Van Halen - OU812 (1988)

Deze plaat sprak mij om een of andere redenen altijd het minst aan van de gehele Van Halen discografie (ja, inclusief die ene met Gary Cherone).
Ten onrechte blijkt nu, heb 'm pas origineel aangeschaft en de opener geeft me meteen een goed gevoel over de rest.
Geweldig drumwerk op dit ijzersterke nummer en ik hou wel van dat typische jaren'80 soundje waarbij af en toe de keyboards duidelijk meedoen en de gitaar niet overheersend aanwezig is
De single "When Its Love" is natuurlijk rete-commercieel maar dat geeft niet, het klinkt wel lekker en je weet toch wel dat heftiger werk zal volgen.

Geweldig intro van "Afu (Naturally Wired)", de tegendraadsheid ten tijde van David Lee Roth is tijdens deze gehele song te horen.
Heerlijk die droge drumsound en dat instrumentale stuk waar ze lekker los gaan als vanouds !
Ben niet zo kapot van "Cabo Wabo" alhoewel die koortjes wel geinig zijn, nogal een logge song die maar niet echt op gang wil komen en te lang duurt.
Het snelle "Source of Infection" is lekker over the top, een van de hardste Sammy Hagar-era songs.

Het rustige "Feels So Good" is melodieus zonder gladjes te klinken, de instrumentale invulling daarvoor is te eigenwijs en daardoor wel weer interessant.
Daarintegen heeft het tamme "Finish What Ya Started" de status van redelijke achtergrondmuziek.
Vanaf het bombastische instrumentale stuk van "Black and Blue" is het genieten door de mooie opbouw naar het einde toe.
"Sucker in a 3 Piece" klinkt in aanleg lomp en saai, maar ook bij deze song is de opbouw zodanig dat het steeds heftiger en wilder wordt.
De afsluiter is een vervelende blues die nooit uitgebracht had moeten worden.

Ga steeds meer waardering krijgen voor de Sammy Hagar periode, dit album verdiend gehoord te worden wat mij betreft een ruime voldoende.

Ook de tweede plaat met Sammy Hagar als zanger is gewoon weer een goede Van Halen plaat. Wel zal ik direct toegeven dat het enige tijd geduurd heeft, voordat ik "OU812" ben gaan waarderen. Destijds vond ik de synthesizers nogal de overhand krijgen. Maar tegenwoordig kan ik met veel plezier luisteren naar "OU812". Wel zeg ik er direct bij dat de wat hardere gitaargedreven songs mijn voorkeur genieten, want aan het einde van de dag hoor ik Eddie veel liever op gitaar dan op toetsen. Sinds de intrede van Sammy Hagar is de muziek van Van Halen doorgaans wat toegankelijker. Dus op "OU812" staan weer een aantal makkelijk in het gehoor liggende liedjes als "When It's Love" en "Cabo Wabo". Ik vind deze overigens nergens storend, maar nummers als "A.F.U. (Naturally Wired), "Black and Blue", "Source of Infection" en met name "Sucker in a 3 Piece" vind ik vele malen sterker. Voor het feel good nummer "Finish What Ya Started" heb ik altijd een zwak gehad, dus dat blijft voor mij een lekker luchtig liedje om te horen. Op "OU812" trekt Van Halen de lijn van "5150" door. Het is een album geworden waar toegankelijke (of commerciëlere of welke naam je er maar aan geeft) liedjes worden afgewisseld met stevigere tracks. Met name die laatste kleuren wat meer buiten de lijntjes en zijn daarom voor mij interessanter. "OU812" vergelijk ik maar met een goede fles wijn; het heeft wat jaren nodig om te rijpen, maar daarna geniet je er des te meer van.

Voila

Na alle commentaren hierboven géén nieuwe inzichten van mij bij OU812, behalve dan wellicht dat deze Van Halen nergens verrassend is. Alles is door hen wel eens eerder gedaan en toch geef ik dit album een 8.
De band speelt bij vlagen als een malle en wat zijn de koortjes van Michael Anthony toch lekker! De productie verdient een remix (de drums missen dynamiek), al is het nergens storend. Maar ook dat is hierboven meermalen genoemd.

Drie keer is het ronduit saai: Cabo Wabo had 3 minuten moeten duren in plaats van 7, en ook de dikke 5 van Black and Blue en bijna 6 van Sucker in a 3 Piece duren veel te lang. Dat maakte ik nog niet eerder mee bij Van Halen, de groep die voorheen veel puntiger liedjes op plaat zette.
Pas op streaming leerde ik bonustrack/B-kant/cover A Apolitical Blues kennen. Over een extraatje zeur ik niet. Voor mij is VH een groep die op studioalbums tot 35 minuten de aandacht vasthoudt, ook met Sammy Hagar als frontman.

Waar Hagars soloplaat van het jaar ervoor het zonder beukertjes moest doen, knalt Van Halen op Mine All Mine dat bovendien een verrassend diepe tekst kent, pakkende tempowisselingen in AFU en voluit snel is Source of Infection.
De toetsenkant van Eddie Van Halen klinkt niet alleen op de ingetogener juweeltjes When It's Love en Feels So Good, maar ook in de albumopener: Mine All Mine verenigt het beste van de gitaar- en toetsenkant van de groep, al had de gitaar luider in de mix gemoeten. Machtig gedrumd bovendien, Alex Van Halens spel is weer volop genieten.
Finish What Ya Started had de plaat moeten afsluiten: bluesachtig en midtempo blijkt het een groeiertje. Doet met zijn dikke vier minuten veel meer dan de twee (met bonus: drie) nummers daarna.

Met de fraaie maar sobere zwart-wit hoesfoto en de aap-met-schedel en het handengebaar op het label in het midden van het vinyl bevat de plaat wellicht meer hints op de kleurige wereld van David Lee Roth dan alleen de albumtitel. Zeker is dat Van Halen een andere koers voer dan de voormalige frontman en dat beide kampen sterk werk afleverden.