldt een cleane zang heeft die aardig te pruimen valt, is Opeth een ideale groep om kennis te maken met gruntmuziek. Ook Watershed bevat dezelfde sleutelelementen die Opeth zo'n succes maakt. Instrumentaal is het allemaal topklasse, ook de nieuwe drummer kan het hoge niveau probleemloos aan, hij introduceert zelfs een voor Opeth nieuw element: blastbeats in the Lotus Eater. De nummers zijn als vanouds een superpositie van harde metalstukken en sfeervolle rustige passages, die een adempauze gunnen aan de fervente headbanger.

Sinds Akerfeldt vader werd in 2004, is de muziek van Opeth wel verder geëvolueerd naar de progrock. Ghost Reveries vond ik daarom een stap terug, en Watershed gaat in dezelfde richting voort. Keyboard riedeltjes zoals in the Lotus Eater zijn niet aan mij besteed vrees ik. Ook voelen de sprongen in maatsoort soms kunstmatig aan, zoals in de riff van Heir Apparent. Beetje spijtig, maar er blijft nog genoeg lekkers over voor een 3,5*.

Nog een uitsmijter: What's up with all the sorrow? Het woordje sorrow komt echt wat te vaak terug op dit album. Da's dan weer één van de nadelen van een cleane zang zeker.

Damn, nog eens teruggezien vanavond, gruwelijk goede versie, mijn hoed af voor deze twee dames

Tja hij vindt dat het woordje sorrow te vaak voorkomt op dit album.
Mij is dat nooit opgevallen en ik zal me er ook niet aan ergeren. Dit is na Ghost reveries mijn favoriete Opeth album.
Episch vind ik het trouwens ook niet echt.

Ik vind dit samen met Blackwater Park de beste. Maar Ghost Reveries ga ik ook steeds meer waarderen.

Bij Porcupine Tree eens de woorden 'photograph', 'soul', 'pills' en 'trains' tellen, Gajarigon

haha, dat iemand dit opvalt, vind ik dan toch wel weer mooi , ik irriteer me ook aan Ellemieke Vermolen als ze Recleeeeeeme zegt ipv Reclaaaame, maar dat zal verder ook niemand opvallen......

"Bridge of Sighs" - komt voor in de tekst van Blackfield (song) van Blackfield (zijproject van Steven Wilson van PT, voor de onwetenden), hoe is dit gelinkt?

Onlangs is me ook nog opgevallen dat er wel eens een verband kan zijn tussen Opeth's "The Throat of Winter" en het zinnetje "With the winter in my throat" uit Porcupine Tree's "I drive the hearse".
Qué?

Michael Akerfeldt en Porcupine Tree hebben ook al vaak samengewerkt