Opeth - Watershed (2008)

Ik heb er lang over gedaan, mijn eerste indruk toen ik deze plaat luisterde was "Meesterwerk", maar ik heb eerst de boel even laten bezinken voordat ik de maximale score uitdeel.

Na drie maanden weet ik het zeker. Deze plaat is echt een meesterwerk. schitterend hoe emotie in de nummers is verwerkt, en prachtige composities.

nu dus 5*

Hier kan ik me helemaal in vinden. Ik vind dit steeds meer een topplaat die niet onder doet voor hun beste werk.

Dit was het eerste album van Opeth waarin ik me meer heb verdiept dan maar 1 of 2 nummers. En ik heb er totaal geen spijt van!

Het album Watershed is een heel apart album. Vooral als je nog niet van Opeth hebt gehoord en hun muzieksoort dus niet kent, is dit een behoorlijke verrassing(voor mij was dat het tenminste).

Het album begint heel mooi met Coil. Een mooi rustig nummer wat muzikaal erg leuk en mooi in elkaar zingt. Het duet tussen Akerfield en Nathalie Lorichs is goed uitgewerkt en kan dan ook zomaar wat emotie oproepen :O Daarna meteen het ruigste nummer van het album, vooral qua begin dan. De Grunts van Akerfield komen mooi naar voren. De gitaarrifs uit dit nummer zijn ook lekker meeslepend en vooral afwisselend. Net als je een tijdje een riff luisterd en hem zat begint te worden dan veranderd hij weer naar een totaal ander riffje of zelfs een mooi solo. En wat ook zo speciaal is aan dit nummer, het rustige stuk. Als je begint aan dit nummer heb je het gevoel dat je een lekker ruig nummer te wachten staat. Maar niets is minder waar, want op het middenstuk staat je zowaar een heel mooi melodisch stuk te wachten. Maar niet voor te lang want daarna komt ineens weer een ruig stuk. En dat heel mooi in elkaar overgaand! Eerst horen dan geloven, luisteren dus:D

Dan de Lotus Eater. Weer zo'n apart nummer(apart is positieve zin, laat dat duidelijk zijn ). Het begint met een neuriende Akerfield waarna het tempo snel opbouwt en het nummer echt start. Ook dit is afwisselend nummer te noemen, maar bevat minstens zo veel verrassing als Heir Apparent, met als leukste verrassing het Jazz-achtige stuk rond het midden van het liedje. Wat klinkt dat mooi! Alleen al voor dat stukje zou dit album geroemd kunnen worden! De gitaren zijn hier ook weer lekker bezig evenals de drummer, voor wie eigelijk een speciale vermelding gemaakt moet worden. Wat een geweldige drumwerk laat hij hier zien. Niks zoals je het zou verwachten, maar origineel en afwisselend!

Tja Burden. T is me nog niet gelukt dat nummer echt te gaan voelen. te gaan snappen. Ik heb hier dan ook niet echt iets over te vertellen. Het nummer pakt me niet beet en ik heb het dan ook maar een paar keer geluisterd, wat vrij weinig is in vergelijking met de rest van het album.

Porcelain Heart dan Ook hier komen de ingredienten die het zo goed doen op dit album weer heerlijk naar voren. Mooi clean zingen kan Akerfield ook veel beter dan gemiddeld en tja de drums weer. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen dat de drums gewoon waanzinnig zijn:D! Porcelain Heart is verder een redelijk rustig nummer met veel melodische stukken die goed op elkaar aansluiten.

En dan niet: TA TA TA TATA: Hessian Peel. Het beste nummer van dit album voor mij! Het begin alleen al. Een mooie lage toon en dan de akoestische gitaar erbij, waarna een elektrische gitaar ook om de hoek komt kijken. Langzaam wordt dit nummer opgebouwd waarna het door middel van een raar maar mooi geluid meteen op zijn climax komt. Geweldig gedaan! Daarna zwakt het nummer weer wat af en komt er nog (alsof er niet genoeg moois was geweest) een gitaarriff die toch net iets anders is dan de anderen. Hoewel het meer een paar noten zijn in plaats van een riff blijft het gewoon een mooi stuk. Te vinden op: 7:25 Het nummer sluit af met weer een apart soort geluid, iets wat ik nog steeds niet echt plaatsen kan.

En dan alweer het laatste nummer van dit album. Ik haal Hex Omega en Porcelain Heart bijna altijd door elkaar. Het begin lijkt namelijk best wel op elkaar. Hex Omega begint redelijk wild waarna het langzaam een heel erg rustig nummer word met drums die op een langzame maat meespelen. Waarna gewoon weer het lekkere riffje wordt gespeeld. En dat allemaal vloeiloos in elkaar overgaand. Knap, heel knap!

Al met al, dit albums vind ik gewoon een topper! Jammer van Burden maar verder weet dit album mij altijd erg goed te raken en bevat het niet echt hele slechte nummers. 4,5*

Goede review! Met alle respect lijkt het erop dat je niet echt thuis bent in muzikale terminologie, maar als je dingen zo goed kunt beschrijven is dat ook helemaal niet nodig.

Haha, je hebt helemaal gelijk hoor. Ik ben totaal niet thuis in muzikale terminologie. Maar dat weerhield me er niet van om deze review te schrijven. Ik zie soms maar weinig echt grotere reviews, vind ik best jammer. Ook mensen die misschien minder verstand van muziek hebben, kunnen een goede review schrijven. Zolang je niet zomaar wat gaat roepen .

ik word ook altijd een beetje flauw van die zogenaamde 'muzikale terminologie'. Dan liever een oprechte review ''recht uit het hart'' kan me helemaal vinden in je verhaal al vind ik Burden dan weer wel een geweldig nummer.... Sfeervol, melancholisch, dromerig nummer en geweldig gitaarspel.

Succes met de verdere verkenning van de Opethcollectie!

Na een aantal keer luisteren kan ik alleen maar zeggen dat dit misschien wel het beste Opeth album is. Echt prachtig. Hier kom ik later nog op terug. Voorlopig 4.5 iig.

Het beste, dat durf ik nog niet zeggen. Ik ben er nog niet zo vertrouwd mee als met Blackwater Park. Maar wellicht krijgt deze binnenkort van mij ook vier sterretjes.

Ik vind die valse outro van Burden overigens wel goed geslaagd.

Kronos, wat heb je eigenlijk allemaal van Opeth gehoord?

Ik krijg vaak 't gevoel dat men hun eerste pakweg drie albums een beetje lings laten liggen, terwijl ze daar juist op hun meest intens en experimenteels zijn.

Inderdaad, net voordat Ghost Reveries uitkwam, ben ik begonnen met het beluisteren van Opeth, in het begin waren het vooral de meeste recente cd's, maar na een aantal maanden zat ik merendeels aan de Morningrise en My Arms, Your Hearse etc.

Vindt dit trouwens hun minste plaat, ik weet niet wat het is, het mist iets, het voelt alsof er gewoon het een en ander aan elkaar geplakt is, hoogtepunten van de cd zijn voor mij dan ook Porcelain Heart en Burden, Hessian Peel kan ermee door.

@ lykathea,

Voorlopig laat ik de eerste drie albums links liggen. En ook Deliverance en Damnation. Een mens moet keuzes maken en voor een omni-oor als ik betekent dat selecties maken in bijvoorbeeld een oeuvre als dat van Opeth.

Hoe relevant die eerste albums ook zijn, ik zal er misschien nooit grondig kennis mee maken. Er zijn namelijk nog zoveel andere bands en muzieksoorten die ook mijn aandacht en dus tijd vragen. Maar ik zal ze zeker eens proberen te horen te krijgen na wat ik er van jou over las.

Is inderdaad begrijpelijk, vooral met een oevre van 9 albums moet je keuzes maken.

Opeth was voor mij juist de grote stap naar de echte metal toe, ik weet zelfs nog dat ik via i-net van een goede maat Wreath te horen kreeg, en toen verkocht was.

De 6 albums die ze toen hadden waren voor mij dan ook een must om allemaal te beluisteren, alhoewel het ook pas na een jaar ofzo lukte om ze ook echte allemaal grondig te kennen.

Ooit zal 't hopelijk wel van komen, misschien alleen al om 't feit dat het toch leuk is om te zien hoe zo'n band zich zó verandert in de jaren, en toch de basiselementen precies hetzelfde houden.

Het leukst is natuurlijk om er van begin af aan bij te zijn zodat je de ontwikkeling op de voet kan volgen elke keer er een nieuw album verschijnt. Maar het is pas sinds enkele jaren dat ik me weer wat actiever in hardere muziek verdiep.

Als jonge gast luisterde ik bijna niets anders dan metal. Toen ben ik ook meer naar rock, blues, jazz en pop gaan luisteren. Nog wat later luisterde ik bijna alleen nog maar naar klassiek. Van barok (en nog wat ouder) tot hedendaags.

Maar om ook nog iets over Opeth te zeggen; tot hiertoe vind ik Watershed zowat de minste die ik al van hen gehoord heb. Maar het album verdient natuurlijk nog heel wat luisterbeurten. Mijn stem hier is zeker maar voorlopig.

De kogel is door de kerk en dit album verdient mijn maximumscore, het begint een gewoonte te worden bij die mannen. Zelfs dat rare einde van Burden (zie hierboven) stoort me niet meer, ik zie er zelfs de humor van Michael in... Een dikke vijf, wat anders?

begin me wel te ergeren aan die zoem a/h begin van hessian peel...

Ik begin me wel te ergeren aan deze plaat in het algemeen. Half*je omlaag sowieso, en ik ben ook bang dat hij definitief uit mijn pc (en hoofd) gaat verdwijnen. Als niet-Opeth fan ben ik allang blij dat ik BwP en GR op cd heb, daar kan ik nog lang zat mee vooruit en het kan voor mij bij verre niet tippen aan wat hier vertoond word.

Ben zo blij dat er nog mensen zijn die eerlijk zijn over hoe ze muziek bezien. Een downloadje hier of daar en dan nog een cijfer geven ook.
Mocht je Opeth van je pc wissen, haal dan ook je cijfer weg. Hopelijk blijven dan uiteindelijk de cijfers over van mensen die wel de moeite nemen om cd's eerlijk te kopen en er echt naar luisteren.

Dat lijkt me een utopie. Ook al ben ik een groot voorstander van muziek kopen, kan ik mensen niet kwalijk nemen dat ze downloaden. De prijzen zijn gewoon belachelijk hoog en niet iedereen kan alles kopen wat ze interessant lijkt.
Kijk als je tig nieuwe albums per maand download kan je idd nooit een band met een album krijgen en het echt goed doorgronden. Maar daar hebben mensen alleen zichzelf maar mee.
Bekijk het positief ; bands (de goede in ieder geval) worden steeds creatiever met de verpakking van een cd,op die manier is het vaak gelukkig toch nog echt een meerwaarde om het echte werk in huis te halen.( ff los van het feit dat je een band steunt)
on: Dit was mijn eerste kennismaking met opeth. En ook gewoon via een download. Had ik deze cd 1 keer geluisterd bij een platenboer dan had ik m niet gekocht, had namelijk na 1 luisterbeurt nooit kunnen vermoeden dat dit zo een geweldige plaat zou zijn.
En ja, ik heb m nu ook gewoon netjes gekocht

Ik beluister mijn cd's vrijwel altijd op mijn mp3-speler, om echt goed te kunnen oordelen.

Ik zet ook vaak genoeg muziek op wanneer ik achter m'n pc zit, maar om zó een album echt te beluisteren is ook onzinnig.

Het downloaden van cd's is wel het minste waar een band zich druk om maakt hoor, als mensen gewoon naar hun concert toegaan is alles eigenlijk al dik in orde.

Nou is het natuurlijk wel zo dat concerten een stuk duurder zijn geworden, mede door het downloaden lijkt me

Ligt eraan waar je naar kijkt.

Pop-concerten zijn volgens mij altijd al duur geweest, en nu inderdaad al bijna astronomisch duur, maar naar Opeth (én Cynic) ga je nog steeds voor gewoon 30 euro.

En laatst ben ik naar één van de meest indrukwekkende black metal bands van de laatste tijd geweest, Negura Bunget, voor nog minder dan een tientje.

Wat is dat nou voor onzin. Als iedereen zijn stem weghaalt bij albums die hem niet bevallen, krijg je enkel torenhoge scores en daar heb je ook niets aan. Ik heb me vrij goed verdiept in het progressieve metalgenre, ben erg onder de indruk van voornamelijk Blackwater Park en Ghost Reveries, en verheugde me erg op Watershed. Ik heb de plaat meerdere serieuze luisterbeurten gegeven, en ben van mening dat dit gewoon geen goede plaat is. Ik laat mijn stem dan ook gewoon staan.

Deel je mening omtrent deze plaat niet, maar verder heb je helemaal gelijk. Alleen maar torenhoge scores vertroebelt de werkelijke waardering natuurlijk. Bij progressive bands gaat het er sowieso al vrij kritiekloos aan toe.

De video voor Burden afkomstig van dit album is beschikbaar:
http://www.roadrunnerrecords.com/video/view.aspx?songID=2362
En ondertussen als videoclip toegevoegd (een première voor mij )

Ik heb zelfs maar 16 euro betaald voor die combo. Geen geld eigenlijk.

Dat is inderdaad absurd weinig.

Wat hebben wij het eigenlijk toch ook goed.

deze plaat staat voor mij op een gedeelde eerste plek voor nominaties van mijn top 10. voor de mensen die dat willen checken, ik ben meestal nogal achter met het bijhouden van mijn top-10, dus schrik niet als hij er niet staat, dat komt vanzelf. en voor de nieuwsgierigen en/of altijd-op-zoek-naar-nieuwe-muziek-mensen: het andere album is Blackbird van Alter Bridge, zéér een aanrader!
de op het eerste gehoor chaotische nummers krijgen na een luisterbeurt of 3 opeens een betekenis, als een boek waar je na de 3e keer lezen pas weet waar het over gaat, alsof je de hele bedoeling van het boek dan pas herkent. kortom: een gewéldige plaat, maar dan pas wel na een aantal keren luisteren.

mooie solo's, de rustige stukken zijn ook geweldig, en het wordt al misschien teveel opgehemeld, maar het keyboard-stukje in Lotus Eater is wérkelijk geniaal.

enige minpunt is dat vreselijke outro met die valse gitaar. vanaf dat punt gaat altijd de skip-knop werken, maar dan alleen maar om naar het volgende nummer te gaan

al van 4 naar 4.5 verhoogd, maar wordt waarschijnlijk nog wel een 5

en dan vergeet ik nog het super orgelstukje bij Hessian Wheel, heel rustig en uit het niets een uitbarsting die je van je sokken blaast. werkelijk helemaal geniaal. dat ik waar ik muziek voor luister.

Vergeet ook niet The Lotus Eater.

Het beste wat Opeth in jaren heeft gedaan.

Geniaal album. Coil is prachtig en de valse outro van Burden erg bijzonder.

Knap dat Opeth op elke plaat zo'n unieke eigen sfeer weet te creëren. Daarmee kijk ik al halsreikend uit naar een vervolg. Maar intussen valt er nog meer dan genoeg te genieten van dit album en alles wat daarvoor komt.