Girls at Our Best! - Pleasure (1981)

Staan nu in de belangstelling op dit topic

Klepperdeklep zei de brievenbus vandaag: cd op Red Cherry binnen; 7 extra nummers. Tweemaal gedraaid erg leuk!

Erg leuke, vrolijke post-punk band, waarbij het me opvalt hoe zeer de band Bis het geluid van GAOB "gejat" heeft. Dezelfde soort vrolijkheid en dezelfde samenwerking tussen de zangeres en achtergrond zanger.

4,5*

Enthousiast postpunkbandje met een ongecompliceerd geluid dat je tegen de jaren negentig af en toe terug hoort komen bij bijvoorbeeld The Vaselines en de door de zangeres gezongen nummers van The Magnetic Fields. Het is leuk, het is verfrissend, maar dan wel op de shufflestand. Een heel album gaat het me nogal tegenstaan. 2.5* daarom, maar dat is nog geen reden om dit links te laten liggen. Als je nummers I'm Beautiful Now en Fast Boyfriends als tussendoortje hoort, zijn ze namelijk onweerstaanbaar.

Op mijn reis door new wave kom ik langs grote en kleine namen. Girls At Our Best! behoort tot de laatste categorie: slechts drie jaar bestond de groep uit Leeds en zelfs in hun eigen Engeland haalden ze slechts eenmaal de hitlijst. Ik kom hier omdat ik op single Getting Nowhere Fast stuitte, dat in april 1980 verscheen en in de independant charts van het VK #9 zou hebben gehaald volgens Wikipedia. Die lijst is niet online te vinden, wel vond ik dat BBC Radio 1-dj John Peel het nummer op 31 maart in zijn programma speelde; hier de tracklist van die aflevering die ook ergens (waar?) online zou moeten staan.

Getting Nowhere Fast is muziek die ik, had ik die destijds gehoord, meteen zou hebben omarmd. Scheurend gitaartje van James "Jez" Alan (het heeft wel wat weg van Sex Pistols), felle zang van zangeres Judy "Jo" Evans en een melodie die me meteen grijpt. Destijds werden ze omschreven als postpunk en letterlijk gezien klopt dat. Toch staat het nummer dicht bij de punk van 1976 - '77, waarbij ik aan Siouxsie and The Banshees moet denken.

Een jaar later verscheen album Pleasure waar de single niet op stond, maar in 1994 belandde het als openingstrack op de cd-versie. Als ik qua wave bij 1981 ben aanbeland, keer ik hier terug.

Mijn reis door de new wave van 1980 kwam van Gruppo Sportivo en Copy Copy en vervolgt bij de industrial klanken van Throbbing Gristle en hun vierde elpee Heathen Earth.

Op reis door new wave van 1981 op chronologische volgorde betreed ik de maand november van dat jaar. Afkomstig van de derde van The Knack keer ik terug bij Girls At Our Best! en - eerst - de oorspronkelijke versie van elpeedebuut Pleasure.
Dat begon met het titelnummer, waarop krasserig-scheurende gitaar klinkt met de charmante stem van Judy Evans. De sfeer is die van (post)punk, waarna via Too Big for Your Boots in het refrein warempel jaren '60-,'70-popinvloeden heeft. Eeeeh... vrolijk! Evans is weliswaar geen groots zangeres, als ze de hoogte ingaat wordt haar stem wat ijl, maar heeft wel degelijk overtuigingskracht.
Die suggereert naïviteit, zoals ook I'm Beautiful Now doet. Als in Fun-City Teenagers een klarinet meedoet (te gast is Alan Wakeman) zijn mede dankzij de zorgeloze melodie en de tweestemmige leadzang (Evans zong twee zanglijnen in) plus het koortje van gitarist James Alan en bassist Gerard Swift de jaren '60 opnieuw aanwezig.

En zo gaat het door: in totaal elf uptempo liedjes, scheurend gitaartje, melodieus en vrolijk. Alsof de ernstige Siouxsie Sioux een onbezorgd zusje had. Daar past ook een klavecimbel goed bij, blijkt uit She Flipped met zelfs een Bachiaanse solo. "Joh, dóen we gewoon!" en werd gastmuzikant Dave Fishel gevraagd. Ook zonder die gasten is dit een heerlijk album met vlotte liedjes en aangenaam-drammerige gitaren als tegenwicht voor de opgewektheid. Er zit geen overbodig liedje bij en het is glimlachen om de teksten, zoals bijvoorbeeld die van China Blue en Goodbye to That Jazz.
Op mijn afspeellijsten met new wave liet ik Pleasure vertegenwoordigen door Waterbed Babies, maar de keuze was moeilijk; eigenlijk is alles aangenaam.

De groep stopt al het jaar erop, maar Pleasure groeit geleidelijk met meer tracks: eerst in 1994 de cd-versie met hun eerste (independant) hit als opener en in totaal zes extra nummers (singles) en in 2022 zelfs via Cherry Red als 3cd. Het niet-albummateriaal staat deels op streaming en is net zo smakelijk als de oorspronkelijke elpee. Bovendien verschenen er heruitgaven op cassette en nog vorig jaar op vinyl.

Mijn reis door new wave vervolgt. Op de afspeellijst staat Ultravox' The Voice van Rage in Eden, maar omdat ik dat album al tweemaal eerder besprak, kom ik bij de eerste hit van Fun Boy Three, drie heren die The Specials hadden verlaten. Het gaat om The Lunatics (Have Taken over the Asylum), in 1982 tevens te vinden op debuutelpee FB3.